W moim domu są trzy kobiety na jednego faceta. Ja, moja siostra i moja mama na mojego tatę. Wszystkie nas denerwuje jedna rzecz, gdy tata nie opuszcza deski na sedesie po załatwieniu swoich potrzeb.
Weszłam do łazienki w celu poprawienia make-upu, mój tata właśnie mył zęby. Patrzę na sedes, deska nie opuszczona. Krew we mnie buzuje, bo ileż razy można.
Ja: - Deska. (sugerując, żeby ją opuścił).
Tata: - Ty jesteś deska.
Dzięki Tato.
Historia o mnie i moich zmaganiach o lepszą wersję siebie. Pewnie nie raz czytaliście podobne wyznania, niemniej jednak chciałabym i ja podzielić się swoim doświadczeniem - być może zainspiruję kogoś do działania.
Mam 30 lat i jakieś 3 lata temu ważyłam 107 kg przy wzroście 170cm. Przyznaję, sama doprowadziłam się do takiego stanu - nie żałowałam sobie niczego, dogadzałam jedzeniem w każdy możliwy sposób. Mój mąż to typ aktywnego człowieka - nieraz próbował mnie namówić do wspólnych ćwiczeń czy diety, ale nigdy nie dałam się namówić. Dlaczego? Nie chciałam, żeby był świadkiem mojej porażki, mojej słabej woli. Ponadto mój mąż jest przystojny i nieraz widziałam, jak kobiety na niego spoglądają... i na mnie przy okazji. Z niesmakiem.
Po narodzinach córki przeniósł się do drugiego pokoju (żeby wyspać się do pracy), czas leciał, dziecko rosło, a ja... nadal zero postępów, wręcz przeciwnie - tyłam. W końcu waga pokazała magiczną trzycyfrową liczbę i szczerze pisząc - załamałam się. W dodatku mój facet zaczął wybywać częściej z domu - a to piwo z kumplami, a to jakiś mecz, a to znów spotkanie towarzyskie. Dodam, że zawsze chciał mnie zabrać ze sobą, ale nigdy nie szłam. Dlaczego? Bo się wstydziłam tego, jak wyglądam. Płakałam po nocach z tego powodu, w dzień zrzędziłam. Wiem, błędne koło.
Któregoś dnia rano bardzo pokłóciłam się z mężem o głupotę. Jak wrócił z pracy, oświadczył, że musimy poważnie porozmawiać. Usłyszałam wtedy, że mnie kocha i chce mi pomóc, ale jest już u kresu wytrzymałości i jeśli w końcu nie zrobię pierwszego kroku naprzód i nie zacznę coś ze sobą zrobić, to nasz związek się rozpadnie. On chce mieć przy boku żonę, która będzie uśmiechnięta i szczęśliwa. A nie zrzędząca i wiecznie zła. Dodał, że zapomniał jak to jest być z żoną intymnie, jak to jest pożądać jej. To był kubeł zimnej wody, którego widocznie potrzebowałam.
I wtedy nastąpił przełom - zapisałam się do dietetyka, zrobiłam badania lekarskie, zaczęłam ćwiczyć. Powoli, powolutku kilogramy zaczęły uciekać, ciało nabierało sprężystości i jędrności (chociaż idealne nie jest), odzyskiwałam wiarę w siebie i swoje możliwości... Ukochany mnie wspierał, dopingował w ciężkich chwilach.
Po 3 latach od tamtego dnia poszłam po raz pierwszy od niepamiętnych czasów na "randkę" z mężem, kiedy udało mi się uzyskać pułap 68kg.
Poprosiłam go, żeby pojechał we wskazane miejsce pierwszy, ja miałam do niego po jakimś czasie dołączyć. Chciałam zrobić się na totalne bóstwo.
I wiecie co się stało? Mój własny mąż mnie nie poznał. Usiadłam przy stoliku obok czekając na jego reakcję i dopiero jak napisałam na serwetce "To ja, Twoja dzisiejsza randka", zorientował się, że to jego żona. Najlepszy komplement za cały trud pracy.
Kochani, każda motywacja do działania jest dobra. Nie poddawajcie się!
Moje dzieciństwo (z resztą nie tylko) dostarczało moim rodzicom wiele atrakcji. Wieczne kontuzje, szycia, wizyty u lekarzy...
Gdy byłem małym bachorem, spadłem z dużej wysokości mocno na moje "cztery litery", co spowodowało przesunięcie kości ogonowej i kilka innych urazów.
