Kilka lat temu, w czasie rekonwalescencji po niegroźnym wypadku samochodowym, kiedy niestety większość czasu zmuszona byłam spędzać w domu, zaczęłam grać w pewną internetową grę. Wcielało się w niej w wybraną przez siebie postać i odgrywało "prawdziwe życie". Poznałam w niej jednego gracza. Z początku nasze kontakty ograniczały się tylko do postaci online, z czasem jednak nasza znajomość przeniosła się na gadu-gadu, potem Skype'a, SMS-y i telefony. Rozmawialiśmy ze sobą ponad rok, mieliśmy wiele wspólnego i potrafiliśmy przegadać całą noc. Można powiedzieć, że uczucie między nami rosło, jednak dzieliło nas ok. 1500 km. Postanowiliśmy jednak zrobić wszystko, aby się w końcu spotkać, i tak też się stało. Miałam wiele obaw przed tym spotkaniem. Mimo tego, że "znaliśmy się" przez internet sporo czasu, byłam trochę niepewna tego, czy to dobra decyzja spotkać się z właściwie obcym człowiekiem.
Mój internetowy wybranek przyleciał do rodziny w Polsce, po czym wybraliśmy miasto dokładnie pośrodku naszych miejsc zamieszkania i tam się spotkaliśmy.
Od tamtego dnia minęło ponad 5 lat.
Dziś mieszkamy razem, jesteśmy zaręczeni i mamy małą córeczkę. Gdybym tamtego dnia nie zaryzykowała, nie pojechała 300 km na umówione spotkanie, mimo sprzeciwu rodziny i znajomych, nie byłabym teraz mamą tej cudownej dziewczynki i narzeczoną wspaniałego mężczyzny.
Byłam w związku na odległość z chłopakiem przez rok. Na początku, jak to w każdym związku była istna sielanka. Chłopak poświęcał mi cały swój czas, spędzaliśmy dużo czasu razem, było po prostu wspaniale.
Po roku wszystko zaczęło się psuć, zaczęły się kłótnie, brak kontaktu przez kilka dni, jednakże cały czas się godziliśmy. Zauważyłam, że coraz więcej czasu spędza ze swoimi kumplami. Nie byłoby w tym nic złego gdyby nie to, że pisaliśmy ze sobą co raz mniej, o rozmowach na Skype zaczynałam już zapominać.
Pewnego dnia miarka się przebrała. Stwierdziłam, że skoro jego koledzy są ważniejsi ode mnie i nie potrafi nawet na 5 minut do mnie zadzwonić, to nie będę mu już więcej przeszkadzać. Pojechałam do niego, żeby zabrać moje rzeczy i z nim zerwać. Dzwoniłam do jego domu, ale nikt nie otwierał. Drzwi były otwarte, więc weszłam i skierowałam się do pokoju chłopaka. To co zobaczyłam w środku sprawiło, że całe pożywienie które tego dnia spożyłam chciało się wyrwać na wolność, bynajmniej nie dolną częścią ciała.
Mój chłopak mnie zdradzał... Ze swoim przyjacielem... Nie mogę wymazać tego obrazu z pamięci. Wzięłam moje rzeczy i jak najszybciej uciekłam. Chyba nie mam szczęścia do miłości.
Zmieniając szkołę poznałam pewnego chłopaka, był w mojej klasie, sprawił wrażenie osoby bardzo mądrej i jakoś tak w moim nastoletnim mózgu ubzdurałam sobie, że będę robić z nim wszystkie projekty na biologię (nie mam pojęcia dlaczego akurat ten przedmiot).
Dni mijały, miesiące też. A kolega nie dość, że nie do końca mądry, to jeszcze biologia była jego znienawidzonym przedmiotem, ledwo zdał.
Ale spokojnie, udało nam się stworzyć jeden projekt biologiczny, dosłownie przed momentem wylał soczek na laptopa mojego męża, który próbując ratować laptopa powiedział pod nosem: Cholera, nigdy mi ta biologia nie szła.
