Gram na gitarze. Uczę się od kiedy skończyłam 9 rok życia (teraz mam 15 lat). Jeżeli chodzi o grę w domu, potrafię robić to naprawdę dobrze, tak samo jeżeli gram przy drużynie harcerskiej. Jednak zawsze się stresuję, gdy mam grać przy moich rodzicach. Sama nie wiem czemu tak jest, może dlatego, że u mnie w rodzinie nikt inny nie zajmuje się muzyką (jest za to dużo osób uzdolnionych plastycznie). Tyle tytułem wstępu.
Podczas tegorocznej wigilii, mama poprosiła mnie, żebym pograła im trochę kolęd. Ja, oczywiście chciałam się wymigać, ale wzrok babci sprawił, że poleciałam po instrument. Ostatnio zaczęłam też tworzyć własne utwory i jeden z nich (akurat typowo świąteczny) zaczęłam grać na rozgrzewkę. Jakież było moje zdziwienie, gdy moja mama zaczęła go śpiewać. Odpowiedź mojej mamy, gdy zapytałam się skąd to zna:
- Bo tyle razy słyszałam, że próbujesz mnie ogłuszyć, że aż zaczęłam się wsłuchiwać czym.
Nie mam aż tak złego głosu, ale to zdanie sprawiło, że zaczęłam śpiewać ciszej.
Pracuję "na kasie". System generuje różne komunikaty dotyczące sprzedaży nieletnim. Zaskoczył mnie pytaniem o wiek kupującego zimowego płynu do spryskiwaczy... O letni nigdy nie pytał, czyli niższa zawartość procentów czy jak ;-) ?
Poniedziałek rano. Ja nieziemsko zaspana wyciągam z szafy moje najnowsze, kupione dwa tygodnie wcześniej dżinsy i białą koszulę. Próbuję założyć dżinsy i... Nie mogę. Próba numer dwa. Wciągam brzuch tak mocno, jak to tylko możliwe, pośladki też i jakoś przechodzi. Ale cóż z moim pięknym sadełkiem?! Oczywiście zapiąć nie można. Myślę sobie: "Dobra na razie przykryję guzik, a przed samym spotkaniem z szefem spróbuję zapiąć".
Ok, jest 8:00 idę do toalety w biurze i próbuję zapiąć. Nie idzie! Ale w końcu udało się, jednak jestem tak niemiłosiernie ściśnięta... Ale zaciskam zęby i pukam do gabinetu.
- Wejść!
- Dzień dobry.
- O witam panią, pani X. Proszę usiąść.
Siadam, a tu co? W jednej w chwili mój guzik od spodni urywa się (tak, słychać trzask), a mój oswobodzony brzuszek tak chce zaznać swobody, że... urywają się również dwa guziki od mojej koszuli. Co najlepsze jeden z nich wpada szefowi do kawy. A moje wspaniałe sadełko dumnie "rozlewa" się na wierzchu, teraz już niczym nie skrępowane...
Właśnie jadłem zupę oglądając film. Zorientowałem się po 5 minutach, że jem widelcem.
To było jakieś siedem lat temu - ja, wówczas jeszcze nastolatka młoda i naiwna, po raz pierwszy w życiu się zakochałam. Wszystko było ładnie, pięknie, spacery, prezenciki, czułe słowa - komedia romantyczna jak malowana. Do momentu, aż się mój 'luby' dowiedział o tym, iż... noszę protezę piersi (nie, nie miałam mastektomii, są inne powody).
Mówiąc delikatnie, lekko go to przeraziło, choć oczywiście polał się potok zapewnień, że to nic, że bez znaczenia, bla, bla, bla. A potem, po tygodniu stwierdził, że nie, właściwie to chyba jednak coś mu przeszkadza i z "dziwolągiem to on się spotykać nie będzie".
Jego słowa mnie zabolały i to bardzo - jak mówiłam, młoda naiwna, która sądziła jeszcze wtedy, że nie dla wyglądu człowiek tworzy związek. Przez następnych kilka lat uciekałam od facetów, jak się dało, ale w końcu postanowiłam sobie nawrzucać za ogólny introwertyzm i przyjęłam zaproszenie do kina od kogoś, kogo znałam już jakiś czas. Ufałam mu (choć o protezie jeszcze nie wiedział) i pomyślałam "A co tam!".
Od kina do kina, i w końcu zostaliśmy parą. Niestety nie było happy endu. Kiedy powiedziałam mu o swoim małym sekrecie, zachował się jeszcze gorzej niż mój były. Wyśmiał mnie bez zbędnej krępacji i wyrzucił za drzwi.
Kilka lat temu bardzo stresowałam się przed maturą ustną z angielskiego. Kilka dni przed dniem ostatecznym rozmawiałam z koleżanką, która miała to już za sobą. Wysłała mi link do strony, gdzie ludzie wpisywali już tematy, które oni mieli na swojej maturze. Pomyślałam, że warto poćwiczyć i zrobiłam sobie kilka tych zestawów. Jeden szczególnie mi się spodobał i napisałam sobie na kartce, co odpowiedziałabym na dane pytania.
W dniu egzaminu stawiłam się w szkole i czekałam w nerwach na swoją kolej. Weszłam do sali i przyszedł czas na losowanie tematów. Nie mogłam uwierzyć własnym oczom, gdy zobaczyłam właśnie TEN temat. Nigdy wcześniej ani nigdy później nie miałam tak wielkiego szczęścia.