Będąc już nastolatkiem pojechałem z rodzicami do ortopedy (u którego byłem wtedy pierwszy i ostatni raz). Lekarz ogląda moje rentgeny i mówi:
- Widzę, że jak byłeś mały upadłeś mocno na tyłek. Nie powinieneś uprawiać seksu analnego.... Ale ogólnie to ci tego nie polecam.
Minę moich rodziców pamiętam do dziś, a ciekawość skąd lekarz wie, że "nie poleca" nadal mnie męczy.
Zdarzenie którym chcę się podzielić miało miejsce kilka lat temu w małym osiedlowym sklepiku w moim miasteczku. Bardzo istotnym jest fakt, iż od urodzenia jestem osobą niepełnosprawną, a dokładnie nie mam lewego przedramienia, lewa ręka kończy się zaraz za łokciem w związku z czym przydarzyło mi się wiele dziwnych, często bardzo zabawnych sytuacji.
Pewnego pięknego, letniego popołudnia miałam do załatwienia kilka spraw na mieście, po drodze do domu wstąpiłam do wspomnianego już sklepu po drobne zakupy. Przede mną w kolejce stała urocza starsza pani, typowa babunia. Jak to zwykle bywa z paniami w przedziale wiekowym 60+, między nią a ekspedientką wywiązała się rozmowa na iście ważne tematy z kategorii kto? z kim? gdzie? i kiedy? Owa rozmowa przeciągnęła się, więc gdy ja już miałam wychodzić ze sklepu, pani babcia z emocjami wypisanymi na twarzy zdawała właśnie raport z życia prywatnego "tej rudej z parteru". Jako że zarówno ja jak i starsza pani miałyśmy dużo zakupów (zwykle tak właśnie się kończą "drobne" zakupy), obie miałyśmy problem z zabraniem wszystkich siatek "na raz".
W pewnym momencie pani babcia z porozumiewawczym uśmiechem na twarzy mówi do mnie:
- Czasem przydałaby się jeszcze jedna ręka prawda?
Na co ja grzecznie:
- Oj tak.
W tym momencie pani starsza zauważyła niekompletność mojej lewej górnej kończyny i z krzykiem: "Ło Jezusie, Maryjo" i oczami wielkości talerzy obiadowych, wybiegła przerażona ze sklepu. Słowo daję, gdyby nie przytaczająca ilość siatek, pobiegłabym za nią i ją uspokoiła :)
Gdy miałam nieco ponad rok byłam z mamą w domu. Moja mama zmęczona całym dniem pracy usnęła... na podłodze. Ja jako małe, umiejące już chodzić dziecko zaczęłam po kolei z każdej szafki, która była w moim zasięgu wyrzucać ubrania. Jako że, jak to bywa z dziećmi szybko znudziła mi się zabawa... ja także usnęłam.
Wyobraźcie sobie teraz minę mojej siostry, która przyszła w nocy z pracy i widzi matkę zamordowaną na podłodze, wyrzucone wszystkie rzeczy, a co najgorsze brak najlepszej, najwspanialszej siostry (leżałam zakopana w ubraniach).
Dopiero po kilku sekundach grozy siostra odkryła, że śpimy i poczuła nieopisaną ulgę.
Zacznę od tego, że mieszkam wyłącznie z bratem, mamą i babcią - mamą mamy. Ojciec olał nas już dawno... Zresztą nawet jak trzymaliśmy kontakt, niewiele go obchodziliśmy. Mieszka ze swoją mamusią (naszą babcią), typową panią z miasta.
Gdy mój brat miał 2 lata, wraz z moją mamą pojechali odwiedzić ojca, no i babcię, których rzadko widział i nie bardzo kojarzył. Po wejściu do mieszkania braciszek stanął jak wryty, natomiast babcia oczekiwała, że rzuci jej się na szyję, bo to przecież ukochana babcia. Ojciec obserwując niechęć mojego brata powiedział:
- Marcinku to jest babcia.
Na co Marcinek odpowiedział:
- Babcię to mam w domu, a to jest pani brzydka paskuda.
Kobiecina sczerwieniała ze złości, a nasza mama dusiła się w środku ze śmiechu.
Kilka dni temu, w szkole, na zajęciach z psychologiem mieliśmy odpowiedzieć na kilka pytań dotyczących naszego życia. Jednym z nich było: jak oceniasz swoje życie pod względem szczęścia, w skali 1-10. Zaznaczyłam cyfrę 7.
