Od około pół roku żyłam z przekonaniem, że mój telefon jest zepsuty, z powodu takiego, iż nie słyszałam kiedy ktoś do mnie dzwonił.
Dzisiaj przypadkiem natknęłam się na to, że w ustawieniach mam zapisane w dźwiękach sygnału jako ŻADEN.
Ja i technologia - to się nie kalkuluje.
Kiedy byłam mała (wiek około 8/7 lat), trafiłam do szpitala z powodu odwodnienia. Obok mnie do sali trafił chłopak w moim wieku. Nie dogadywaliśmy się, kłótnie były o wszystko. Z natury nie jestem złośnicą. Właśnie dlatego zapadł mi w pamięć. Wiadomo, wyleczona wyszłam ze szpitala i o chłopaku starałam się zapomnieć.
Minęło 10 lat. Poszłam na imprezę, tańczyłam z jakimś fajnym chłopakiem. Zapytałam o imię i nazwisko i wspomnienia wróciły... Tak, to był chłopak ze szpitala. Dziś jesteśmy dwa lata po ślubie i mamy małą pociechę - Łucję.
Może zacznę od tego, że jestem młoda, przeciętnej urody, mam kochającego, męża, dobrą pracę. Teściowie przyjaźnią się z moimi rodzicami. Cud miód malina, pewnie nie jeden myśli "ale fajnie".
No właśnie nie.
Pół roku temu dowiedziałam się, że nie mam co liczyć na zajście w ciążę metodami naturalnymi. Nie wiem dlaczego dokładnie, nie znam terminów lekarskich, ale z tego co zrozumiałam, to mój organizm samodzielnie nie donosi ciąży.
Najpierw płacz, szok, pretensje do całego świata. Teraz lepiej, ale pytanie "co powiedzieć rodzicom, którzy czekają na upragnionego wnuka?"
Zbieraliśmy się z mężem długo aby ich powiadomić o tym fakcie, jednak w końcu się przemogliśmy i podczas jednego z niedzielnych obiadów, powiedzieliśmy jak jest.
Z początku myślałam, że cisza która zapadła przy stole, to efekt szoku, jednak od tamtej pory nikt się do mnie nie odezwał, a minęły prawie dwa miesiące. Moja teściowa, która zawsze wydawała mi się miła i tolerancyjna, olała mnie, i jak kiedyś dzwoniła prawie codziennie, teraz nawet nie wyśle SMS-a. Podobnie moja mama. Jednak nie to boli mnie najbardziej.
Wczoraj dowiedziałam się, że moja mama wraz z mamą mojego męża spotkały się z nim i namawiały go żeby się że mną rozwiódł bo "co to za żona skoro ci nie urodzi dziecka?"
Mąż mi o wszystkim powiedział i uznał, że ma gdzieś to czy będziemy mieli dzieci czy nie, i tak mnie kocha, a to co mówi jego mama wraz z moją, to nawet na komentarz nie zasługuje. Powiedział, że na razie nie będzie się starał nawiązać z nimi kontaktu i odczeka jakiś czas z rozmową.
Ja uznałam za to, że jak mam mieć takich rodziców, to wolę żyć sama bez nich.
Piszę to nie po to żeby się wyżalić, ale żeby pokazać jak to ludzie potrafią być okrutni, nawet ci najbliżsi.
Zacznę może od tego, że mam dziewczynę. Nazwijmy ją Ania. Ania niedawno zgodziła się na "pierwszy raz" ze mną. Nic niezwykłego, co nie?
Podczas oralnych przyjemności zesikała mi się na twarz. Wiem, że to nie była jej wina, że to prawdopodobnie stres związany z tym, że robi to po raz pierwszy, dlatego od razu jej wybaczyłem (po dokładnym wymyciu twarzy oczywiście).
Kiedy następnego dnia spotkałem się z nią u niej w domu, była na mnie obrażona, ponieważ rzekomo to przez mnie zrobiła to, co zrobiła. Kiedy próbowałem jej wytłumaczyć, że nie miałem z tym nic wspólnego, zerwała ze mną.
Jestem chyba pierwszym przypadkiem chłopaka, który stracił dziewczynę przez to, że nasikała mu ona na twarz...
Liceum. Religia - znienawidzona przez moją klasę lekcja. Ksiądz czepiał się o wszystko, ale czasami dało się z nim wytrzymać. Najbardziej lubiliśmy, kiedy szliśmy na lekcję w teren - do kościoła lub na cmentarz. Ot tak! Żeby nie siedzieć w dusznej sali korzystaliśmy z ładnej pogody. Większość ludzi z klasy korzystała także z tego, że religia przypadała na nasze ostatnie 2h lekcyjne... w piątki. Kto mógł - dawał dyla. Ale jeden taki wypad zapadł mi w pamięci bardzo dobrze.