Przypadkiem przypomniała mi się historia, która miała miejsce kilka lat temu.
Był gorący, letni dzień, a synoptycy zapowiadali na najbliższe dni mega upały. Stwierdziłam więc, że umyję okna, póki pogoda jest w miarę przyjazna.
Duży dom i dużo okien, a na wieczór goście byli zaproszeni na grilla.
Z myciem zeszło do późna, ale okna błyszczały, bo jestem pedantką.
Tak więc przy grillu umordowana padłam już po 4 piwach. Tak, upiłam się.
W międzyczasie po takiej ilości trunku wezwała mnie potrzeba. Koleżanka poszła razem ze mną. Jako że nie będę gościa ganiać po schodach, to ona poszła do jednej łazienki, a ja na piętro do drugiej. Wychodząc z łazienki zauważyłam, że drzwi na balkon są otwarte, więc będę miała w domu pełno komarów. Postanowiłam wyjść na ten balkon i krzyknąć coś do znajomych na grillu, nie pamiętam już nawet co, bo później nie pamiętam nic.
Znaleźli mnie znajomi zaniepokojeni moją nieobecnością.
Wchodząc po schodach ujrzeli taki oto widok: ich koleżanka pół siedzi/ pół leży na podłodze pod drzwiami balkonowymi, brudna od zaschniętej krwi z nosa, a na drzwiach balkonowych jest pięknie odbita twarz z makijażu i krwi. Do tego koleżanka chrapie.
Tak, miałam tak mega czyste okna, że chciałam przez nie przejść.
Od małego mama wmawiała mi, że strasznie żrę, że powinnam się odchudzać, przejść na dietę. Ale nigdy nie miałam nadwagi, byłam normalna. Ciągle słyszałam, że jestem niechcianym dzieckiem. W bardzo młodym wieku zachorowałam na anoreksję. Moja waga była tak niska, że byłam na progu śmierci głodowej. W parze z głodowaniem szło nieraz samookaleczenie, głównie w roli 'kary' za jedzenie. Każdego dnia budziłam się z tak niewyobrażalnym bólem, że nieraz zagryzałam poduszkę i płakałam w agonii. Z niedożywienia uszkodził mi się nerw w nodze, co spowodowało niedowład. Nienawidziłam swojego wychudzenia, ale czułam obrzydzenie do siebie i nie mogłam przestać. W najgorszym momencie zemdlałam na ulicy.
Moja 'matka', mimo mojego stanu, cały czas wmawiała mi, że jem za dużo, że niezdrowo, że obrzydliwie. W momencie gdy poznała prawdę o tym, co sobie robię, jedyne co chciała wiedzieć to to, czy uważam, że ona też jest gruba. Na każdym kroku mi dokuczała, mówiła, że wszystkim byłoby lepiej, gdybym się zabiła, że jestem nienormalna i nic w życiu mi się nie uda, że niedojrzała, że nie mam prawdziwych przyjaciół, że mój chłopak ma mnie gdzieś.
Dzisiaj, dobre kilka lat później, udało mi się zmienić moje podejście do siebie i do jedzenia. Wróciłam do zdrowej wagi. Akceptuję siebie, nie robię sobie krzywdy. Niestety przez problemy hormonalne wywołane przez anoreksję możliwe jest, że nigdy nie będe mieć własnych dzieci. Ale za to moja noga, ku zdziwieniu lekarzy, odzyskała w stu procentach sprawność. Cudem zdałam maturę z dobrymi wynikami. Mój chłopak był przy mnie przez cały ten czas i z olbrzymim zrozumieniem znosił moje najgorsze stany, a w lecie stuknie nam szósta rocznica. Przyjaźniliśmy się już od najmłodszych lat.
