Wprowadziliśmy się z chłopakiem do nowego mieszkania. Część ubrań w kartonach jeszcze nie została nam przywieziona, więc ze sobą mam dosłownie "komplety" na kilka dni.
Wstałam dzisiaj rano, zdziwiona, że mam w sobie trochę energii i nawet chce mi się iść do pracy. Jeszcze w piżamie ułożyłam włosy, zrobiłam makijaż, a ubranie się zostawiłam na ostatni moment, bo koszulę, rajstopy i spódnicę do pracy przygotowałam już wczoraj. Dreptam sobie w najlepsze do szafy, żeby założyć bieliznę.
Otwieram szuflady: nic. Kolejne: nic. Krzyczę do chłopaka. Okazało się, że włożył wczoraj wszystkie nasze rzeczy do prania i (ups) zapomniał go wywiesić. Tak oto zostałam bez majtek, stanika, jakichkolwiek spodni i skarpetek, z 10 minutami na wyjście. OK. Mam jeszcze tę spódnicę. Pomyślałam, że wciągnę na szybko jakieś rajtki i pobiegnę w kiecce do sklepu, sprawdzić, czy mają jakieś majtki.
Wchodzę do salonu, a tam nasz kot kuca w dziwnej pozie, dziwnie machając wąsami i patrząc na mnie ze skupieniem - sra na leżące na kanapie przygotowane tam wczoraj ubrania.
Do pracy nie poszłam. A z kotem nie rozmawiam.
Kraków. Wrzesień, w październiku miałam rozpocząć studia, więc wybrałam sie razem z kolegą do tego miasta w poszukiwanie mieszkania na wynajem. Co jest istotne w dalszej części opowieści, jestem wysokości ok. 180 cm wzrostu, kolega miał ok. 160 cm i był raczej postury tych słabszych.
Rzecz miała miejsce na dworcu PKP. Wyszliśmy z pociągu i zmierzaliśmy do jakiegoś kiosku kupić gazetę z ogłoszeniami. Ale nagle zrobiło mi się słabo i zaczął mnie boleć brzuch i klatka piersiowa i się przewróciłam. Kolega próbował mnie podnieść, ale "lałam" mu się przez ręce. Czasy, kiedy jeszcze nie każdy miał telefon, a mi się akurat rozładował (ładowarkę miałam, ale byliśmy na płycie dworca i kolega nie miał mnie jak przenieść gdziekolwiek, no i nie powiem - panikował). Ja nie byłam w stanie nic powiedzieć, mamrotałam tylko. Więc kolega prosił przechodniów o pomoc, prosił, żeby zadzwonili na pogotowie, żeby pomogli mnie przenieść na ławkę. Nikt nie pomógł, a ja słyszałam tylko "ćpunka". Nie, nie od jednej osoby. Od całego ogromu osób.
Kolega w końcu przetargał mnie jakoś przez dworzec i w kiosku ubłagał babkę, by zadzwoniła na pogotowie. Dyspozytorka poleciła się nie przejmować i wziąć Ibuprom. Ibupromu nie mieliśmy, wiec kolejna przeprawa do apteki na dworcu. Aptekarka jak mnie zobaczyła, bez pytania chwyciła za telefon i zadzwoniła po pogotowie, słyszałam tylko jak mówi "mają przyjechać jak najszybciej".
Przyjechał lekarz na motorze. Zobaczył mnie, telefon po karetkę.
Jechałam na sygnale do szpitala.
Tak. Miałam stan przedzawałowy.
Gdyby mnie kolega nie dociągnął do apteki, to nie wiem, czy bym teraz mogła pochwalić się, że dla przechodniów byłam zwykłą "ćpunką"...
Listopad 5 lat wstecz, mój najgorszy okres w życiu. Zostawił mnie wtedy mój pierwszy poważny chłopak i to w najgorszy możliwy sposób.
