Rok temu we wrześniu byłam na wymianie w Niemczech. Jednego dnia mieliśmy zaplanowane zwiedzanie Kolonii.
Gdy spacerowaliśmy razem z grupą znajomych po mieście zaczepił nas bezdomny. Na oko 35-40 lat, nie wyglądał tak najgorzej. Podchodzi do nas i kulturalnie po angielsku zagaja: "Have you got some money?". My oczywiście, przyzwyczajeni do takich próśb, odpowiadamy równie kulturalnie: "No, we haven't, we are poor children from Poland". Jakie było nasze zdziwienie, gdy bezdomny odpowiedział: "No jasne K*RWA, Polak Polakowi nie pomoże?".
Jak miałem 7 lat to "oświadczyłem się" koleżance z klasy. Oczywiście wszyscy się ze mnie śmiali. Teraz mam 30 lat i moją żoną jest właśnie ona :)
Moja pierwsza wizyta u ginekologa. Byłam mocno zestresowana, ponieważ byłam młodą dziewczyną. Pani ginekolog zapytała mnie, czy przy badaniu mogą mi się towarzyszyć studentki medycyny. Niewiele myśląc i drżąc z nerwów odpowiedziałam, że oczywiście nie ma problemu. Ku mojemu zdziwieniu do sali weszło 7 facetów i 2 dziewczyny. A najgorsze w tym wszystkim było, gdy pani doktor wypowiedziała słowa "Nachylcie się bardziej, bo nic nie zobaczycie". Swoją drogą wzrok jednego z studentów po badaniu tkwi mi w głowie cały czas.
Kiedyś w podstawówce mieliśmy lekcje o przezwiskach, ksywach itp. Doszło do tematu jak nazywają nas rodzice czy dziadkowie. Było parę bąbelków, kruszynek, przez pączuszki, po nietypowe zdrobnienia imion. W końcu pani pyta się mnie:
- A do ciebie rodzice mówią po imieniu, czy zdarza się im jakoś inaczej cię nazwać?
- Tak! Wypierdek mamuta.
Minę wychowawczyni mam w pamięci do tej pory. :D
P.S. Rodzice mnie kochają.
Było to na początku grudnia. Rekolekcje, dzieci ze szkoły podstawowej poszły do kościoła, w tym oczywiście mój 8letni bratanek. No msza i w ogóle, jakieś historie ksiądz opowiadał i opowiadał, że tam gdzie on mieszka (nie pamiętam dokładnie skąd był) często dzieci są sierotami. Wtedy pada pytanie: "Wiecie, kto to jest sierota?". Podnosi rękę mój bratanek i dostaje możliwość odpowiedzi więc głośno i wyraźnie na cały kościół mówi: "Sierota to taki ktoś, co nic nie potrafi". Mina księdza była bezcenna.
Jako mały szkrab pewnego razu bawiłem się w przedszkolu w niezwykle inteligentną zabawę, w mianowicie rzucanie do siebie kulki ze zgniecionego papieru. W pewnym momencie ów pocisk wylądował na stole, a ja rzuciłem się za nim. Niestety nie wziąłem pod uwagę wrodzonej niezdarności i tuż przed stołem potknąłem się i co kluczowe wystawiłem język. Żuchwą upadłem na blat, a moja masa zadziałała jak dźwignia przecinając większość języka (wisiał na kawałku skóry). Niestety karetka nie przyjechała więc wybrałem się z panią przedszkolanką i językiem, który przytrzymywałem ręką, taksówką do szpitala. Zostałem uśpiony, a język na szczęście przyszyty. Najpopularniejsze pytanie z tym związane "Czy mam bliznę na języku" - nie, nie mam blizny na języku.
Jak każdy pewnie wie - targ, to miejsce, gdzie można zobaczyć i usłyszeć nie mniej fascynujące sytuacje niż w programie "Boso przez świat". Tylko tutaj znajdziecie świeżo zerwane kwiatki, dzielnie sprzedawane po złotówce za bukiet, "majtki, majtki za 5zł", nie gorsze niż te z Victoria's Secret, rajstopy i ogórki na jednym stoisku, buty na każdą porę roku - nawet tę nieznaną piątą. Tutaj każdy może poczuć się jak znana osobowość, bowiem nie sposób jest przejść niezauważonym obok kuszącego pytania "A może papieroski?". Dzielnie broniące swojego terytorium krwiożercze bestie, ukrywające się pod parasolką niewidką dostrzegą cię już z daleka.
Przechodząc dziś przez takową dżunglę, uważnie skupiałam się, by nie paść ofiarą majtek i papierosów za 10zł. Torebka blisko siebie i biegiem naprzód! Nagle wśród zgiełku do moich uszu dotarł dziwny mlaskający dźwięk. Odwracam się... i widzę małego, na oko 7 letniego chłopca całującego namiętnie głowę jednego z manekinów prezentujących czapki. Mina jego mamy i moja - bezcenna. Sądziłam, że już nic nie zaskoczy mnie w takim miejscu. A jednak.
