#Txv8H

Jak byłam mała, tata przyniósł do domu szczeniaczka. Z pieskiem się bawiliśmy, wyprowadzaliśmy na dwór, ogólnie dobrze miał z nami. Niestety w moim dziecięcym móżdżku ubzdurało się, że on nie ma już mamy. A co robi każda psia mama? Liże pieska... Tak więc jak nikt nie widział, lizałam mojego psa po głowie, żeby czuł się z nami lepiej.
Komentarze (2)

#Xa0U4

Od dziecka stawiałem na rozwój osobisty, jestem dobrze wykształcony, mądry, przystojny, opanowany i kulturalny, ludzie mnie lubią i szanują, ale zawsze wolałem powiedzieć jedno sensowne zdanie zamiast dziesięciu wypełniaczy. Natomiast moja dziewczyna ma ADHD i z ust wylewa się potok słów. Pracuję obecnie na niezbyt interesującym mnie stanowisku, za trochę ponad minimalną krajową. Regularnie podnoszę swoje kompetencje, ćwiczę swoje potencjalne obowiązki, chodzę na rozmowy o pracę, dopracowałem swoje CV zgodnie z zaleceniami, rozmawiam z różnymi osobami w celu znalezienia pracy w swojej branży, a mimo to regularnie jest brak odpowiedzi. Własna działalność? Próbowałem, ale nie potrafię uzyskać takiej siły przebicia, żeby móc z tego wyżyć i opłacić rachunki. Może służba? Pracowałem, ale dobrze wykonywałem swoje obowiązki, wprowadzałem innowacje, żadnych kłopotów, rezultat? Szybki drobny awans i zostałem zapomniany; szkolenia — brak, ciekawe zadania — brak, pomoc w sytuacji kryzysowej — brak. Zrezygnowałem, ponieważ mimo moich kompetencji nikt mnie nie doceniał.
A moja dziewczyna? Skorzystała kilka lat temu z możliwości zaciągnięcia się do służb, jej koledzy i przełożeni, z którymi rozmawiam, byli trochę poniżej przeciętnej zadowoleni z jej pracy. Nie potrafi skupić się na jednym zadaniu, czas realizacji jest strasznie długi, a jakość przeciętna, ale... kawa tu, papieros tam, zakrapiana impreza z tymi, podwózka z tamtymi. Jeden kurs, drugie szkolenie, awans, ciekawe wyjazdy, asysta wyższym szczeblom, a teraz prestiżowe stanowisko...

Zarabia dwa razy więcej ode mnie, a nie zna sprzętu, który jej podlega, czy procedur, o które mnie regularnie pyta. Dodatkowo nie przemęcza się — kawa, ciasto w czasie służbowym, oczywiście w cenie pracy.

Razem mieszkamy i oprócz tej jednej sprawy żyjemy szczęśliwie, choć nigdy jej nie powiedziałem, co uważam o jej karierze zawodowej, to wciąż ją wspieram w tym. Nie ubolewam nad tym, że ma lepsze warunki i wyższą płacę — boli mnie fakt, że ja mając tak wysokie kompetencje do pracy na jej stanowisku lub podobnych, nie potrafię znaleźć pracy. Tak jakby wisiało nade mną fatum mojego własnego milczenia.
Komentarze (18)

#rzVMX

Nie mam z kim porozmawiać, więc piszę tutaj. Wiem, że to anonimowe i liczę się z tym, że zostanę wyśmiany. Mam 45 lat. Zawsze byłem samotny. Do tej pory nie udało mi się nikogo poznać. Nigdy nie miałem dziewczyny. Nawet się nie całowałem. Nie jestem brzydki. Raczej normalny, tylko nieśmiały. Powodem jest mój mikropenis. We wzwodzie niecałe 10 cm. Bez ledwo widoczny. Powoduje to u mnie ogromny kompleks. Całkiem niedawno odważyłem się i poszedłem do lekarza od tych spraw. Powiedział, że operacja mi pomoże. Mówił, że ten rozmiar to wynik innej operacji w wieku niemowlęcym. Nawet nie wiecie jaki wiatr w żagle złapałem. Myślałem, że od teraz będę szczęśliwy. Myślałem, że poczuję się jak normalny facet. Po operacji jest tylko gorzej. Rozmiar chyba nawet mniejszy plus okropne blizny szpecące. Zauważam po sobie symptomy depresji. Nie mam przyjaciół, trzymam się z boku. Śmieją się, że jestem prawiczkiem i dziwadłem. Zresztą mają rację. Moim marzeniem jest mieć kogoś. Rodzinę, dzieci. Niestety będę sam. Wewnątrz czuję się pusty. Serce mi pęka, jak widzę szczęśliwych ludzi trzymających się za ręce. Unikam kobiet, choć tak bardzo pragnę ich ciepła. Boję się seksu. Kiedyś na próbę założyłem konto na zbiorniku. Dodałem fotki. Tyle szyderstwa i komentarzy śmiejących się dostałem, że usunąłem konto. Często czytam fora i ludzie generalnie nie chcą mieć do czynienia z kimś takim. Jako facet jestem traktowany jako ostatni sort. Zastanawiam się czasami, po co żyję. Wegetacja w czterech ścianach to nie życie. Nie mam odwagi tego skończyć. Nie mam też siły już tego ciągnąć. Nie liczę na odzew. Nie mam z kim porozmawiać, więc tylko sobie piszę.
Komentarze (32)