Niedługo zamieszkam ze swoim chłopakiem. Dla jego rodziców jestem jak córka. To niesamowici ludzie, którzy bardzo pomogli mi w leczeniu choroby. A wcale nie musieli. Cała jego rodzina bardzo się o mnie troszczy. Mam dwie przyjaciółki, które nie odwróciły się ode mnie, za co bardzo je kocham. Rozwijam swoje pasje - uprawiam sport, fotografuję przyrodę i dostałam się na wymarzone studia. Mam też marzenie, by zwiedzić świat. Szczerze doceniam to, co mam. Nie wierzę, że przeszłam takie piekło i nie poddałam się.
Moja mama? Do dziś traktuje mnie jak ostatniego śmiecia, ale niedługo wyprowadzam się i mam zamiar zerwać z nią wszelki kontakt. Niczym nie zasłużyłam na takie traktowanie.
Czasami, jak każdy, mam gorsze dni, ale po raz pierwszy jestem w stanie powiedzieć, że jestem szczęśliwa. Chciałam tylko powiedzieć, że zaburzenia odżywiania to nie urojenia, kompleksy, fanaberie. To śmiertelnie niebezpieczne problemy. Ale można z nich wyjść. Zawsze jest nadzieja. Znajdziecie ludzi, którzy potraktują Was poważnie. Należy doceniać, to co się ma. Zdrowie to jedna z najwyższych wartości!
Wczoraj mój chłopak miał urodziny, wcześniej mu napisałam dłuższe życzenia i mieliśmy świętować je wieczorem, więc gdy zobaczyliśmy się rano, powiedziałam jedynie "wszystkiego najlepszego". Odpowiedział:
- Wszystko co najlepsze stoi przede mną.
Kocham go.
Zacznijmy od tego, że kocham spacerować po lasach; słuchać śpiewu ptaków, szumu drzew, fotografować przyrodę. W przyszłości chcę zostać leśniczym. W ten sposób dochodzimy do meritum wyznania.
Jakiś czas temu udałem się na weekendowy spacer: świeciło słońce, śnieg skrzypiał pod moimi nogami, wszystko było pięknie upstrzone bielą. Nagle usłyszałem szczeknięcie. Na początku pomyślałem, że ktoś przyszedł z psem na spacer, ale w tym odgłosie było coś niepokojącego. Postanowiłem to sprawdzić. Szczekanie się powtórzyło, po chwili do moich uszu dotarł skowyt. Przyspieszyłem kroku, przedarłem się przez ośnieżone świerki i zobaczyłem kundelka na krótko przywiązanego do pnia drzewa. Na mój widok zaczął radośnie szczekać i merdać ogonkiem. Niewiele myśląc odwiązałem go, opatuliłem swoją kurtką i zabrałem do samochodu. Tam go nakarmiłem i napoiłem wodą. W następnej kolejności zawiozłem kundelka do weterynarza. U psiego lekarza dowiedziałem się, że psiak spędził w lesie oo dwóch do trzech dni, jest wyziębiony i ranny (pod skórą miał 5 śrucin z wiatrówki).
Wezbrał we mnie gniew i wstrzymując cisnące się na oczy łzy, kazałem weterynarzowi działać. Na szczęście psiak ma się już dobrze i dziękuje mi za uratowane życie najlepiej jak tylko potrafi. Ja z kolei zyskałem wspaniałego towarzysza zabaw, rozmów i spacerów - nie tylko tych leśnych :)
Z moim chłopakiem poznaliśmy się na weselu. Tzn. właściwie widzieliśmy się na dwóch weselach. Na jednym byłam jako os. towarzysząca i od razu wpadł mi w oko perkusista z zespołu, ja mu chyba też, ale jakoś głupio mi było zagadywać do niego będąc z innym znajomym.
Miesiąc później odbywało się wesele znajomego, na które szłam z kolegą. Szła również moja mama, ale to nieistotne. Gdy czekaliśmy pod domem pana młodego, wyszedł jego brat i zapytał się w imieniu młodego czy mogę go wyprowadzić (taka tradycja, że panny wyprowadzają młodego), ja oczywiście się zgodziłam.
