#iX6Yj

Skończyłam 7 lat, gdy w kraju zaczęło się robić głośno o dołączaniu Polski do Unii Europejskiej. Wiadomo, na każdym programie w TV mówiło się tylko o tym, był to też ulubiony temat do rozmowy dorosłych powtarzających dumnie "Idziemy do Unii!". Dla siedmioletniego dziecka o wybujałej wyobraźni brzmiało to tak, jakbyśmy wstępowali do jakiegoś raju na ziemi. Już wyobrażałam sobie krainę, do jakiej całą rodziną się przeniesiemy, miejsce gdzie mała paczka czipsów miała w moim wyobrażeniu kosztować 30 gr zamiast 60, gumy kulki sprzedawane byłyby w całych opakowaniach po 10 gr i wszyscy byliby szczęśliwi, radośni i uśmiechnięci.

Jakież było moje zdziwienie, gdy obudziłam się pierwszego maja, dzień w którym mieliśmy przenieść się do mojej wyimaginowanej krainy dobrobytu i wspaniałości, w którym Polska miała dołączyć do Unii Europejskiej, i zauważyłam moją mamę najspokojniej w świecie pijącą kawę w swoim łóżku.

– Który dzisiaj jest? – spytałam w nadziei, że może jednak pomyliłam daty.

– Pierwszy maja – odpowiedziała.

– No ładnie! – jęknęłam rozczarowana i spojrzałam na nią z wyrzutem. – Wszyscy poszli do Unii, a my siedzimy w domu!

#G7gB1

Dobrych kilka lat temu moja koleżanka opowiedziała mi pewną historię, która wydarzyła się podczas spotkania rodzinnego w jej domu.

Wujek owej koleżanki wyszedł za grubszą potrzebą do świątyni dumania. Po kilku minutach, wszyscy zgromadzeni usłyszeli przeraźliwy krzyk i ujrzeli wujka wybiegającego z toalety. Okazało się, że podczas delektowania się tym pięknym uczuciem, jakim jest pozbycie się zbędnych produktów przemiany materii, wujek usłyszał jakieś odgłosy dobiegające z tronu, a po chwili wielki szczur próbując się wydostać z muszli klozetowej, przydzwonił prosto w cztery litery wujaszka.

Uwierzcie mi, od tamtej pory boję się siadać na sedes.

#yiImS

Działo się to zupełnie niedawno, czasy licealne. Zakochałam się. Chłop idealny. Miałam wtedy też taką przyjaciółkę. No, do sedna. Po kilku tygodniach chodziłam z nim. Było wspaniale. Pewnego dnia moja przyjaciółka odsunęła się ode mnie. Tak po prostu, zaczęła mnie ignorować. Wkrótce oznajmiła mi, że zrywa ze mną wszystkie kontakty, bo nie chce patrzeć, jak jej przyjaciółka cierpi. Nie wiedziałam zbytnio o co jej chodzi.

Następnego dnia zgadnijcie - zerwał ze mną chłopak. Powiedział że od pewnego czasu kocha się w innej. Tak. Tą inną okazała się moja serdeczna przyjaciółka. Myślałam, że układało im się cudownie. Ale po miesiącu (?) napisała do mnie: że przez niego straciła przyjaciółkę, że on nie jest ani mnie, ani jej wart, i zerwała z nim. Pogodziłyśmy się.

I po tych kilku miesiącach poszłyśmy na studia. Tak, znowu się zakochałam. Tak, chodziłam z nim. Tak, zerwał ze mną dla niej. Ryczałam jak głupia, ale nie wybaczyłam.

Teraz są zaręczeni. Dostałam zaproszenie na ślub, ale nie przyjdę. Wiecie dlaczego? Bo mam u swego boku tego jedynego, a boję się że gdy on ją ujrzy.., stanie się to co do tej pory. Jestem naiwna? Może. Ale przyjaciółki nie mam do dziś.