Poznaliśmy się kilka miesięcy wcześniej, jako że byłam osobą strasznie zakompleksioną, wrażenie robiła na mnie lawina komplementów usłyszanych od wyżej wspomnianego. Przychodził z kwiatami, wszystkie koleżanki się nim zachwycały, a rodzice już przyjęli go do rodziny.
No i nadeszły Andrzejki, impreza na którą mieliśmy iść, lecz musieliśmy z niej zrezygnować, bo złapała mnie grypa. Mój M. oczywiście nie chciał iść beze mnie i obiecał, że przyjedzie do mnie koło 17. Przed 17 napisał, że nie da rady, bo szykuje się na IMPREZĘ, gdyż koledzy go wyciągnęli. Oczywiście jak każda kobieta byłam obrażona, lecz on i tak się nie przejął. Bawił się tak dobrze, że jeszcze tego samego dnia znajomy wysłał mi zdjęcie mojego M. całującego się z rudowłosą dziewczyną. Zerwałam z nim następnego dnia.
Rozpaczałam pół roku, aż w moim życiu pojawił się kolejny chłopak. Połączyły nas na początku podobne doświadczenia (jego też zdradziła dziewczyna), a potem miłość. Dopiero dziś przejrzałam zdjęcia jego byłej dziewczyny i kogoś mi przypominała. Myślałam nad tym bezustannie i w końcu sobie przypomniałam.
Tak, to ta sama, przez którą zerwałam z tamtym chłopakiem.
Właśnie wróciłam ze szpitala... Jestem chyba jedyną osobą, która złamała środkowy palec u ręki podczas kąpieli. Nie, nie przewróciłam się, nie uderzyłam - po prostu wzięłam do rąk mydło i jakoś niefortunnie je złapałam... Usłyszałam tylko zgrzytnięcie i palec wygiął się w dziwny sposób.
To chyba czas zastanowić się nad sobą :D
Od zawsze uwielbiam zwierzęta. Mój tata również miał w sobie na swój sposób urok przywoływania ich, tzn. kilka razy już napotykał biedne zwierzęta i przygarniał je do domu.
Tego wieczoru nie było inaczej. Miałam jakieś 7-8 lat. Tata wyszedł z domu na 5 minut, żeby kupić w pobliskim sklepie chleb i wrócił z pięknym, czarnym kotem.
Kot był mieszanką persa i zwykłego dachowca - ale dla nas był niesamowity. Nazwaliśmy go Filip.
Jako, że mieszkaliśmy w dużym domu, kot każdego wieczoru wychodził przez sypialniane okno na taras, a potem (nie mam pojęcia jak) schodził na ziemię i podróżował po okolicy.
Był przekochany, jako nieduża dziewczynka kochałam się z nim bawić, chciałam nauczyć go nawet chodzić na smyczy i robić różne zabawne sztuczki. Był moim przyjacielem.
Lecz pewnego wieczoru Filip wyszedł z domu i nie wrócił. A wracał. Zawsze.
Bardzo bolało mnie, że mój ukochany kotek zaginął.
Rodzice, również załamani, tłumaczyli mi, że zapewne nic mu nie jest, że może poznał jakąś kotkę i że na pewno będzie szczęśliwy.
Długo zbierałam się po stracie Filipa, ale pocieszała mnie myśl, że na pewno dobrze mu się żyje.
Minęło kilka lat, w wyniku szkolnej wymiany przyjęłam na tydzień dziewczynę z Hiszpanii.
Tego wieczoru jedliśmy kolację, a mój tata rozmawiał z nią po angielsku o zwierzętach.
W pewnej chwili zaczął opowiadać o Filipie.
Myślałam, że zapewne powie tak jak jest to wiadome, że kot uciekł, ale on...
Powiedział, że niestety nasz kot zginął w strasznych okolicznościach. Nasz sąsiad skręcił mu kark i rodzice znaleźli go w naszym śmietniku.
Dawno nie płakałam aż tak mocno jak w tamtym momencie.
