#92XHH

Kiedy byłam mała, moja mama często mówiła, jak bardzo mnie kocha.  "Kocham cię tak bardzo, ile jest gwiazdek na niebie!" lub "Kocham cię tak bardzo, tyle ile jest kwiatków na łące!". Pewnego dnia również chciałam wyrazić swoją wielką miłość do mamy. Powiedziałam: "A ja ciebie kocham tyle, ile jest.. kup!".

#5US9l

Byłam umówiona na wizytę u laryngologa. Złożyło się, że jego gabinet jest tuż obok gabinetu pediatry. Na ścianach były namalowane żyrafa i małpa wśród kolorowej dżungli. Kiedy tak sobie siedziałam, przyszła mama z około 2 letnią córeczką. Pokazywała małej te rysunki i wszystko dookoła i opowiadała: "Zobacz kochanie, to jest żyrafka, o popatrz, a tam siedzi pani" itd. Potem zaczęła pytać, np.: "Gdzie jest drzewko?". Mała podbiegała z radością do ściany i pokazywała. W pewnym momencie mama spytała: "Słoneczko, a wiesz, gdzie jest małpka?". Dziewczynka podbiegła i wskazała na mnie...

#piiKS

Mając sześć lat dostaliśmy z rok młodszym bratem malutki telewizorek, najwyżej 10 calowy. Każdego ranka oglądaliśmy jedyneczkę, a po kolacji wieczorynkę. Pewnego popołudnia, po odebraniu nas z przedszkola nasza rodzicielka oznajmiła nam, że telewizor nie działa, bo przytrzasnęła kabel drzwiami. W duchu nie wierzyłem mamie w to, co mówi. Często robiła nam żarty typu "dłoń przebita gwoździem na wylot", "oddam was do więzienia", "zostaniecie na zawsze z prababcią".

Po wejściu do domu zmroziło mnie, mama nie kłamała i zobaczyłem na półce pół kabla od mojego malutkiego cuda. Oczywiście wpadliśmy z bratem w histerię, którą mama skutecznie zakończyła, dając nam po jajku niespodziance. Zapomnieliśmy o ogromnej stracie do wieczora. 

Z niecierpliwością czekaliśmy, aż tata wyjdzie do pracy, a mama zajmie się domowymi sprawami. W końcu mogłem wprowadzić mój plan w życie. Mając duszę inżyniera postawiłem przed sobą telewizor i poprosiłem brata, aby przeciął kabel z lampki nocnej, następnie skleiłem fragment z tym, co zostało przy telewizorze za pomocą taśmy klejącej. Będąc dzieckiem nie miałem pojęcia, że to dużo bardziej skomplikowana sprawa. Z dumą na twarzy włożyłem wtyczkę do gniazdka.

W jednej chwili nastąpił huk, w całym domu zgasło światło, a w powietrzu czuć było świąd spalenizny. Mama wpadła do pokoju i widząc, co narobiłem zaczęła na mnie wrzeszczeć, a po chwili płakać, gdy zauważyła moją osmoloną sadzą dłoń. Koniec końców nikomu się nic nie stało. Najbardziej ucierpiała nasza ulica pozbawiona na kilka godzin prądu... oczywiście z przyczyn niewyjaśnionych.

#SfsQV

Byłem u dziewczyny, w mieszkaniu byli też jej rodzice. Dawno się nie widzieliśmy, więc zdecydowaliśmy się na szybki numerek. Po wszystkim poszedłem do łazienki umyć przyjaciela. Drzwi nie były zamknięte, a gdy je otworzyłem zastałem tam ojca mojej dziewczyny, który robił dokładnie to samo co zamierzałem zrobić ja.

Tak, w czasie kiedy my uprawialiśmy seks, licząc na to, że jej rodzice nas nie przyłapią, jej rodzice robili to samo, licząc, że my ich nie nakryjemy.

#SSESG

Zawsze byłam dzieckiem zainteresowanym światem. Nigdy też nie stanowiło dla mnie problemu starte kolano czy guz na głowie. Historia wydarzyła się kiedy miałam jakieś 5-6 lat.

Pamiętam jak jednego dnia mój tata postanowił popracować w piwnicy nad barkiem dla cioci. Zrobił jej taki ładny na tokarce, z kółkami i w ogóle. Kiedy biegając w stroju kąpielowym wpadłam do piwnicy usłyszałam tylko ostrzegawczo od taty: "Tylko nie dotykaj maszyny! Nawet palcem!". Wzruszyłam ramionami i zaczęłam się kręcić, podglądając, co on takiego robi. W pewnym momencie tatuś poprosił o przyniesienie z "drugiej" piwnicy dużych stalowych nożyczek. Z racji tego, że zawsze byłam pomocnym dzieckiem nie było trzeba dwa razy prosić. Pobiegłam po nie i wracałam już bardzo spokojnym krokiem, w końcu zawsze rodzice powtarzali, że z nożyczkami nie wolno biegać.

