#HjLlU

Sytuacja miała miejsce kilka dni temu. Wracałem nocą z baru muzycznego, ogólnie ubieram się na czarno, mam bródkę i długie, gęste, średnio kręcone włosy. Przechodząc między ciemnymi uliczkami natknąłem się na grupkę meneli, którzy widząc mnie odezwali się mówiąc:
Menele: Chłopak czy dziewczyna?
Ja: A widzieli panowie kiedyś dziewczynę z zarostem na twarzy?
Menele: Nie takie potwory się już w życiu widziało!

Po czym przepuścili mnie uprzejmie, proponując przy tym łyczka taniego wina z Biedronki (odmówiłem).

#DK7dV

Sytuacja zdarzyła się w kwietniu tego roku. Byłem wówczas uczniem 1 klasy liceum, jestem trochę leniwy lecz nie mam większych problemów z nauką oprócz... chemii. Nie cierpię tego przedmiotu, nie rozumiem go, ale to pewnie przez to, że nawet się nie staram. Nie ciekawi mnie nawet w najmniejszym stopniu, a moja nauczycielka jest wręcz okropna, a do tego ruda, więc ocen nie miałem zbyt dobrych.

Pamiętam ten dzień jak dziś. To był czwartek. Po 9 godzinach spędzonych w szkole byłem zmęczony, do czego dochodziło zdenerwowanie, bo dostałem jedynkę z chemii. Wracałem do domu autobusem z kolegą (nie chodzimy do tej samej szkoły), opowiadając mu o moich perypetiach chemicznych. Jak już napisałem, byłem dość zdenerwowany więc kiedy nadszedł moment, w którym miałem krótko opisać nauczycielkę od chemii, z moich ust padło trochę niemiłych słów określających ową panią. Na koniec dodałem: "Jak tak dalej pójdzie to nie zdam!".

Po czym słyszę głos dobiegający zza moich pleców: "Też tak uważam". Zgadnijcie kto tam siedział...

#cI9nv

Mając 5 lat w liście do świętego Mikołaja napisałam: "Chcę mieć siostrzyczkę". Mama chyba bardzo wzięła sobie do serca to życzenie i jakiś rok później miałam już wymarzone rodzeństwo. 

Dwa lata później list był następujący: "Święty Mikołaju, zabierz ją z powrotem, tym razem chcę tylko lalkę"...

#rssk3

W życiu każdego rodzica przychodzi taki czas, gdy dziecko chce wiedzieć, skąd się wzięło. Tak było z moją bratanicą. Brat z żoną mieszkali z dość małym miasteczku. Sąsiedzi często dawali złote rady i z tym dziecięcym pytaniem także.
Kaja przybiegła z podwórka i spytała się żony brata:
- Mamoo! A skąd się biorą dzieci? Bo Piotrek pytał taty, ale on nie wie.
Więc szwagierka za radą sąsiadki mów młodej:
- Wiesz, to robią tylko dorośli. Najpierw chłopak sika do kubeczka, dziewczynka to pije i wkrótce rodzi im się dzidziuś.
Młoda wybiegła na podwórko krzycząc "fuuuuu". Brat myślał, że to zamknie temat na długo i podziękowali sąsiadce. 

Kiedy Kaja wróciła mówi:
- Tato, ale te siuśki są fu.
- A skąd ty wiesz takie rzeczy?
- Bo chcieliśmy zobaczyć z Piotrkiem, co to jest ta dorosłość i mieć dzieci, więc wypiłam, ale nie wiem, czy będę miała.
Zastanówcie się dwa razy co powiecie swoim dzieciom.

#GBH1V

Zacznę od tego, że pochodzę z małej wioski i moja rodzina nie należała do najbogatszych. W domu nigdy się nie przelewało, więc od razu po ukończeniu technikum wyjechałam wraz z moją kuzynką do pracy za granicę. Na początku wylądowałam w Niemczech, ale później trafiła się okazja na pracę w Holandii. Jak to na początku obawiałam się, jak to będzie, jak mnie przyjmą. Z biegiem czasu okazało się, że dostałam się do fajnej roboty, świetnie dogadywałam się z ludźmi, a przede wszystkim z Holendrami.

Mój szef też całkiem spoko gościu, często urządzał imprezy dla pracowników i na jednej takiej imprezie poznałam młodego Holendra, z którym złapałam świetny kontakt. Pół wieczoru albo nawet więcej spędziliśmy w swoim towarzystwie. Od tego czasu często ze sobą pisaliśmy, spotykaliśmy się, po prostu zaprzyjaźniliśmy się. Dowiedziałam się, że jego ojciec ma dobrze prosperująca firmę, której pewnie on po ukończeniu studiów zostanie właścicielem. Niestety od polskich znajomych często słyszałam, że mam sobie za dużo nie wyobrażać, bo jestem zwykłą Polką, która przyjechała do roboty, a nie romansować. Nie posłuchałam ich, po paru miesiącach zostaliśmy parą. Niedawno minęła 5 rocznica naszego związku.

Możecie mi wierzyć lub nie, ale nie rzuciłam pracy, nadal pracuję fizycznie w tym samym miejscu, gdzie zaczynałam. Mój narzeczony ma wysokie stanowisko w jednej z lepszych firm. Wszystko się wydaje idealnie, ale nie jest. Polacy, z którymi pracuję uważają, że udało się głupiej Polce znaleźć bogatego faceta, z którym jestem tylko dla kasy i pewnie gdy będzie chciał mnie zostawić, to wrobię go w dziecko. Rodzina i "przyjaciele" w Polsce tak samo, wiecznie tylko pytania, ile zarabiamy i czy nie znalazło by się jakieś miejsce pracy w firmie mojego narzeczonego. I choćby pił i mnie bił, to powinnam mu wybaczać, bo przecież kasa mi wszystko wynagrodzi. Czasami ciężko gdy wszyscy patrzą na mnie z taka zawziętością i zazdrością. Wydaje mi się, że lepiej dogaduje się tutaj z obcymi ludźmi niż z ludźmi z Polski. Ja naprawdę pokochałam mojego narzeczonego za to jakim jest człowiekiem i za to, że on zobaczył we mnie normalna kobietę, a nie biedna dziewczynę z Polski. Nie interesuje mnie jego stan konta, to są jego ciężko zarobione pieniądze, a nie moje ale najwidoczniej innym trudno to zrozumieć.

#5vg9T

Będąc w gimnazjum miałam dość fajną nauczycielkę od polskiego, dało się z nią pogadać jak z człowiekiem. Pewnego dnia na lekcji języka polskiego mieliśmy temat o II Wojnie Światowej i mówiliśmy o przerabianiu ludzkiego tłuszczu na mydło. Jednego z chłopaków w klasie bardzo śmieszył temat i ciągle się śmiał, nie wiedzieć z czego. Dodam również, że chłopak był troszkę bardziej utyty. W końcu nauczycielka nie wytrzymała i krzyknęła: "No i co cię tak śmieszy? Popatrz ile z ciebie mydła by było". 
Kolega się zamknął i chyba zaczął myśleć o diecie.
Dodaj anonimowe wyznanie