Wchodząc do ogrodu tego oto młodego, powiedzmy ma na imię Arek, zobaczyłam chłopaka grającego na bębnie, który przez jakiś czas siedział mi w głowie. Widząc go, nie mogłam powstrzymać uśmiechu i spuściłam głowę w dół. Po jego minie zrozumiałam, że on również mnie pamięta.
Całą ceremonie w kościele myślałam tylko kiedy będę mogła znów go zobaczyć.
Ahhh i nadszedł pierwszy taniec i on bijący w perkusję. W życiu nie widziałam żeby ktoś tak się "wściekał".
W trakcie wesela pawie cały czas posyłaliśmy sobie spojrzenia, aż nagle ja już byłam lekko wstawiona i dałam mu swój numer bez zbędnych dyskusji. Pisaliśmy po weselu czyli w godzinach ok 5-6, rano, i całe poprawiny.
W tygodniu po tymże weekendzie namówił mnie na spotkanie, zgodziłam się. Po tym spotkaniu były inne, po jakimś czasie zaprosiłam go do domu.
Gdy rozmawialiśmy o swoich rodzinach, wyszło że nasi rodzice jakieś 14 lat temu współpracowali i mój obecny chłopak mający wtedy 10 lat przyjeżdżał do mnie ze swoim tatą. Ja miałam wtedy zaledwie 3 latka, ale mój nieżyjący już tata i jego, zawsze żartowali, że kiedyś będziemy "się żenić".
Teraz jesteśmy w trakcie planowania ślubu. Nikt mi nie wmówi, że przeznaczenie nie istnieje :)
Rozmowa z moja babcią.
B: Ja to się boję o twoją siostrę (ma 16 lat), wraca tak wieczorami sama do domu, jeszcze ktoś ją złapie i zgwałci!
Ja: Nic się jej nie stanie, a o mnie się martwisz?
B: O ciebie nie, ty już od przedszkola miałaś skłonności do bicia chłopców, także tobie nic nie grozi!
Cała historia rozpoczęła się około półtora roku temu, gdy zapisałam się do miejscowego domu kultury na zajęcia teatralne. Byłam wtedy nieśmiała, dziecinna, nie przywiązywałam dużej wagi do swojego wyglądu, oraz miałam kompleksy związane z moją wagą. Zapisałam się na te zajęcia razem z grupką znajomych, ponieważ nie miałam nic do stracenia.
Poznałam tam chłopaka, który był cztery lata starszy i należał do mojej grupy. Przystojny blondyn, umięśniony, miał niesamowitą charyzmę i był po prostu strasznie ciekawą osobą. Na pierwszej próbie, gdy każdy miał powiedzieć coś o sobie i przyszła kolej na mnie zaczęłam mówić coś po cichu i wtedy on powiedział:
- Piękne dziewczyny nie powinny się wstydzić.
Może i to niewiele, ale od tego czasu poprawiła się moja samoocena. Zaczęłam dojrzewać i dbać o siebie, a co za tym idzie bardzo zmienił się mój wygląd. Chłopak po jakimś czasie przestał chodzić na te zajęcia, ponieważ zajął się zdaniem matury, a zaraz po niej wyjechał z kraju. Co jakiś czas przemykał mi na Facebooku lub Snapchacie i czasami myślałam o nim, ponieważ był moim zauroczeniem. Poznanie go bliżej było jednym z moich skrytych marzeń.
Jak duże było moje zdziwienie, gdy w ostatnie święta, będąc w Polsce, napisał do mnie i wyznał, że od zawsze mu się podobałam. Na drugi dzień poszliśmy na randkę i wtedy tak naprawdę poznałam go bliżej. Być może on nawet nie wie, jak dużo mu zawdzięczam, ale teraz z dumą mogę nazwać się jego dziewczyną.
Wniosek jest taki, że czasami jedyne, czego nam potrzeba to ktoś, kto w nas uwierzy.
Dodaj anonimowe wyznanie