#Xa0U4

Od dziecka stawiałem na rozwój osobisty, jestem dobrze wykształcony, mądry, przystojny, opanowany i kulturalny, ludzie mnie lubią i szanują, ale zawsze wolałem powiedzieć jedno sensowne zdanie zamiast dziesięciu wypełniaczy. Natomiast moja dziewczyna ma ADHD i z ust wylewa się potok słów. Pracuję obecnie na niezbyt interesującym mnie stanowisku, za trochę ponad minimalną krajową. Regularnie podnoszę swoje kompetencje, ćwiczę swoje potencjalne obowiązki, chodzę na rozmowy o pracę, dopracowałem swoje CV zgodnie z zaleceniami, rozmawiam z różnymi osobami w celu znalezienia pracy w swojej branży, a mimo to regularnie jest brak odpowiedzi. Własna działalność? Próbowałem, ale nie potrafię uzyskać takiej siły przebicia, żeby móc z tego wyżyć i opłacić rachunki. Może służba? Pracowałem, ale dobrze wykonywałem swoje obowiązki, wprowadzałem innowacje, żadnych kłopotów, rezultat? Szybki drobny awans i zostałem zapomniany; szkolenia — brak, ciekawe zadania — brak, pomoc w sytuacji kryzysowej — brak. Zrezygnowałem, ponieważ mimo moich kompetencji nikt mnie nie doceniał.
A moja dziewczyna? Skorzystała kilka lat temu z możliwości zaciągnięcia się do służb, jej koledzy i przełożeni, z którymi rozmawiam, byli trochę poniżej przeciętnej zadowoleni z jej pracy. Nie potrafi skupić się na jednym zadaniu, czas realizacji jest strasznie długi, a jakość przeciętna, ale... kawa tu, papieros tam, zakrapiana impreza z tymi, podwózka z tamtymi. Jeden kurs, drugie szkolenie, awans, ciekawe wyjazdy, asysta wyższym szczeblom, a teraz prestiżowe stanowisko...

Zarabia dwa razy więcej ode mnie, a nie zna sprzętu, który jej podlega, czy procedur, o które mnie regularnie pyta. Dodatkowo nie przemęcza się — kawa, ciasto w czasie służbowym, oczywiście w cenie pracy.

Razem mieszkamy i oprócz tej jednej sprawy żyjemy szczęśliwie, choć nigdy jej nie powiedziałem, co uważam o jej karierze zawodowej, to wciąż ją wspieram w tym. Nie ubolewam nad tym, że ma lepsze warunki i wyższą płacę — boli mnie fakt, że ja mając tak wysokie kompetencje do pracy na jej stanowisku lub podobnych, nie potrafię znaleźć pracy. Tak jakby wisiało nade mną fatum mojego własnego milczenia.
Dantavo Odpowiedz

Nie zdajesz sobie sprawy, że kompetencje i wykształcenie, to tylko część wymagań. Bardzo ważne są też umiejętności społeczne, których Ty ewidencję nie masz na wysokim poziomie. O tak, "kawa" w pracy też jest mimo wszystko ważnym elementem pracy.

tramwajowe Odpowiedz

Bo tak naprawdę kompetencje i wiedza to składowa, a nie całość.

NieChceLoginu Odpowiedz

Rozstań się ze swoją dziewczyną. Ty przestaniesz kipieć żółcią a ona znajdzie kogoś, kto ją pokocha i doceni. A jak jesteś taki mądry, kompetentny i chętny do samorozwoju to nie powinno b być problemu z analizą sytuacji i rozwojem umiejętności pozwalających na ich zmianę.

MalinoweGofry Odpowiedz

Wiesz, ta historia jest napisana tak, że odnoszę wrażenie, że nie jesteś zbyt sympatyczny. Masz o sobie dość wysokie mniemanie i poczucie niesprawiedliwości. To się czuje. Swoją drogą jak się nie ogarniesz to ten związek nie ma przyszłości.

Ciomak Odpowiedz

Jesteś tak bardzo wykształcony, że pracujesz za minimalną krajową... Niech zgadnę lekarz? No to może architekt z uprawnieniami? A może projektant instalacji sanitarnych? Automatyk? A może fizyk kwantowy czy biolog molekularny?

Gdybyś był dobrze wykształcony to każdy rok doświadczenia by gwałtownie zwiększał Twoją wartość na rynku pracy.

Podobnie w służbach. Może nie uwierzysz, ale tam też da się być wykształconym. I tam najlepiej widać to wykształcenie bo zamiast zaczynać od szeregowego to po studiach zaczynasz od podporucznika czyli lekko 10 awansów dalej.

Z tą mądrością też bym się nie chwalił. Gdybyś był mądry to byś wiedział jakich kluczowych umiejętnosci Ci brakuje w branży i albo byś zrobił kurs albo w inny sposób zdobył tę umiejetność...

Więc zaczynasz jaki to nie jesteś mądry, ogarniety i wykształcony a nie możesz znaleźć pracy w branży i zarabiasz minimalną...

To jak mówić jestem wysportowany, ale się męczę jak muszę wejść po schodach na 4 piętro, a już z zakupami to masakra.

Także tego...

Krik8s

Co ty pierdzielisz. Porucznik to chyba tylko po AWL. Jak byś zrobił sobie zwykłe studia nawet z jakiegoś zakresu bezpieczeństwa i dostał kaprala np z programu legia akademicka i przyszedł byś tak do wojska to by cię zjedli.

Ciomak

@Krik8s Czy Ty odróżniasz PODPORUCZNIKA od PORUCZNIKA? Czy dla Ciebie to jedno i to samo.

Po każdych studiach wojskowych czy to WAT czy każda inna uczelnia po skończeniu studiów wojskowych nadaje stopień podporucznika.

HansVanDanz Odpowiedz

A ja mam wrażenie, że jesteś nadętym bubkiem z przerostem samooceny. I tak, kłuje cię w oczy kariera partnerki.
Wykształcenie nie oznacza umiejętności i inteligencji czy elastyczności.
Doceniaj i ciesz się z jej pracy zamiast patrzeć z wyższością.

Dragomir Odpowiedz

Pewnie babcia Ci mówiła że jesteś mądrym i ładnym kawalerem.

TakaOna100 Odpowiedz

Z wyznania wydaje mi się, że brakuje ci kompetencji miękkich i tak właściwie to chyba nawet trochę nimi pogardzasz. Możesz nad nimi popracować albo uświadomić sobie i pracy ij poszukać pracy, w której będzie sz specjalistą, ani kierownikiem który nadzoruje pracę innych. Jeżeli posiadasz wszystkie te kompetencje i wiedzę, o których piszesz skorzystaj z firmy coachingowej, doradztwa zawodowego, kogoś kto cię dokładnie sprofiluje i poszuka odpowiedniego stanowiska

vylarr Odpowiedz

Jest pod pułkownikiem?

NAUS Odpowiedz

Nie zgodzę się z Tobą, Twoje wyznanie wskazuje raczej na to, że na sprzęcie to ona się zna bardzo dobrze.:)

Zobacz więcej komentarzy (1)
Dodaj anonimowe wyznanie