Pod koniec studiów przeżywałam bardzo trudne chwile w moim życiu, które były spowodowane splotem sytuacji na tyle trudnych do przezwyciężenia, że zajmowały większość moich procesów myślowych.
Pewnego dnia koleżanka z roku poprosiła mnie, abym poszła z nią do punktu obsługi klienta pewnej sieci telefonii komórkowej. Weszłyśmy do pomieszczenia. Koleżanka ustawiła się w bardzo długej kolejce, a ja usiadłam na kanapie ustawionej przy samym wejściu. Siedzę pogrążona moimi myślami, otoczona tłumem ludzi. W pewnym momencie podeszła do mnie pani z obsługi i wywiązał się następujący dialog:
- Dzień dobry, czy mogę pani w czymś pomóc?
Na to ja, z pełnym przejęcia, łamanym głosem:
- NIE, MI NIE MOŻNA POMÓC...
Komizm sytuacji uświadomiłam sobie w momencie, gdy dotarły do mnie salwy śmiechu wspomagane przez kobietę z obsługi klienta.
Dawno dawno temu, gdy miałam 10 lat, urodziła się moja siostra. Chciałabym zaznaczyć, że podczas gdy mama była w ciąży, mieliśmy w domu remont. Burzenie ścian, wiercenie dziur itp.
Od początku były z siostrą problemy, ponieważ nie chciała zasypiać. Pewnego dnia w odwiedziny przyszła do nas sąsiadka. Śmiejąc się stwierdziła żebyśmy w takim razie do spania włączali jej odkurzacz. Moja mama potraktowała to dosłownie i już następnego dnia w domu zagościł nowiuteńki odkurzacz. Mama skorzystała z rady sąsiadki i wieczorem włączyła sprzęt. O dziwo siostra zasnęła od razu.. Od tej pory szum odkurzacza był jej kołysanką.
W wieku 3 lat co sobotę siostra pomagała nam w sprzątaniu domu. Odkurzacz, suszarka i mikser byli jej najlepszymi przyjaciółmi. A gdy miała ok. 8 lat, zawsze przed snem odkurzała pokój, tłumacząc się, że wtedy szybciej zasypia...
Dzisiaj siostra ma 21 lat i pracuje w sklepie ze sprzętami gospodarstwa domowego. :)
Przy okazji kupna nowego samochodu, mój tatuś uraczył mnie jedną z wielu barwnych historii z jego młodości.
Mając niewiele ponad dwadzieścia lat wybrał się on ze swoją dziewczyną (teraz już żoną i moją mamą), kolegą i kolegi dziewczyną na drugi koniec Polski po nowiuteńkie BMW dla tegoż kolegi. Niestety, czasy były takie, a nie inne, dlatego zapakowani w ciasnego malucha, z duszą na ramieniu udali się w podróż przez całą Polskę, mając ze sobą całą gotówkę przeznaczoną na kupno upatrzonego cacka. Po dojechaniu szczęśliwie na miejsce i dopełnieniu części formalności, tato z kolegą musieli udać się do banku, aby tam zapłacić za auto. Dopiero wówczas mogli odjechać nim z salonu, gdzie plotkując przy kawce i ciasteczkach, zostały ich dziewczyny.
Już sam widok wymęczonych podróżą młodych chłopaków zwracał uwagę klientów, kasjerek i (co ważne!) ochroniarzy w tymże banku. Niezrażeni tym odczekali swoje, by móc wpłacić (jak na te czasy naprawdę ogromną) sumę pieniędzy. Tato, jak sam mówi, nie wiedział wcześniej, jak kolega sprytnie zapakował gotówkę. W końcu podeszli do okienka, kolega wyciągnął ogromny worek i... W całym banku uniosły się tumany białego, gęstego kurzu. Chłopaki zostali od razu położeni na ziemię przez ochroniarzy, bank opustoszał (klienci wybiegli z krzykiem), została wezwana milicja. Wyjaśnianie sprawy potrwało ładnych parę godzin.
Co się stało? Kolega, jako syn piekarza, ponoć nie miał gdzie schować pieniędzy, więc upchał je w workach po mące. Nie pomyślał nawet, by wcześniej je wyczyścić. Gdy chciał wysypać ciasno upchane banknoty, na zewnątrz wyleciała mąka, która szybko rozpyliła się w powietrzu. W ten sposób mój tato z nierozgarniętym przyjacielem zostali wzięci za młodych rabusiów, chcących napaść na bank przy użyciu zasłony dymnej lub czegoś podobnego.
Gdy wszystko wyjaśniono, oczywiście zapłacili za samochód i odjechali nim z salonu. A ich dziewczyny? Cóż, nawet się nie zorientowały, że całe to załatwiane formalności coś za długo trwa.
Dodaj anonimowe wyznanie