#HYcFr

Moja mama miała 20 lat, kiedy zaszła w ciążę ze swoim o 7 lat starszym chłopakiem. Tym dzieckiem byłam ja i jak to niekiedy bywa w takich sytuacjach, mój ojciec się mnie wyparł. Mimo, że nie miał powodów, powiedział jej, że na pewno nie jestem jego córką.

Została sama. Ojca straciła mając 3 lata, na pomoc matki liczyć nie mogła, bo sama miała czterech synów alkoholików w domu. Starsza siostra była największym jej oparciem. Urodziłam się jako wcześniak, a co za tym idzie mama od początku nie miała ze mną łatwo. Po kilku miesiącach wychodząc ze szpitala, nie miałyśmy gdzie mieszkać, na szczęście przyjęła nas ciocia. Sama miała dwoje małych dzieci, ale pomogła nam. Byłyśmy tam krótko, bo ciężko wyobrazić sobie sześcioro osób w małej kawalerce. Mama wynajęła mieszkanie - pokoik z kuchnią i łazienką.
Żyła z pieniędzy, które dostała z MOPS - u, na ojca liczyć nie mogła, a poza tym nic od niego nie chciała. Mówiła, że nigdy by mnie nie oddała. Mimo tego, że sama często nie jadła, by za te pieniądze kupić mi mleko.

Po kilku miesiącach spotkała przypadkiem swojego kolegę. Od słowa do słowa poszli na kawę, rozmawiali i tak było coraz częściej. Po pewnym czasie mama usłyszała od niego, że od dawna ją kocha, chciałby się nami zaopiekować. To właśnie tego człowieka mogę nazywać swoim tatą. I tym sposobem mam najlepszych rodziców po słońcem :) Żyjemy skromnie, ale jesteśmy szczęśliwi. Matka ojca nie do końca potrafi mnie zaakceptować. Kiedy urodziła się moja siostra, to ona była najważniejsza - wiadomo, prawdziwa wnuczka. Tata przywiózł słodycze dla młodej, mama powiedziała, że ma to zabrać z powrotem, bo ma dwoje dzieci, nie jedno. Tak zrobił.

Dowiedziałam się o tej całej powyższej historii mając 14 lat. Mama stwierdziła, że jestem na tyle dojrzała, że to zrozumiem. Miała rację. Po tym wszystkim nabrałam do swojego taty jeszcze większego szacunku, dla ich obojga. Zrozumiałam, że to właśnie mama najwięcej przeszła, nie ja. Miałam szczęśliwe dzieciństwo, rodziców i siostrę przy sobie.
Chciałabym kiedyś spełnić jakieś jej marzenie. Wiem, że nigdy nie była na wakacjach, nigdy nie widziała morza. Chcę ją tam zabrać, tatę również. Mam nadzieję, że mi się to uda :)

Nie piszę tego, by wzbudzić w Was litość, czy inne podobne uczucia, chociaż nie ukrywam, że wspominając to wszystko mam łzy w oczach. Chciałam Wam pokazać, że niekiedy rodzice poświęcają bardzo wiele, żeby wychować dzieciaki na dobrych ludzi. Szanujcie ich za to. Już za samo to, że są. Często możecie się z nimi nie zgadzać, ale oni chcą dla Was jak najlepiej.

A mój biologiczny ojciec? Wybrał alkohol. Cztery lata temu znaleziono go martwego w domu z butelką w ręku. Mama powiedziała mi o tym dopiero po jego pogrzebie. Nie mam do niej żalu. Kilka dni później pojechałyśmy na cmentarz zapalić znicz. Tylko my obie.

#bt2yx

Jestem w ciąży. Są to dopiero początki. Ja oraz mój narzeczony bardzo z tego powodu się cieszymy. Tylko, że radość nasza nie trwała zbyt długo, ponieważ moja teściowa potrafi przyprawić nas o zawał, a mianowicie...

Mój narzeczony chciał odłożyć ciężko zrobione pieniądze (15tys) na samochód i wesele... Więc jego mama podsunęła mu pomysł, aby te pieniądze przelał na jej konto i żeby one były tam bezpieczne... Bo przecież synek i jego wybranka nie potrafią oszczędzać, jak to zwykle mówiła.