(Moja mama miała ochotę udusić tatę, który biedny zapomniał, że znam inną wersję tej jakże pięknej historii..)
P.S. Sąsiad nie lubił naszego kota, dlatego go zabił. Brak słów.
Moja babcia mieszka w bloku, w którym mieszka też większość dresów z całego miasta. Pewnej niedzieli, jak pojechałam z rodzicami do sklepu znajdującego się naprzeciw bloku babci, tata zaproponował, żebyśmy zabrali ją na obiad do siebie. Miałam po nią iść, a rodzice w tym czasie robili zakupy.
Otwieram drzwi od klatki, a tam... Stoi grupka wcześniej wspomnianych dresów, pijących piwo. Stwierdziłam, że lepszym pomysłem będzie przedzieranie się pomiędzy nimi, niż zawrócenie i przyznanie się do strachu. Udało się! Żyję! Podchodzę do drzwi babci, pukam. Zamknięte, nikogo nie ma w domu. Ja już bliska łez. Bo przecież będę musiała przejść obok nich znowu... Schodzę piętro niżej - na parter. Czuję ich wzrok na sobie. Pukam do sąsiadki z nadzieją, że tam znajdę babcię. Muszę przyznać, że nigdy się tak nie cieszyłam na jej widok.
Babcia wychodzi, jakieś śmichy-chichy z dresami, ja zbieram szczękę z podłogi. Wchodzę z babcią do sklepu, mówię jej, żeby nawet z nimi nie rozmawiała, bo jeszcze jej coś zrobią. Zabiją, okradną czy coś. Obwiniam tatę, że mnie tam wysłał samą, przecież mogli mnie zabić! I wtedy odzywa się babcia, że przecież to tacy grzeczni chłopcy, a jeden z nich to nawet prawo studiuje. Do końca dnia była powodem śmiechów w mojej rodzinie...
Jak się okazało, powiedzenie "nie oceniaj dresa po dresie", ostatnio znane na anonimowych, jest jak najbardziej prawdziwe.
Uznajmy że jestem Z. Sytuacja miała miejsce 4 lata temu w święta. Mam siostrę bliźniaczkę (nazwijmy ją Y), praktycznie nie da się nas odróżnić, to bardzo ważna informacja.
Cała rodzina przyjechała na święta do babci, mama, tata, siostra z chłopakiem (nazwijmy go X), 3 ciocie z mężami i dziećmi. Pech chciał, że razem z siostrą założyłyśmy inne, ale obie czerwone sukienki. Usłyszałam z drugiego pokoju huk, więc poszłam. Za mną poszedł chłopak siostry, pewny że to ona. Sprawdziłam i okazało się, że kot zrzucił lampę. Na szczęście to była lampka tego typu, że się jej nie zbije. Podniosłam ją z ziemi i postawiłam z powrotem na komodzie. Nagle do pokoju wszedł X i zaczął się do mnie dobierać. Ja w śmiech i powiedziałam:
- Nie jestem Y, jestem Z.
Powiedział coś co mnie zamurowało:
- Co za różnica?
Dałam mu z "liścia" i poszłam do dużego pokoju, gdzie była cała rodzina. Wykrzyczałam całą sytuację, po czym wstał ojciec i po prostu wypchnął go z mieszkania.
Siostra już z nim nie jest. Znalazła sobie kogoś innego i już od 2 lat są małżeństwem. Ja też kogoś znalazłam, oświadczył mi się w Wigilię przed całą moją rodziną.
Mam 3 lata starszą siostrę, jeżeli miałabym ją opisać jednym słowem, powiedziałabym "ideał ". Jest śliczna, mądra, zabawna, kochana i długo można wyliczać. Zawsze rodzina stawiała ją, jako wzór do naśladowania, nie powiem jest dla mnie mega autorytetem. Z rodzicami mamy świetny kontakt, mama jest naszą najlepszą przyjaciółka. Mimo to, od zawsze byłyśmy porównywane i żeby mieć spokój musiałam być taka jak ona. X poszła do dobrego gimnazjum - to i ja też muszę do tego samego. Nauczyciele tez bez przerwy nas porównywali. Nawet nie wiecie jak mnie to bolało. Do liceum (najlepszego w mieście), tez musiałam iść tego samego, co ona.