Przechodząc pukałam tymi nożyczkami w różne rzeczy, tym sposobem dotarłam do maszyny, pomyślałam, że przecież nie dotknę jej palcem i stuknęłam w nią nożyczkami. Jakie było moje zdziwienie, kiedy momentalnie znalazłam się jakieś 2 metry dalej leżąc w starej balii z wapnem gaszonym, z której wystawała tylko moja głowa i nogi. Tata momentalnie chwycił mnie za kostki i nadgarstki i dawaj, na trawę opłukiwać z węża ogrodowego!

Jak się później dowiedziałam, tokarka miała przebicie (ktoś kiedyś pożyczył, coś się zepsuło i nie naprawił tylko oddał w takim stanie jak była). Panowie pewnie wiedzą, że takie napięcie wynosi 400V, dlatego też łatwo sobie wyobrazić lot dzieciaka ważącego jakieś 20kg po takim "walnięciu". Podobno wykonałam niezły lot jakieś 1,5 metra w górę i 2 metry w poziomie.

Historia jest dobrze znana w rodzinie, tak więc nie mogło zabraknąć tej opowieści, kiedy pojawił się mój narzeczony. Po całej tej historii spojrzał na mnie uważnie i rzucił tylko "To sporo wyjaśnia...". I jak tu go nie kochać :)

#s6eBw

Mieszkam na obrzeżach Warszawy. Sytuacja miała miejsce 8 lat temu. Jako zadowolona uczennica klasy 2 szkoły podstawowej, z wielkim plecakiem, dwoma warkoczami i kluczami dyndającymi na szyi dumnie maszerowałam że szkoły do domu. Odcinek że szkoły do domu to ok 3 km.

W pewnym momencie zauważyłam, że jakiś samochód zaczyna zwalniać i jakby "jechać razem ze mną". Nagle auto zatrzymało się, a sympatycznie wyglądający pan ze środka zapytał mnie, czy nie chcę może podwózki do domu. Ja (porządnie wychowana przez rodziców) grzecznie odmówiłam i poszłam dalej. 

Taka sama sytuacja się powtórzyła jeszcze dwa razy, ale za trzecim razem (kiedy to facet po raz czwarty się zapytał o to samo i usłyszał znów od młodej smarkuli "nie dziękuję, mam blisko do domu, sama dojdę") chyba się trochę wściekł, bo na początku mnie obśmiał, mówiąc że co, że pewnie myślę że coś mi zrobi, ale on chce tylko mnie do domu podwieźć. Później chciał mi wcisnąć jakiegoś "cukiereczka", a kiedy już się totalnie poddał wysiadł, złapał mnie za ramiona i powiedział cytuję (chyba zapamiętam te słowa do końca życia) "wsiądziesz do tego auta czy mam cię sam tam wcisnąć?".

Ja już totalnie przestraszona szybko się wyślizgnęłam (przyznam byłam dość zwinnym dzieckiem) i cała w łzach i zasmarkanym nosem zaczęłam uciekać. Dzięki Bogu spotkałam jakąś panią na podwórku i poprosiłam ją aby mnie podwiozła do domu. Ona litując się nad biednym dzieckiem szybko mnie podrzuciła do rodziców, a ja cała w amoku jak najszybciej chciałam zapomnieć o całej sytuacji.

Piszę to wyznanie, nie dlatego żeby się chwalić, ale patrząc z perspektywy 8 lat chcę podziękować rodzicom, bo to wszystko ich zasługa, że mnie tak wychowali oraz żeby wszystkich ostrzec, że takie sytuacje nie dzieją się gdzieś daleko w Stanach ale również tu, w Polsce, w Warszawie. Warto uczyć asertywności dzieci już od małego!

PS. Do dziś każdy facet w aucie wydaje mi się podejrzany ;)

#ByGMI

Ponoć obrona pracy magisterskiej to tylko "formalność". U mnie było tak, że na sali tylko mój promotor i ja mieliśmy pojęcie, o czym rozmawiamy. Pozostali "komisjanci" szczerze się nudzili. Po paru wymianach wielce-poważnych-rozważań-na-temat-jakże-ważny-zawarty-w-pracy ożywił się nieco przewodniczący komisji, którym był nie kto inny, tylko sam Rektor Uczelni. Postanowił zadać pytanie "takie na koniec":
- Widzę u pana, w wykazie skrótów, taki skrót "BL" - co to takiego?
Niewiele myśląc, rzucam szybko:
- To jest "to i to" (już nie pamiętam co to było ;-) )
- No dobrze, a pamięta pan może, gdzie to jest wydawane? - drąży Jego Magnificencja Pan Rektor.
"Zabij mnie, a nie pamiętam" - myślę i widzę, że mój promotor, człowiek z dużym poczuciem humoru, nagle spochmurniał i wbił we mnie wzrok. Pozostali członkowie komisji, jakby też się ożywili. "Nie jest dobrze" - myślę i w panice szukam w przepaściach umysłu, gdzież to cudo mogłoby być wydawane.
- Hmmmm... brzmi tak trochę jakby po włosku, to może w Rzymie??? - pytam z nadzieją w głosie. I nagle widzę, że mój Promotor dosłownie schował się pod ławkę i parsknął śmiechem, a pozostali ledwo się od tego powstrzymali. Natomiast pan rektor Przewodniczący ze stoickim spokojem wbija we mnie wzrok. No więc ja na ten wzrok odpowiadam nieśmiało:
- Nie w Rzymie?
- Nie. Nie w Rzymie - podpowiada rektor, a widząc, że nie mam zamiaru szukać innych opcji, dodał bardzo powoli:
- Tak się składa, że nie w Rzymie, tylko tu, w Warszawie, a ja jestem redaktorem naczelnym...