Po tym jak dowiedział się, że zostanie ojcem stwierdził, że zgłosi się do matki po pieniądze! Bo przecież trzeba dziecko utrzymać (mimo że ja pracuję) itp.
Problem w tym ze pieniądze wyparowały! 15 tys znikło w 2 miesiące, kiedy to on był w delegacji w innym mieście. Tak więc z jego pieniędzy nie będzie ani wesela, ani samochodu, a tym bardziej wyprawki dla dziecka!

Wszystko można by było zrozumieć, tylko nie to, że matka pozbyła się pieniędzy i to nie swoich, ale też niezrozumiałe jest to, że nie potrafiła powiedzieć na co je wydała...
I wiecie co? Nie potrafię zrozumieć jak można po takim czymś spojrzeć komuś w oczy i powiedzieć, że pieniędzy nie ma i nie będzie.

Chyba przestaje wierzyć w ludzi. I powiedzenie, że z rodziną wychodzi dobrze się tylko na zdjęciach okazało się prawdą...

#bSI3a

Po liceum, kiedy życie zapędziło mnie za biurko przytyłem niemal 15 kg - jestem niski, to dużo w moim wypadku. Po latach zapragnąłem szczupłej sylwetki ... no dobra, żenię się za rok, to też jest powód ;) .

Postanowiłem wziąć się za siebie - dietetyk, ćwiczenia, pilnowanie diety.

Dziś mam -10 kg i oglądając zdjęcie grupowe z kolegami ze street workout'u mówię Narzeczonej:
- No, już jest fajnie. Ale skończę z tym kiedy będę miał kaloryfer jak koledzy.
Dostałem odpowiedź:
- Nie, już starczy.

Tu padł mój długi wywód na temat tego, że "zdrowe jest szczupłe", "tyle już osiągnąłem, trzeba to dokończyć", etc.

Moja Narzeczona nie przepada może za grubaskami, ale nie lubi też facetów wychudzonych czy z nadmiernie rozwiniętą muskulaturą. Skwitowała więc całość krótkim stwierdzeniem:

- Kochanie, powiedziałam nie, wystarczy. Jeśli nie rozumiesz, to razem z tobą zaczynam się odchudzać Ja. I skończę, kiedy z, jak twierdzisz, "twoich" cycków i "twojej" krągłej pupy nic nie zostanie. Zrozumiałeś?

Nie miałem argumentów :P.

Pozdrawiam, jedząc czekoladę (o mniejszej zawartości kakao niż 70% ;) ).

#B9JBg

Miałam wtedy 19 lat. Rodzice kupili stare cinquecento, które miało nie do końca sprawne hamulce. Tata zadzwonił więc do zaprzyjaznionego mechanika, który za jakiś czas przyjechał zobaczyć auto. Akurat byłam w domu sama. Facet patrzy i patrzy we wnętrzności samochodu, po czym pyta:
- Ma twój tata wódę?
- Wódę?!
- No tak, wódę 40, trzeba popryskać...

Zdziwiło mnie to, ale przecież się nie znam, więc posłusznie pomaszerowałam do barku i wyjęłam Gorzką Żołądkową, upewniając się, że na pewno ma 40%.

Gdy zobaczyłam jego minę, szybko zrozumiałam, że nie o taką "wódę" chodziło, a o spray do zardzewiałych zamków... WD 40...

#MsNnc

Kiedy miałam jakieś 16 lat rodzice postanowili mnie wysłać na obóz muzyczny. Ja chciałam jechać na wokalny, ale wszyscy mi mówili, że takie beztalencie niczego się już nie nauczy. Wysłali mnie na obóz gitarowy (mimo, że grałam od 8 roku życia i całkiem nieźle mi to szło).

Jak to bywa na takich obozach, co jakiś czas odbywały się bloki zajęciowe, na których uczyliśmy się grać, a potem przerwy na których mieliśmy ćwiczyć. W czasie przerwy postanowiłam wziąć swoją gitarę i wyjść na dwór. Tak też zrobiłam, po drodze zgarniając również mojego znajomego.