Szliśmy właśnie na cmentarz - ludziska rozleźli się po całym chodniku (o dziwo jeszcze wszyscy byli obecni), ksiądz idzie na tyle kolumny. Kiedy odwróciłam się, żeby zadać mu pytanie o to, czy mogę się zerwać 20 minut wcześniej na autobus, dopadło mnie lekkie zdziwienie... Księdza już nie było - nawiał nam z lekcji xD
Historia związku niczym z brazylijskiej telenoweli.
Za ładna to ja nie nigdy nie byłam, łatwiej mnie przeskoczyć niż obejść. Twarz mam przeciętną, ale włosy za to mocno charakterystyczne, bo rude i kręcone. Nigdy nie cieszyłam się powodzeniem u płci przeciwnej, z czasem nawet się do tego przyzwyczaiłam. Ale pewnego dnia się to zmieniło...
Po dość ciężkim tygodniu, postanowiłam wraz z koleżankami wyskoczyć na miasto. Po prostu - pogadać, rozerwać się, napić się małego piwka. W pewnym momencie podszedł do mnie ON - wysoki, dobrze zbudowany mężczyzna o zniewalającym uśmiechu. W pierwszej chwili myślałam, że to kolejny adorator jednej z moich koleżanek, ale myliłam się - chciał rozmawiać ze MNĄ! Rozmowa w miarę się kleiła - mimo mojej nieśmiałości i szoku, że tak przystojny facet chce rozmawiać właśnie ze mną - rudą, pulchną i niską dziewczyną. Wymieniliśmy się numerami, odezwał się jeszcze tego samego dnia. Koleżanki były nieco zazdrosne, ale w gruncie rzeczy cieszyły się, że los w końcu się do mnie uśmiechnął. Po dość krótkim czasie ja i ON zaczęliśmy się spotykać.
Pewnego dnia, gdy był u mnie, ON zaczął mnie adorować. Zaczął wygłaszać monolog, że nie wyobraża sobie tego świata beze mnie i różne takie romantyczne bzdety. Sama nie wiem, dlaczego wtedy na to "poleciałam" - ale stało się, wylądowaliśmy razem w łóżku. Być może wtedy, kiedy go słuchałam - pierwszy raz poczułam się jak wartościowa kobieta, a nie jak brzydkie kaczątko. Po wszystkim, ON przeprosił mnie, powiedział, że musi lecieć natychmiast do pracy, bo zapomniał jakiś niezbędnych papierów. Miał odezwać się jeszcze tego samego dnia.
I tyle go widziałam. Na początku obawiałam się że coś mu się stało, później jednak zrozumiałam, że najzwyczajniej w świecie mnie olał. Byłam załamana, znienawidziłam siebie za to, jaka byłam naiwna, czułam się bezużytecznie i źle. Nie odbierał, nie odpisywał, a ja tylko chciałam dowiedzieć się, czym zasłużyłam sobie na takie potraktowanie..,
Wkrótce okazało się, że ON pracuje wraz z chłopakiem mojej przyjaciółki w pewnej firmie, w której postanowił się pochwalić tym, co mi zrobił. Podobno w dzień, w którym się spotkaliśmy, zdawał prawo jazdy. Niestety, nie zdążył dobrze zahamować, kiedy ktoś przechodził przez ulicę, przez co egzaminator go oblał. Tym kimś byłam ja... Ze względu na moje charakterystyczne włosy rozpoznał mnie w tłumie i na poczekaniu obmyślił plan zemsty...
Dalej nie mogę uświadomić sobie tego, jak bardzo zawistni potrafią być ludzie.
Kilka miesięcy temu, a dokładniej w październiku, wracając z uczelni pomyślałam, że zajadę na cmentarz odwiedzić grób zmarłej babci. Wracałam dość późno, więc na dworze powoli się ściemniało. Parking był praktycznie pusty, więc zaparkowałam auto najbliżej bramy wejściowej.
Na cmentarzu tradycyjnie zapaliłam znicz, a że na pomnik spadło sporo liści, to postanowiłam też trochę posprzątać. Po chwili usłyszałam jakieś hałasy. Głośna rozmowa, śmiechy. Na początku zignorowałam sytuację, ale hałasy wciąż nie ustawały. Do tego zaczęły lecieć wulgarne i niesmaczne teksty.