Po dłuższej chwili ciszy, trwającej niczym wieczność, zaliczyłem jednakowoż obronę, ale miny komisji pamiętam do dziś :)

#LyzTP

Rodzice od zawsze grzebali mnie i rodzeństwu w rzeczach. Czytanie smsów, sprawdzanie kieszeni było normą. Gdy rok temu włamali mi się do laptopa, który od nich dostałam wściekli się, że jestem na nich zła, "bo był przecież kupiony za ich pieniądze, więc nie jest mój". Chyba nie dziwne, że wyjechałam na studia i nie chciałam dłużej mieszkać w rodzinnym mieście. Po ich skończeniu przeprowadziłam się jeszcze dalej - tego nikt mi nie mógł zabronić, sama na to zarobiłam.

Od kilku miesięcy wynajmuję kawalerkę. Jest maleńka i lekko zajeżdża PRL-em ale nie muszę już tak paranoicznie dbać o prywatność jak ma to miejsce w kołchozach zwanymi stancjami, gdzie na kupie mieszkają przypadkowi ludzie. Wolę odpuścić lepsze zakupy, ale mieć swoją oazę.

W czym problem? Rodzicom dla świętego spokoju powiedziałam, że mieszkam z jakąś obcą dziewczyną z ogłoszenia, a mama właśnie zapowiedziała, że do mnie przyjedzie. Oczywiście wymyśliła mocno naciągany powód dla którego musi u mnie nocować. Byłam zdziwiona i zaczęłam tłumaczyć, że obiektywnie nie jest to najlepszy pomysł.
Teraz słucham wyrzutów, że jestem niewdzięczną córką, dystansuję się od rodziny, a tak poza tym to na pewno mieszkam z facetem i dlatego nie chcę zaprosić mamy.

Brak mi słów. Nie wiem tylko czy to ja jestem nienormalna - dorosła pracująca kobieta, która ukrywa przed rodzicami gdzie dokładnie mieszka, czy rodzina, która na każdym kroku szpieguje dorosłe już dzieci i ma o wszystko pretensje.

#nQ2HH

W okresie przedświątecznym prowadzona jest corocznie akcja Szlachetna Paczka. Dzieci w szkole przyłączają się do akcji. Jedne zbierają słodycze, inne materiały szkolne, a jeszcze inne pieniądze. Mój syn, który ma 10 lat, wraz z klasą zbierał pieniądze. 

Syn na koncie, które mu założyłam, oszczędności które sobie składa od dłuższego czasu. Któregoś dnia przyszedł i mówi: "Mamo chciałbym wypłacić ze swojego konta 200 zł". Pytam na co mu one. Jego odpowiedź mnie zadziwiła i to bardzo: "Chciałbym te pieniądze dać tej biednej rodzinie". Z jednej strony mnie zaskoczył, a z drugiej cieszę się, że wychowałam tak mądrego chłopaka, który jest wrażliwy na ludzkie cierpienie.

#oXyYp

Historia wydarzyła się kilka ładnych lat temu, gdy miałam około 8 lat. Byłyśmy z mamą wtedy na wakacjach u cioci w Krakowie. Dostałyśmy własny pokój z wielkim łóżkiem, a nad nim było okno dachowe.

Moja mama uwielbia czytać. Gdy byłyśmy tam, czytała akurat opowieść o dziewczynce, której zmarła mama, a ojciec znalazł nową kobietę. Mężczyzna często wyjeżdżał ze względu na swoją pracą, a macocha, która nienawidziła dziewczynki, nie dbała o nią. Pewnego zimowego dnia wystawiła ją na dwór i nie wpuszczała z powrotem do domu. Dziewczynka chodziła do sąsiadów, pukała do okien jednak nic z tego. Nikt jej nie pomógł, dziewczynka zamarzła. Ja oczywiście wtedy fabuły tej książki nie znałam.

I tu dochodzimy do mojej historii. Pewnej nocy obudziłam się (chwilkę po tym jak mama skończyła czytać tę właśnie książkę) i poszłam do toalety. Kiedy wróciłam podobno zaczęłam majstrować coś przy oknie. Wtedy między mną a mamą wywiązał się taki dialog:
M: Kochanie, co robisz? Wracaj spać...
J: Ale mamusiu, dziewczynce jest zimno. Musimy jej pomóc, musimy ją wpuścić!

Ja z całej tej historii pamiętam tylko, że wychodziłam w nocy do toalety. Moja mama zawsze gdy to opowiada ma ciarki i utrzymuje, że to było jedno z najgorszych przeżyć w jej życiu...
Dodaj anonimowe wyznanie