Moje dzieciństwo było bardzo ciekawe. Mam starszego brata, który mówił mi co mam robić a ja głupia zawsze go słuchałam. Kiedyś kazał mi być psem. Przywiązał mnie do ogrodzenia i kazał szczekać na wszystkich przechodzących ludzi. Ja oczywiście go posłuchałam. Brat w pewnym momencie widząc nadchodzącego sąsiada krzyknął bierz go! Jakież było zaskoczenie sąsiada gdy 4 letnie dziecko podbiegło i ugryzło go w nogę...
Kiedyś na święta moja sporo młodsza siostra dostała lalkę bobasa. Postanowiłam, że trochę się z nią pobawię. Po pewnym czasie rodzice usłyszeli okropny, przeraźliwy wrzask pomieszany ze szlochem. Natychmiast przyszli zobaczyć, co się dzieje. Zobaczyli mnie wychodzącą z pokoju młodej i od razu pojęli, że na pewno jej dokuczałam. Jednak ich zdenerwowanie zamieniło się w śmiech, kiedy oznajmiłam: "Ale ja się z nią tylko bawiłam! Ona była mamą, a ja przyszłam z opieki społecznej i zabrałam jej dziecko!".
Od wielu lat w mojej rodzinie śmiejemy się, że na rogalikach mojej mamy ciąży klątwa. Otóż za każdym razem jak je robi coś złego dzieje się w rodzinie - jakiś wypadek, ktoś trafia do szpitala, raz nawet był pożar. Mimo to rogaliki są tak dobre, że po kilku latach ich nierobienia, mama zawsze w końcu się poddaje i je piecze. Tak jak wczoraj. Rogaliki z klątwą upiekła rano, a po 22 sąsiad odpalając petardy podpalił nam połowę ogrodu.
W Sylwestra już umalowana i uczesana na imprezę, czekałam na dworcu na pociąg, który miał mnie zawieźć do większego miasta, gdzie miałam powitać Nowy Rok. Siedziałam na ławce i słuchałam muzyki. Obok mnie było wolne miejsce i, ku mojemu zaskoczeniu, w pewnym momencie podszedł do mnie przystojny chłopak, uśmiechnął się, bagaż położył na ławce i założył kurtkę, którą wcześniej miał luzem. Odpowiedziałam mu uśmiechem, rzucił mi jeszcze miłe spojrzenie i odszedł na peron.
Pociąg przyjechał, wsiadłam na puste miejsce i po chwili... Ten chłopak siada naprzeciwko mnie! Serce mi zaczęło bić szybciej, uśmiech rozjaśnił twarz... Aż nie zdjął szalika i ukazał moim oczom koloratkę.
Chyba ktoś tam z góry chciał mi coś przekazać...
Jeden z pierwszych dni stycznia. Brałam kąpiel, po wyjściu z wanny zorientowałam się, że nie zabrałam żadnych ubrań, wiec narzuciłam tylko ręcznik na głowę, drugim się owinęłam i marsz do pokoju. W tym samym momencie pukanie i dzwonek do drzwi, byłam pewna, że to moja walnięta współlokatorka, która nigdy nie wie na co się zdecydować i niewiele myśląc otworzyłam drzwi, tak jak stałam.
Chciałabym zobaczyć swoją minę, gdy zamiast lokatorki zobaczyłam dwóch ministrantów. Wydukałam tylko "o Jezu", a jeden z paziołków wielebnego z uśmiechem na ustach: "Nie od razu Jezu, przyjmują państwo kolędę? ". Nie wiem czemu szybciej nie zamknęłam drzwi, ale to był typowy, stresowy paraliż. No i jeszcze na koniec, jakby tego było mało, sąsiadka z naprzeciwka, zjawiając się nie wiadomo skąd (typowy "moherowy beret") musiała wrzucić swoje parę groszy, tekstem: "Tam to spowiedź jest potrzebna, a nie kolęda".
Mam dwóch starszych braci. Gdy ja miałam ok 6 lat oni byli już w liceum, jak można się domyślić skutkiem tego było wiele przypałowych akcji ze mną w roli głównej m.in. próby kupienia w sklepie prądu, bo w domu "się skończył". Ale nie o tym to wyznanie.
Jako 6-letnia dziewczynka miałam pewne kolory, które uwielbiałam, a na inne nie mogłam patrzeć. Nie było możliwości, żebym nałożyła ubranie w znienawidzonym odcieniu, a gdy kolor "pieniążka w papierku" mi nie odpowiadał, bardzo szybko z pomocą moich braci wymieniałam go na inny - ładniejszy.
Z okazji Świąt Bożego Narodzenia dostałam od cioci banknot 100zł i w tym momencie pojawił się problem - kolor obrzydliwy, a koleś na "papierku" ma brzydki ryj (podziękowania dla braci za takie słownictwo w wieku 6 lat). Jako rezolutne dziecko biznesu szybko wymieniłam ten oto "brzydki papierek" na ładniejszy, najpierw na 50zł, potem udało się nawet na 20zł. Wspominałam że byłam młoda i głupia? Nie? Trzymając w ręku moje upragnione śliczne 20zł, stwierdziłam, że monety są fajniejsze i wymieniłam piękne 20zł na 5zł. Żeby tego było mało, byłam wtedy najszczęśliwszym dzieckiem na świecie. Bracia też nie mogli narzekać.