#HQm00

Nie wszystkie nawyki tak mają, jednak moje w pewnym stopniu niszczą mi życie — i to w dość znacznym stopniu. Zacznijmy od tego, że ciężko jest mi funkcjonować bez planu. Normalne, tak? Tylko ja bez niego nie umiem funkcjonować, jest on tak dokładny, że jestem bliska planowania dokładnie każdej sekundy mojego życia. Mój mózg nie potrafi pojąć, że różne rzeczy się dzieją i czasami coś się przedłuży albo z czegoś trzeba zrezygnować. Nawet jeżeli takie rzeczy nie dzieją się z mojej winy, to ja i tak się obwiniam. Bywa to tak skrajne, że potrafię naprawdę zacząć płakać przez nawet najdrobniejszą rzecz.

Kolejną sprawą jest to, że obsesyjnie sprzątam i przestawiam rzeczy. Wszystko musi leżeć symetrycznie, łóżko musi być idealnie zaścielone, a na biurku musi być pusto, szuflady muszą być domknięte i wszystko musi być na swoim miejscu. Jeżeli nie jest — w mojej opinii — idealnie, to nie mogę się na niczym innym skoncentrować, czuję się źle i na nic nie mam ochoty.

Kolejną rzeczą są notatki. Dosłownie wszystko sobie zapisuję, nawet najgłupsze rzeczy oraz takie, o których każdy by pamiętał i ja prawdopodobnie też, ale po prostu sobie nie ufam i czuję, że jeżeli czegoś sobie nie zapiszę, to na pewno zapomnę, no a przecież wtedy może stać się coś złego, prawda? Jeżeli o notatki chodzi, to mam też inny związany z tym problem. Nawet jak chodziłam do szkoły, to miałam problem z tym, że wszystko, co notowałam, wydawało mi się „mało estetyczne”, więc czasami wyrywałam kartki, a czasami nawet przepisywałam sobie całe zeszyty (!). To jednak jedyna rzecz, którą umiem wyjaśnić, bo jak chodziłam do podstawówki, to mama zawsze nadzorowała mnie odrabiającą lekcje i również wyrywała mi kartki z zeszytu i kazała wszystko przepisywać, póki efekt jej nie zadowolił.

Dodatkowo jestem w stanie czytać książkę albo film kilka razy z rzędu, bo wydaje mi się, że „niewystarczająco” się skoncentrowałam i w zasadzie po prostu się zmuszam i nie odpuszczam sobie nawet jeżeli jestem już tym znudzona i czuję, że znam wszystko na pamięć.

Mniejsze smaczki to liczenie wszystkiego, co się da (np. muszę zamieszać herbatę/kawę 50 razy), robienie wszystkiego ze stoperem, by nie przekroczyć wyznaczonego czasu, no i małe problemy z autoagresją (a one w połączeniu z napadem płaczu zabierają mnóstwo czasu, więc nie jestem w stanie dopilnować, by wszystko szło zgodnie z planem, przez co załamuję się, próbuję od nowa i kółeczko się zamyka).

Wszystko to sprawia, że dosłownie wstydzę się wychodzić do ludzi i mam wrażenie, że nawet moi znajomi uważają mnie za jakieś dziwadło. Próbuję nauczyć się z tym żyć, bo nie wiem, co jeszcze mogę zrobić.
Komentarze (4)

#ebjYX

Mała wiadomość do męskich bywalców klubów.

Jestem studentką i jak to studentka, lubię czasami pójść do klubu z koleżankami lub znajomymi – napić się, potańczyć. Nie jakoś nałogowo, ale raz na kilka miesięcy/pół roku mi się zdarzy.
I tu jest mój problem – za każdym razem znajdzie się kilku takich, co zapraszają do tańca. Wszystko fajnie, super, chętnie sobie z kimś potańczę i pogadam, ale dlaczego to zawsze musi kończyć się jakimś molestowaniem? Za każdym razem, nie było żadnego wyjątku. Nie zdarzyło mi się dotknąć tyłka żadnego obcego faceta na powitanie, ale ile tacy to zrobili, to nie zliczę, hah. 
Rozumiem logikę, że dużo ludzi szuka przygody na jedną noc, ale po twarzy widzę, że nie wszyscy i że to ma być sposób na podryw (?). Ludzie, to po prostu ohydne.
Komentarze (12)