Jakież było oburzenie mojej koleżanki z ławki gdy zobaczyła moją odpowiedź:
- No co ty, głupia jesteś? Masz szczęśliwą rodzinę, zabawnych rodziców, fajną siostrę, przyjaciół, kasę, markowe ubrania, wszystko co tylko chcesz i zaznaczasz 7?
Pomyśl, że inni nie mają dachu nad głową, a ty masz swój własny pokój, nowiutkie tv, laptopa, drukarkę, piękne meble...
Cały jej monolog przemilczałam. Wróciłam myślami do poranka i przypomniało mi się krzywe spojrzenie mojej mamy, kiedy weszłam do kuchni oraz jej słowa:
- Boże, jak ty się spasłaś, wyglądasz teraz jak potwór, a te spodnie to ci zaraz w szwach puszczą, mogłabyś w końcu schudnąć, żebym cię nie musiała po lekarzach wozić.
Leczę się od 9 lat, hormonalnie. Moje tycie spowodowane jest chorobą, a moja mama doskonale o tym wie. Stara się mnie motywować, tyle że nie mówi: kochanie, dasz radę, wyleczysz się, schudniesz, pokażesz wszystkim tym, którzy śmiali się z ciebie w szkole, że jesteś silna.
Mówi: - Wyglądasz jak wieloryb, dziwię się, że twoi koledzy jeszcze cię nie zostawili.
Tak, zaznaczyłam 7. Mam wszystko. Oprócz miłości. Nie takiej jak w filmach, nie z księciem na białym koniu.
Matczynej.
Zacznę od przedstawienia sytuacji. Nie jestem osobą wierzącą ale moi rodzice, dziadkowie, bracia oraz siostra aż za bardzo. Są to ludzie bardzo wierzący, odmawianie wieczornych zdrowasiek przez dziadków, mama chodzi na ewangelizacje, tata jak usłyszy sprzeciw od młodszych braci gdy muszą iść do kościoła, zaczyna awanturę.
Z dziadkami widuję się do 5 razy w roku. W wakacje jak co rok spędzałem czas z dziadkami. Przyjechałem i jak co niedzielę babcia ciągnie mnie do kościoła. Wygląda to przekomicznie, wydaję się jakby była Bogiem zaślepiona.
Po wysłuchaniu 15-minutowego kazania miałem już dość i odparłem babci, że nie jestem osobą wierzącą i nie zgadzam się z naukami Kościoła. Babcia zbystrzała, odwróciła się na pięcie bez słowa (ona robi to często, gdy jej coś nie pasuje, więc było do normalne).
Przysiadłem do laptopa, założyłem słuchawki i zza moich pleców nagle zaczęło coś kropić. Odwracam się, a tam babcia stoi z wodą święconą i kropidłem. Pokropiła mnie, cały pokój i w tym czasie odmawiała jakąś modlitwę. Po chwili zdziwienia, zachciało mi się śmiać.
Sytuacja dzieję się dzisiaj. Córeczka mojej starszej siostry kończy 2 lata, a więc imprezka. Jej 5-letni synek musiał zostać trochę sam, więc stwierdziłam, że zabiorę go do mnie, a moja siostra zajmie się nim przez chwilkę. Wzięłam sukienkę, upięłam koka i przygotowałam kosmetyki. Zrobiłam już brwi jeszcze tylko rzęsy i usta. Otworzyłam drzwi gdyby kuzynka przyszła po syna. Wtenczas do łazienki wchodzi mały Krzyś i mówi do mnie poważnym tonem:
- Ej, Ola co robisz?
- Maluję się, a coś się stało?
- Nie nic, a po co się malujesz ?
- Żeby ładnie wyglądać.
- Ale ty już ładnie wyglądasz i nie musisz się malować. Kocham cie taką jaka jesteś, a nie umalowaną.
Po tych słowach zmyłam makijaż i tylko poprawiłam lekko brwi. Byłam w szoku i opowiedziałam wszystko kuzynce. Kocham mojego chrześniaka, ale nigdy nie rozmawiał ze mną często, bo się wstydził, a mimo to wyznał co czuje.
Od około pół roku żyłam z przekonaniem, że mój telefon jest zepsuty, z powodu takiego, iż nie słyszałam kiedy ktoś do mnie dzwonił.
Dzisiaj przypadkiem natknęłam się na to, że w ustawieniach mam zapisane w dźwiękach sygnału jako ŻADEN.
Ja i technologia - to się nie kalkuluje.
Dodaj anonimowe wyznanie