Od kilku ładnych miesięcy podkochuję się w koledze z klasy. Nigdy się go nie pytałam o związki, stroiłam się dla niego, zagadywałam i słuchałam co ma do powiedzenia. Kiedy zaprosił mnie na kawę, byłam cała w skowronkach. Świetnie się dogadujemy, a ja jak typowa kobieta w głowie już ułożyłam sobie scenariusz pogodnego życia oraz na starość dwóch bujanych foteli koło siebie.
Dzień Kobiet, tylko mnie kupił prezent, byłam w siódmym niebie kiedy otwierałam szczelnie zamknięte drobiazgi jakie miały mi się spodobać. I faktycznie, uderzył w dychę z moim gustem. Przełamałam się i rzuciłam mu się w ramiona, odwzajemnił i mój uścisk i pocałunek w policzek. A potem słowa:
- Cieszę się, że ci się podoba. Moja dziewczyna wybierała dla ciebie.
I w tym momencie usłyszałam, jak mi serce pęka...
Sytuacja z dzisiaj. Teraz już bezpieczna w domu nie wierzę w absurdalność i abstrakcyjność sytuacji. Dodatkowo to dowód na to, że ktoś nade mną czuwa.
Dzisiejszego dnia zepsuł mi się zamek w plecaku, dzięki czemu przez cały dzisiejszy dzień był rozpięty - to będzie ważne w dalszej części opowieści.
Zacznę od tego, że jestem harcerką. Miałyśmy zbiórkę. Drużynowa zostawiła nam kartkę w miejscu, z którego zaczęłyśmy, która miała naprowadzić nas na miejsce, do którego miałyśmy dotrzeć. Był to krąg ogniskowy przy lesie. Rozpaliłyśmy ognisko i zaczęłyśmy zbiórkę. Minęło może 30 minut do momentu, w którym w sporej odległości od nas poruszało się stado jeleni. Jako jedyna miałam aparat, dziewczyny mnie poganiały, abym zdążyła zrobić zdjęcie, więc zaczęłam cykać jak popadnie.
Jeden z jeleni był bardzo zainteresowany naszym towarzystwem i zaczął iść w naszą stronę. Przekonane, że za chwilę zawróci, nic nie zrobiłyśmy. Przeliczyłyśmy się jednak. Ogromne zwierzę z wielkim porożem zbliżyło się do mojej przyjaciółki, ta przestraszyła się i natychmiast odsunęła. Mój plecak został. Nie wiem, co takiego jeleń wywąchał, ale praktycznie włożył pyszczek do plecaka. Podnosząc się, zahaczył o niego porożem. Zaczął wierzgać, dziewczyny próbowały ściągnąć mu plecak, ale zaczął nas atakować. Z racji, że plecak był otwarty, wytrzepał wszystkie moje rzeczy prócz portfela. Drużynowa próbowała dodzwonić się do TPN-u, ale nikt nie odbierał. Zadzwoniła pod 112, przekierowali nas na policję. No jak mogła zareagować policja słysząc: "Jesteśmy w xxx, jeleń zabrał nam plecak i dodatkowo nas atakuje"? Padło pytanie, czy nie piłyśmy dodatkowo z nim kawy :D
Policja się pojawiła, jeleń nam zwiał z moim plecakiem, a historię będziemy opowiadać na każdym obozie :D
Ja zostałam bez plecaka, portfela i biletu miesięcznego. Ciekawe, jak kierowca zareaguje, kiedy mu powiem, że biletu brak, bo jeleń go zwinął ;)
Ale i tak dobrze, że przynajmniej nic się nikomu nie stało :)
Wybaczcie, ale tym razem nie będzie ani zabawnie, ani romantycznie
Są ludzie, którzy nad swoje dobro przekładają bezpieczeństwo i troskę innych. Często ich losy są tragiczne, lub rozpaczliwie smutne. Często płacą swoim zdrowiem i życiem za nas, naszą wolność i bezpieczeństwo. Mówię o żołnierzach zawodowych.
Często zdradzani i opuszczani przez żony, rozczarowane ich nieobecnością w domu. Często praktycznie nie znają swoich dzieci, które widują kilka razy w roku. Często kończą okaleczeni, bez pieniędzy i szansy na podjęcie jakiejkolwiek dobrze płatnej pracy.
Dzisiaj dowiedziałem się że mój przyjaciel, po powrocie z Afganistanu, powiesił się. Za jego nieobecności kobieta, którą kochał nad życie uciekła do innego, zabierając ze sobą dom, pieniądze które zarobił i dzieci.
