Jakieś 3-4 lata temu, mając 16-17lat wracałam rano autobusem po Sylwestrze w Nowy Rok. Wydałam chyba wszystko, bo zostało mi 1,05zł wyliczone na bilet, ale nie przewidziałam, że tego dnia sklepy i kioski zamknięte, a bilet u kierowcy 1,50zł. Do domu trzeba było jakoś wrócić, więc licząc, że kanary mają wolne wsiadłam na gapę. Już na następnym przystanku wsiadł kontroler... (Małe miasto, więc wszystkich kojarzę).
Zmęczona, pomyślałam, że nie mam nic do stracenia i wyciągnęłam jakiś paragon (chyba za książki w szkole językowej, formatem podobny do tego, który dostałabym od kierowcy) po czym podałam go kanarowi. Spojrzał na paragon, potem na mnie.. i przedarł go na znak sprawdzenia, puścił mi oczko i poszedł sprawdzać dalej :)
Kontroler biletów też człowiek :)
W sierpniu 2013 roku, dowiedziałam się, że będę miała braciszka lub siostrzyczkę. Wszystko byłoby w porządku, gdyby nie fakt, iż miałam 15 lat a moja starsza siostra 17 i było to dla nas niemałym zaskoczeniem. Nie przepadałam za dziećmi, nie umiałam się z nimi dogadać. Wolałam uczyć się sama i w spokoju, a tu nagle, coś, ktoś miałoby mi zaburzyć harmonię mojego (jakże wtedy) idealnego życia? Nie dawałam po sobie poznać co myślę i co czuję, ale nie chciałam zmian.
Na wiosnę 2014 urodził się mój braciszek. I wiecie co wam powiem? Jest mi głupio, że w myślach mówiłam sobie takie rzeczy. Teraz, nie widzę świata poza nim. Gdy wracam po szkole, po ciężkim dniu, cieszę się na samą myśl, że to właśnie on przywita mnie całuskiem, gdy wejdę w próg naszego domu. Zrezygnowałam z wielu przyjemności by pomagać rodzicom, ale wiem, że było warto. Mam nadzieję, że kiedyś mój brat doceni to, jak bardzo go kocham.
Miałam wtedy około 8 lat, poszłam w lato na odkryty basen z rodzicami. Uwielbiałam męczyć tatę, żeby bawił się ze mną w wodzie, polegało to m.in. na tym że bierze mnie na barana albo podnosi i rzuca do wody. Kiedy pełna emocji wynurzyłam się z wody z uśmiechem krzyknęłam do taty: "Rzuć mnie! ". Jak się okazało, to nie był mój tata tylko jakiś facet, którego wzięłam za tatę i który z konsternacją odpowiedział tylko: "Rzucam cię", a ja spaliłam się ze wstydu.
Ostatnio czytałem mojej siostrze dosyć śmieszne wyznanie z tej oto strony, dodam że jadła wtedy rosół. Tak się roześmiała że jej makaron nosem wyleciał. Nie, to nie był cienki makaron, to były grube świderki!
Kiedyś jak byłem mały i czytałem książkę dla dzieci to było tam napisane przekleństwo, ale zastąpione słowem "CENZURA". Uznałem, że to jest naprawdę przekleństwo i zawsze jak chciałem przekląć to mówiłem: "No, cenzura!"
Jestem ministrantem, nie wstydzę się tego, bo służba uczy odpowiedzialności i pracy, ale daje też wiele śmiesznych historii. Jedna z nich wiąże się ze zbiórką ministrantów.
Zwykle spotkanie mieliśmy w kościele, przed mszą kilka razy w miesiącu. Ksiądz, który się nami opiekował stale się spóźniał, więc w oczekiwaniu niektórzy wymyślali różne sposoby na zabicie nudy. Jednym z nich były różnego rodzaju zawody. Przez pewien okres, gdy czekaliśmy na placu kościelnym, popularny był konkurs na to, kto wyżej rzuci reklamówkę z komżą w środku i złapie ją potem. Przyszła kolej na mojego kolegę, który zawsze starał się być najlepszy we wszystkim, niezależnie czy wiązały się z tym jakieś konsekwencje.
Wziął porządny zamach i wyrzucił "pocisk" najwyżej jak się dało. Wygrałby całe zawody, lecz nie wziął pod uwagę wiatru i kąta, pod którym rzucał, gdyż reklamówka odleciała kilka metrów w bok. Niestety w tym momencie rowerem przejeżdżała tamtędy dumna "moherowa wojowniczka".
Trafił. Idealny headshot.
Wyobraźcie sobie tępe BACH, wywalający się rower i dwudziestu chłopaków zwijających się ze śmiechu. A kolega nawet nie próbował walczyć o odzyskanie komży.
Rok temu na święta dostałam dużą czekoladę od wujka. Ponieważ miałam już dość spory zapas słodyczy, postanowiłam dać ją koledze w prezencie. Po fakcie dowiedziałam się, że było tam ukryte 100zł. Mam nadzieję, że bogate nadzienie mu smakowało.
Na początek muszę powiedzieć, że uwielbiam czytać i posiadam dość sporą kolekcję książek.
Wczoraj przyjechał do mnie brat cioteczny z rodziną. Wszyscy siedzą w kuchni, a ja rozmawiałam sobie z jego synem (lat 8) i tak jakoś wyszło, że poszliśmy do mnie do pokoju. Popatrzył na te wszystkie książki i stwierdził, że jestem kujonem, bo tylko oni tyle czytają. Popatrzyłam się na niego wzrokiem, który mógłby zabić, a on wtedy grzecznie przeprosił i powiedział, że jednak nie jestem kujonem, bo kujoni lubią matmę... Chodzę do klasy o profilu matematycznym.
Kilka lat temu w gimnazjum nauczyciel dał nam na zadanie napisać wypracowanie na temat Adolfa Hitlera. Minął jakiś czas... Późnym wieczorem, dzień przed przedstawieniem mojego wypracowania, zabrałam się do pisania. Głównym źródłem z którego korzystałam był internet.
Nazajutrz dumna z tego co napisałam i licząc, że dostanę wysoki stopień, stanęłam przed klasą i zaczęłam czytać szybko, aby jeszcze szybciej skończyć. Kiedy byłam gdzieś mniej więcej w połowie, klasa łącznie z nauczycielem wybuchła śmiechem.
Zdezorientowana spojrzałam w tekst i dopiero wtedy zobaczyłam, że totalnie bezmyślnie przepisałam zdanie zaczynające się od słów "Mój wujek Hitler"...
Mama wysłała mojego młodszego brata po kilka rzeczy do pobliskiego sklepu. Gdy już wyszedł zauważyłam, że jego telefon i portfel z pieniędzmi leżą na stole. Pomyślałam sobie, że zaraz po to wróci. I za chwilę rozległ się dzwonek do drzwi. Drzwi były otwarte, więc krzyknęłam do niego:
- No wejdź jełopie, przecież otwarte! Czego tam sterczysz?!
No i wszedł... listonosz. Ja cała zaczerwieniona przeprosiłam. Jak się później okazało, brat przypomniał sobie o braku portfela przy kasie.
Dodaj anonimowe wyznanie