Jest 3 klasa liceum, w maju piszę maturę. W święta zrozumiałam, że nie chcę obudzić się za 10 lat i zastanawiać się, co ja do cholery robię. W Nowy Rok powiedziałam mamie, że nie idę na te same studia, co X, (która studiuje prawo na najlepszej uczelni w Polsce). Spodziewałam się godzinnych wykładów o tym, że muszę tam iść. Wiecie, co zrobiła mama? Rozpłakała się, przytuliła mnie i powiedziała, że jest ze mnie cholernie dumna. Pierwszy raz w życiu czuję, że robię to, co chcę. Nie wiem czy mi się uda, to kierunek artystyczny, na który ciężko się dostać, ale mama obiecała, że będzie mnie wspierać. :) Tata nie mówi nic, ale wiem, że kiedy mi się uda, będzie ze mnie dumny. Pisze to po to, żebyście nie bali podejmować własnych decyzji. To jest wasze życie! Jeżeli wasi bliscy was kochają, to to zaakceptują.
Sytuacja miała miejsce 7 lat temu.
W grudniu 2008 roku miałam pierwsze wszczepienie implantu ślimakowego.
Po wygojeniu się rany, zdjęciu szwów, po około miesiącu przyszedł czas na włączenie.
Wiadomo, emocje, w końcu usłyszałam sporo dźwięków pierwszy raz w życiu.
Jeszcze długa wtedy była droga przede mną, co jakiś czas jeździłam na kolejne strojenia implantu - kolejna nowa porcja dźwięków, do których musiałam się przyzwyczaić i których musiałam się nauczyć.
Ale nie o tym chciałam mówić.
Po owym pierwszym włączeniu, jadąc już do domu samochodem z rodzicami i robiąc coraz większe oczy z wrażenia, zachciało mi się pić i chwyciłam butelkę tymbarku, żeby zaspokoić pragnienie.
Odkręcam butelkę, a na nakrętce napis idealnie pasujący do sytuacji:
"Pierwsze słyszę".
Pracuję dorywczo w restauracji jako kelnerka, jednak jestem w pracy na tyle często, że rozpoznaję niektórych klientów. Od jakiegoś czasu do restauracji zaglądał młody, nieśmiały chłopak, zawsze zajęty swoimi sprawami. Tego dnia również przyszedł do restauracji, ale zachowywał się zupełnie inaczej: był poddenerwowany, rozwiązywał jakieś zadania, po czym zapłacił i wyszedł. Nie minęło kilka minut, wrócił się, myślałam, że coś zapomniał, dlatego wprost skierował się w moją stronę:
- Czy mógłbym z panią porozmawiać, mam taką nietypową prośbę?
Na mojej twarzy można było zobaczyć zdziwienie, jednak zgodziłam się, i pytam o co chodzi.
- Bo wiem, że za jakiś czas przyjdzie tutaj mój kolega ze swoją dziewczyną, który kiedyś bardzo mi pomógł, ale nie chce nic w zamian ode mnie. Wiem, że bardzo lubi jedzenie w państwa restauracji, dlatego chciałbym zrobić im rezerwację i zamówić takie i takie danie i za nie z góry zapłacić. Tylko proszę powiedzieć, że to w prezencie od firmy, a nie ode mnie.
Zrobiłam tak jak prosił, mina kolegi bezcenna. Oczywiście po czasie się domyślił i zadzwonił do kolegi z podziękowaniami. To takie miłe, że jeszcze kogoś stać na tak miły gest!
Dodaj anonimowe wyznanie