#spZGC

Przez siostrę mojego (już byłego) chłopaka rozpadł się nasz związek. Dziewczyna ma 30 lat, przepracowała w swoim życiu dwa dni (wcześniej utrzymywali ją rodzice). Nie pracuje, nie uczy się, nie gotuje, nie sprząta, nie zrobi zakupów, nie dba też o siebie. Od dwóch lat mieszka z bratem i utrzymuje ją właśnie mój były. To on pracuje, robi zakupy, ogarnia dom, pozostałe obowiązki też są na jego głowie. Gdy jeszcze byliśmy razem, a on spał u mnie, siostra potrafiła dzwonić do niego i narzekać, że jest głodna, że jest jej słabo z głodu, że w domu nie ma nic do jedzenia, że w pokoju przepaliła się żarówka i ona się boi. Takich sytuacji było mnóstwo. 
Na początku próbowałam pomóc — dowiedzieć się, co jest przyczyną takiego stanu rzeczy, czy dziewczyna nie ma depresji, czy nie potrzebuje pomocy itd. Ale nie. Ona po prostu tak została wychowana, że wszyscy wokół niej skakali i wszystko robili. Rodzice niczego od niej nie wymagali, teraz brat również od niej niczego nie wymaga (rodzice dość solidnie wpoili mu przekonanie, że ma się siostrą „opiekować” niezależnie od wszystkiego).
Gdy była mowa o planowaniu wspólnej przyszłości, on był przekonany, że jego siostra zamieszka z nami. Szliśmy coś zjeść? Brał dla niej coś na wynos, by nie było jej przykro. Jeśli to ja go odwiedzałam (rzadko), to jego siostra ciągle siedziała z nami, choć mają ogromne mieszkanie (które w całości utrzymuje on). Dodatkowo na każdym kroku starała mi się pokazać, że zna go lepiej niż ja, bo np. wie, że on nie słodzi kawy, a herbatę tak.
Nie zliczę awantur o jego siostrę, o to, że ja nie chcę żyć w trójkącie. Ostatecznie to on zostawił mnie, bo jestem egoistką i go nie rozumiem. Spędza teraz czas tylko z siostrą, wrzuca zdjęcia, jak to im dobrze razem. Ja jestem sama i staram się jakoś pozbierać, oni dalej mieszkają razem, dziewczę pracy wciąż nie ma.
Komentarze (13)

#fnSJm

Mam starszą o trzy lata kuzynkę, która nie wymawia "r". Jeszcze lepiej, jej mama, a moja ciocia, również ma ową wadę wymowy, zaś ojca kuzynka niestety nie ma.

Zawsze mówiłam do niej Majka, zupełnie nieświadoma tego, że dziewczyna ma na imię Marika...

Dowiedziałam się tydzień temu.
Mam 21 lat, a praktycznie całe dzieciństwo spędziłam z Maj... Mariką...
Komentarze (10)

#M7iQU

Miałam może z 7 albo 8 lat, gdy złamałam rękę. Wszystko zaczęło się od kłótni z koleżanką o zabawki. Nie wiedzieć czemu zgarnęłam je wszystkie i postanowiłam wrócić z podwórka do domu. Pech chciał, że przez naręcze zabawek nie zauważyłam nierówności na chodniku i bęc! Pierwsze reakcja, to czy zabawki są całe, a dopiero później przerażenie, bo krew się leje z kolana i zaczyna boleć. Jakieś dziewczyny podniosły mnie i zaprowadziły do domu. Babcia z przerażeniem patrzy, co to się dziecku stało. Zapłakane, kolano krwawi, ja plotłam trzy po trzy, a gdy się okazało, że ręki nie mogę wyprostować, to był koniec świata. Zadzwonili po mamę, która była gdzieś niedaleko i z mamą pojechałam na pogotowie. Pech chciał, że akurat przyjmowali ludzi po wypadku samochodowym. Do tej pory pamiętam, jak ujrzałam przez zieloną zasłonkę dość mocno zakrwawioną nogę. Mimo to bardziej bałam się o to, co zrobią z moją ręką.

Tutaj zaczyna się najlepsze. Lekarz bada rękę, wywija mi nią na prawo i lewo, a że bolało, to zaczęłam krzyczeć. Żeby to był normalny krzyk, że boli, ale nie! Jak zaczęłam tam przeklinać na tego lekarza, wyklinałam od najgorszych. Warto zaznaczyć, że byłam spokojnym dzieckiem i nie sprawiałam problemów wychowawczych. Do tej pory nie wiem, skąd znałam takie przekleństwa i dziwię się, że mama stanęła po mojej stronie. Lekarz powiedział, że mam się uspokoić, bo mają tutaj poważniejsze przypadki, ale dobrze, żebym poszła na prześwietlenie. I co się okazało? Że gdyby on jeszcze tak ze dwa razy powywijał tak moją ręką, to mogłoby dojść do złamania otwartego.

Moi rodzice jak to wspominają, to nie dziwią się mojemu wypadkowi i złamaniu ręki, tylko skąd ja miałam taki duży zasób słów niecenzuralnych.
Komentarze (1)
Dodaj anonimowe wyznanie