Graliśmy tak sobie, ale jedna piosenka mi nie wychodziła. Znajomy mi podpowiedział, że jak mu coś nie wychodzi to sobie podśpiewuje i tak jest mu łatwiej. Stwierdziłam, że no cóż, lubię śpiewać, ale podobno nie wychodzi mi to za dobrze, więc nie będę ryzykować ewentualnym uszkodzeniem jego słuchu. Ale on powiedział, że mam mieć gdzieś to co mówią inni, więc się przełamałam i zaczęłam sobie podśpiewywać.
Nie skończyłam całej piosenki, kiedy to wokół nas zebrał się tłum gapiów, obozowicze i kadra, a gdy przestałam śpiewać powiedzieli, że mam ładny głos i prosili abym zaśpiewała coś jeszcze.

Kiedy dotarło do mnie to co oni powiedzieli, zrobiłam się czerwona jak burak. Jeden z opiekunów wziął mnie za rękę i zaprowadził do obozowej sali nagrań. Kazał mi coś zaśpiewać (byłam tak zestresowana, że nic nie pamiętałam, a jedna piosenka, którą akurat przyszła mi na język, to "ogórek, ogórek, ogórek zielony ma garniturek....) Zaśpiewałam, a on zaczął się śmiać i powiedział żebym zaczekała. Po chwili wrócił z 3 osobami, które kojarzyłam (w skład kadry wchodzili również często jacyś wokaliści znani w Polsce i to właśnie ich on przyprowadził). Stali przede mną i znowu poprosili abym coś zaśpiewała. Wiedziałam, że jak coś teraz palnę głupiego to się ośmieszę, więc postanowiłam zaśpiewać "Whisky" - Dżemu.
Po chwili ich szeptania, zapytali mnie się czy nie chcę z nimi wystąpić na pokazie finałowym obozu, czy nie chcę z nimi zaśpiewać. Oczywiście się zgodziłam.

Dzisiaj są moimi znajomymi. A ludzie, którzy mi mówili że fałszuje i że nie mam śpiewać, bo im uszy pękną, dziś mi zazdroszczą.

Co prawda nie jestem sławna, ale tu nie o to chodzi. Robię to co kochałam i kocham nadal. I jeśli ktoś mi mówi, że czegoś nie umiem, ale ja mimo to chce to robić dalej, to to robię.

#Tkt8S

Pewnego razu na naszą klasę wypadł sprawdzian z historii. Jako dobra uczennica nauczyłam się do niego perfekcyjnie, w przeciwieństwie do mojego kolegi, z którym siedziałam... Trzeba przyznać że nie był on dość inteligentny.

Przyszedł dzień sprawdzianu, ja jak zawsze wyluzowana, bez stresu usiadłam do ławki i wyciągnęłam długopis. Mojemu koledze z ławki groziło zagrożenie z przedmiotu, więc jedynka z tego testu na 100% zostawiłaby go w tej klasie. Ok. Kartki mamy już przed sobą, długopisy w dłoniach i czas start! W trakcie testu zauważyłam, że kolega "zapuszcza żurawia" do mojego testu i spisuje. Pomyślałam sobie, że niech sobie spisuje, mi to nic nie zrobi, a on może dzięki mnie przejść do następnej klasy. Sprawdzian napisany.

Minął tydzień i pani już sprawdziła prace. Czas oddania, pani wyczytuje moje nazwisko, ja odbieram sprawdzian i widzę tam piękną 5. Siadam do ławki i nagle drugi raz słyszę moje nazwisko, podchodzę do pani i nauczycielka daje mi drugi sprawdzian. Moja mina - bezcenna, nie wiedziałam o co chodzi i moja nauczycielka też nie. Ja zdziwiona podchodzę do ławki siadam, wszyscy czytają testy, a mój kolega z ławki nadal nie dostał swojego...

Tak, okazało się że kolega tak zgapił, że zgapił ode mnie także imię i nazwisko :')
Dodaj anonimowe wyznanie