Przymierzam maskę z filmu "Krzyk" i przeglądam się w lustrze. W pewnym momencie z pokoju wychodzi mój syn (8 lat). Patrzy chwilę na mnie, po czym mówi:
- Mamo, jeszcze nigdy tak dobrze nie wyglądałaś!
Jak mieliśmy około 12 - 13 lat to oglądaliśmy z bratem na kablówce serial Dragon BallZ na stacji RTL-7. To była nasza ulubiona bajka. Niestety mama zrezygnowała z abonamentu i nam odłączyli. A w Dragon Ball miał być ważny odcinek. Postanowiliśmy z bratem, że wejdziemy na dach i spróbujemy sobie podłączyć. Jeden z nas mówił, czy jest sygnał, a drugi podłączał nasz kabelek do kabelka, który biegł do okna sąsiadki. Po ostrożnym zeskrobaniu gumowej izolacji w środku był owinięty srebrną folią. Kiedy za pomocą szpilki zwarliśmy nasze kable, obraz szumiał. Jednak po ominięciu srebrnej folii ekranowej obraz był dobry. Na koniec jako dobrzy sąsiedzi zadzwoniliśmy jeszcze do naszej sąsiadki zapytać, czy ma dobry odbiór, bo "podłączaliśmy swoją antenę". Miała dobry, więc zadowoleni wróciliśmy do domu, a później opowiedzieliśmy o naszym wyczynie mamie.
Na drugi dzień mama odwiedziła dostawcę kablówki i zdała nam relację:
- Dzień dobry. Chciałabym odnowić abonament, bo moje dzieci chciały oglądać bajki w telewizji kablowej, weszły na dach i sobie same podłączyły.
Podobno miny tych ludzi były ciekawe i powiedzieli: "Zdolne ma pani dzieci". Dodali też, że wyślą montera, który porządnie to podłączy i tak to zrobi, żeby w przyszłości nie dało się podbierać sygnału od sąsiadów.
Nie zrobił. Sprawdziliśmy :) Aczkolwiek abonament był przez nas regularnie płacony.
Ponad rok temu, zaczęłam uczęszczać do 1 klasy technikum w moim mieście. Nowa szkoła, nowi ludzie oraz nowy wychowawca, który nigdy wcześniej nie pełnił tej funkcji. Przejdźmy jednak do historii.
Na początku roku została zorganizowana wycieczka integracyjna, do pobliskiej miejscowości na dwa dni. Wszyscy podekscytowani, zbiórka rano na dworcu. Jechał z nami wychowawca oraz pani pedagog. Podczas czekania na peronie, nasz pan oddalił się trochę, ponieważ dwóch uczniów z klasy było jeszcze w toalecie. W tym momencie przyjechał nasz pociąg. Sprawnie zapakowaliśmy się do jednego z wagonów i w momencie odjazdu widzimy biegnącego wychowawcę z dwójką uczniów.
Tak, dopiero w tym momencie zauważyliśmy jego brak. Co gorsza, to nasz wychowawca posiadał wszystkie bilety PKP. Byliśmy zmuszeni wysiąść na następnej stacji. Czekaliśmy na niej ok. godziny, po czym przyjechał następny pociąg tym razem już z wychowawcą i dwoma uczniami.
Dalsza część trasy przebiegła spokojnie. Wysiedliśmy na docelowej stacji, przeliczenie osób i parę informacji. Opuszczaliśmy już stacje i kierowaliśmy się w kierunku ośrodka. Pan wychowawca, był szczęśliwy i dumny, że mimo trudności dotarliśmy na miejsce. Wydawałoby się, że wszystko skończyło się dobrze, ale po chwili spaceru mina naszego pana zrzedła i oznajmił nam...
...że zostawił plecak w pociągu.
Działo się to gdy miałam może coś około 3 lat. Mama chciała ugotować obiad, więc musiała czymś mnie zająć, co nie było takie łatwe. Wreszcie zadowolona po zajęciu mnie zabawkami wróciła do kuchni. Jakie było jej zdziwienie kiedy po kilkunastu minutach nie zastała mnie w pokoju. Przeszukała cały dom, a po mnie ani śladu.
No dobra, może jeden ślad, bo nie było też mojego wózka dla lalek. Przerażona wybiegła na podwórko, a jej córcia... szła powolutku środkiem drogi z wózkiem, a kilka samochodów jechało powoli tuż za nią, bo przecież nie będą straszyć małego dziecka trąbieniem. Mama teraz wnuków znacznie lepiej pilnuje. :)
I uprzedzając pytania: nic mi się nie stało, mam się dobrze.
Dodaj anonimowe wyznanie