Gdy miałem około 6-ciu lat, mama powtarzała mi zawsze przed kąpaniem, żebym nie jadł mydła, bo mogę umrzeć. Któregoś dnia jak zwykle poszedłem się umyć w wannie, gdy nagle przez przypadek zamiast rozsmarować mydło na szyi, zrobiłem to po prostu na buzi. Od razu zrobiło mi się niedobrze, mętnie i wiedziałem, że zaraz umrę. Czym prędzej wybiegłem goły z łazienki i zacząłem pisać "Mój testament" (widziałem w filmach, że inni to robili). Zawarłem w nim m.in. przyczynę mojej śmierci, co zostawiam rodzicom po mnie (10 zł, które dostałem kiedyś od babci) oraz, że zawsze będę przy nich. Po napisaniu testamentu odstawiłem go na szafkę i pobiegłem szybko jeszcze pooglądać telewizję, bo o umieraniu międzyczasie zdążyłem zapomnieć.
Po godzinie wkracza mama do salonu razem z tatą, śmiejąc się: "My też cię kochamy synusiu". Po czym zacząłem się ubierać i ogarniać jaką właśnie szopkę odstawiłem.
Kilka lat temu byłem z dziadkiem, babcią oraz bratem w miejscowości uzdrowiskowej Duszniki Zdrój. Pewnego dnia postanowiliśmy odwiedzić tamtejszą pijalnię wód. Zasady tam obowiązujące polegają na tym, że płacisz 1,50zł, dostajesz plastikowy kubeczek i pijesz ile chcesz. Jak wiadomo, wody lecznicze nie posiadają jakiegoś wysublimowanego smaku, wyraźnie wyczuwalny jest w nich metaliczny posmak. Każdy z nas z kubkiem w ręku chodził po wszystkich kranikach i nalewał sobie po trochu.
Oczywiście wraz z bratem nie mogliśmy wytrzymać takiego schematycznego postępowania, więc wymyśliliśmy rywalizację. Kto więcej wypije i nie pęknie ten wygrywa. Obraliśmy sobie fontannę z której tryskała woda za cel i przeszliśmy do działania. Z każdej strony leciała inna woda, każda z różnymi właściwościami. Bez zastanowienia pochłanialiśmy coraz to większe ilości, aż w końcu mieliśmy dosyć. Każdy z nas wypił ponad 2 litry tej brązowej wody w przeciągu 10 minut.
Po tym fakcie zaczęliśmy się zastanawiać, czy aby na pewno można tak bez opamiętania wlać w siebie tyle, ile się chce bez żadnych konsekwencji. Zauważyliśmy tablice przy źródełkach z opisem zastosowań wód i postanowiliśmy sprawdzić czym to właściwie się raczyliśmy. Na tablicy przy moim źródełku nie było napisane nic specjalnego, więc odetchnąłem z ulgą lecz gdy zobaczyłem minę brata to stwierdziłem, że coś jest nie tak. Otóż wskazania przy jego źródełku były następujące:
"Pić powoli małymi łyczkami. Limit dzienny spożycia to 750ml. Wodę należy stosować przy przewlekłych zatwardzeniach."
Uprzedzając pytania, brat zdążył do toalety... ledwo.
Sobota rano, ja robiąca sobie śniadanie - oczywiście nikogo w domu oprócz psa i kota. A jak to u mnie bywa spaliłam trochę to śniadanie, więc otworzyłam okno szeroko i zbytnio nie myśląc poszłam z psem na spacer. Idąc widziałam, jak mój kot siedzi sobie w tym otwartym oknie, ale nie przejęłam się tym i spacerowałam dalej. Wracając zobaczyłam mojego kota idącego przez podwórko, już raz mu się zdarzyło, że uciekł (bo normalnie nie wychodzi z domu), więc tak też myślałam, że wyskoczył z tego okna. No to kota pod pachę i idę do domu, dość zdziwiona, że tak spokojnie siedzi na rękach (co mu się nie zdarza), ale może się przestraszył i nagle taki potulny. Wchodzę po schodach z kotem po pachą, otwieram drzwi i widzę podwójnie.
Nieco zdezorientowana, co się dzieje, uświadamiam sobie, że to nie był mój kot, tylko bardzo podobny do mojego. To kota znowu pod pachę i idę z nim na podwórko. Do tej pory mi szkoda Maćka nr 2, bo biedny myślał, że znalazł nowy dom, a tu jednak nie. Można się domyślić, że każda osoba, której to powiedziałam płakała ze śmiechu. A prawdziwy Maciek był obrażony, że się tak okropnie pomyliłam. Ach te koty.
Historia się wydarzyła jak miałam 11-12 lat. Pojechałam na kolonię nad morze, nikogo nie znałam. Dostałam pokój z dwiema 16-latkami z bardzo przerośniętym ego. W miejscowości wybierano właśnie miss lata. Dziewczyny nie mogły wziąć udziału, bo były niepełnoletnie, ale codziennie spędzały dużo czasu w łazience, bo "przecież jakiś sławny fotograf na pewno je odnajdzie wśród tłumu szaraczków i czeka je wielka kariera". Strasznie mnie irytowały, ale byłam w takim wieku, że chciałam się wpasować w towarzystwo, więc nic nie mówiłam.
Akcja rozpoczyna się - na spacerze po mieście zaczepił mnie jakiś fotograf, pytając, czy może zrobić zdjęcie. Widziałam miny tych zazdrosnych dziewczyn, coś niesamowitego. Zgodziłam się, przybrałam "seksowną pozę" (a przynajmniej tak mi się wydawało) i czekam na zrobienie zdjęcia, które rozpocznie moją wielką karierę.
Czekam, czekam... i nic. Patrzę, a facet niemalże turla się ze śmiechu. Między jednym a drugim spazmem wykrztusił, że chciał zrobić zdjęcie... przyczepy stojącej za mną.
W ten sposób wszyscy mieli powód do żartów, a moja wielka kariera poszła się j***ć.
Dodaj anonimowe wyznanie