Wyszłam z uliczki zobaczyć co jest grane. Jakież było moje zdziwienie, kiedy zobaczyłam grupkę 5 osób w wieku mniej więcej 16-18 lat żłopiącą alkohol przy jednym z pomników. Robili tam dosłownie libację, siedzieli na nagrobku, stukali butelkami, palili papierosy jak gdyby nigdy nic. Nie zastanawiając się długo, podeszłam do owej grupy i spytałam, czy zdają sobie sprawę z tego, co właśnie robią. Patrzyli na mnie jak na idiotkę i zaczęli się śmiać. Dodałam, że 200 metrów dalej mają park, gdzie mogą wypić, więc dlaczego robią to na cmentarzu. Dostałam tylko odpowiedź na bardzo wysokim poziomie "odpier.... się". Dodam, że nie byłam od nich dużo starsza. Mam 23 lata, serce waliło mi wtedy jak oszalałe. Mimo wszystko wyciągnęłam telefon i zagroziłam, że zadzwonię na policję, jeśli zaraz stąd nie pójdą. Znów zaczęli się śmiać, jednak chwilę po mojej "interwencji" wyszli z cmentarza.
Dokończyłam sprzątanie nagrobka, a kiedy wróciłam do samochodu, czekał na mnie wyryty po lewej stronie auta kluczem czy czymś podobnym napis "suka".
Czy byłam wściekła? Tak, oczywiście. Myślałam, że wyjdę z siebie. Ale zrobiłabym to jeszcze raz, bo nie potrafię stać bezczynnie, kiedy ktoś profanuje czyjś grób. Ta historia nie ma żadnego morału, zwróciłam tym osobom uwagę i w zamian trafiła na mnie ich gorzka zemsta.
Piszę nie żeby się wyżalić, ale żeby zaapelować do "drogiej" młodzieży o więcej szacunku!! Ja też pamiętam kiedy wychodziłam ze znajomymi w różne miejsca na piwo w ukryciu przed rodzicami, są jednak granice. A cmentarz to chyba ostatnie miejsce na takiego typu rzeczy.
Kilka lat temu, wracając z wszelkich imprez pod wpływem, przed snem zjadałam sobie zawsze jakąś przekąskę. Tak było i tej nocy. Wzięłam do ręki parówkę i naprawdę nie mam pojęcia dlaczego zamiast polać ją keczupem, odkręciłam nakrętkę i maczałam ją w butelce. W pewnym momencie jakiś 2-, 3-centymetrowy kawałek wpadł do butelki. W stanie nietrzeźwości nie potrafiłam wydobyć go z butelki, więc stwierdziłam, że zrobię to rano. Oczywiście zapomniałam o całym zdarzeniu...
Jakiś czas później moja starsza siostra z przerażeniem i obrzydzeniem opowiedziała mi, że parę dni temu odkryła coś okropnego. Butelka z keczupem się zapchała, więc ją odkręciła i okazało się, że w środku był palec. Tak ją to przeraziło, że nie sprawdzając dokładnie wyrzuciła butelkę do pieca. To jednak nie jest jeszcze koniec tej historii.
Gdy usłyszałam relację siostry przypomniałam sobie moją pijacką przygodę, ale głupio mi było się przyznać, więc z niedowierzaniem wysłuchałam jej opowieści. Później wielokrotnie byłam świadkiem tego typu dialogów:
- Mój kolega znalazł włosa w kebabie!
- A znajoma paznokcia w konserwie!
- Uwierzcie mi, że to jest nic.. Ja znalazłam PALEC W KECZUPIE!
Za każdym razem wstydziłam się wyprowadzić siostrę z błędu ze względu na otaczających nas ludzi. W końcu po latach przyznałam się, że to ja stworzyłam PALEC W KECZUPIE. Śmiejemy się z tego do dziś ;D
Wszyscy mówią, że najgorsze jest nadepnięcie na klocek Lego.
Przez przypadek nadepnęłam na jeża. Ogólnie rzecz biorąc, nie polecam.
Czasy podstawówki. Powiem szczerze nie wyglądałam za bardzo atrakcyjnie. Ogromne okulary, przylizane włosy w kucyka i twarz cała w pryszczach. Mimo tego, cieszyłam się dosyć dużym zainteresowaniem ze strony chłopaków, ponieważ uprawiałam sport i moje ciało było można powiedzieć idealne.
W 6 klasie nie wiadomo dlaczego przyczepił się do mnie nie kto inny, ale NAUCZYCIEL od języka polskiego. Często mnie zaczepiał, zagadywał, nawet (o zgrozo!) poprosił do tańca na przytulańcu na dyskotece szkolnej. No jednym słowem zachowywał się jak jakiś rasowy pedofil. Ale jednym pytaniem, które zadał mi kiedyś na przerwie, przebił samego siebie, a brzmiało: - Golisz nogi???
Tak facet, dziecko z 6 podstawówki, które dopiero co nauczyło się ułamków
i szaleje za Hannah Montaną goli nogi...
Dodaj anonimowe wyznanie