Chciałbym przekazać wszystkim tym, którzy w ten sposób służą naszej ojczyźnie: jesteśmy z was dumni i dziękujemy wam za całe wasze poświęcenie dla nas i dla kraju
W prima aprilis chciałam wkręcić chłopaka w ciążę.
Kupiłam test ciążowy z zamiarem dorysowania kresek.
Okazało się, że nie musiałam go wkręcać.
Naprawdę jestem w ciąży.
Ostatnio leżałam z moim chłopakiem i poprosił mnie, żebym w jego telefonie zapisała mu coś w kalendarzu (słabą ma pamięć, więc zapisuje sobie wszystko). Przez przypadek zobaczyłam, że dnia, którego miałam dostać okres zapisał sobie "duża czekolada z orzechami i podwojona dawka przytulasów".
Dodam jeszcze, że to typowy dres, który zakłada normalne spodnie od święta.
Naprawdę nie oceniajmy ludzi po ubiorze, nawet takie zwykłe dresy czasem mają więcej uczuć niż ludzie w jeansach :)
W wieku 6 lat poznałam pewnego chłopaka, którego bardzo polubiłam. Często bawiliśmy się razem i spędzaliśmy ze sobą naprawdę dużo czasu, czuliśmy się dobrze w swoim towarzystwie, dlatego nie posiadaliśmy się ze szczęścia, kiedy rodzice wysłali nas do tej samej podstawówki.
Wiadomo, że małe dzieci dokuczają niemiłosiernie, dlatego kiedy tylko próbowaliśmy zamienić ze sobą w szkole słowo, zaczynały się durne komentarze w stylu "O, patrzcie, żona Daniela" (imię oczywiście zmienione), "Kiedy ślub?" itd. Byliśmy bardzo wrażliwymi, nieśmiałymi dziećmi, więc stopniowo oddalaliśmy się od siebie, by uniknąć stresujących komentarzy rówieśników. Po 2. klasie byliśmy już dla siebie całkowicie obcymi ludźmi.
Trafiliśmy do tego samego gimnazjum, a ja zaczęłam tęsknić za czasami, kiedy byliśmy sobie tak bliscy, coraz częściej myślałam o Danielu i ukradkiem obserwowałam go na przerwach. Przeżyłam załamanie nerwowe, kiedy w wieku 14 lat zaczął chodzić z moją przyjaciółką i zdałam sobie sprawę, że jestem w nim zakochana po uszy. Daniel nie zauważał mojego istnienia, jego każda rozmowa z inną dziewczyną doprowadzała mnie do płaczu przez całe gimnazjum. Byłam nieszczęśliwa, czułam się brzydką, nudną kupą, na którą nikt nie zwraca uwagi.
Jakimś cudem trafiliśmy do tego samego liceum, do tej samej klasy. Moje samopoczucie poprawiło się - zaczęłam cieszyć się z życia, doceniać swój wygląd, pokochałam wakacyjnych przyjaciół poznanych we Włoszech. Przestałam zwracać uwagę na Daniela, choć na zawsze pozostał bliski mojemu sercu, mimo że nie byłam już w nim zakochana. Zaistniałam w towarzystwie, wszystko zaczęło się układać.
Wszystko potoczyło się szybko i niespodziewanie. Pewnego dnia po prostu do mnie zagadał, pośmialiśmy się trochę z nauczycielki, której bardzo nie lubiliśmy. Potem on dosiadał się do mnie na każdej przerwie, rozbawiał mnie, śmieszyły nas takie same rzeczy, więc nawzajem doprowadzaliśmy się do takiego stanu, że płakaliśmy ze śmiechu i nie mogliśmy zaczerpnąć tchu.
Nie, nie jesteśmy rok po ślubie, nie oczekujemy narodzin naszego dziecka. Mam cudownego partnera, a on jest ze śliczną studentką prawa. Nigdy się w sobie nie zakochaliśmy, kiedyś, na imprezie zakrapianej alkoholem, opowiedziałam mu o mojej dawnej miłości do niego. Mamy 27 lat, a nadal nie wyobrażamy sobie życia bez siebie - jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi na dobre i na złe, Daniel jest jedyną osobą, której mogę się zwierzyć absolutnie ze wszystkiego.
Czy mogłam liczyć na coś lepszego?
Sprawa miała miejsce w Radomiu. Po siłowni postanowiłam zajrzeć na chwilę do Tesco po owoce. Chodzę między półkami, gdy nagle słyszę:
- Proszę natychmiast iść do kasy albo opuścić sklep, tak Pani śmierdzi, że ludzie uciekają!
I patrzę, a tu idzie zgarbiona, bezdomna staruszka wolnym krokiem, a za nią druga Pani z odświeżaczem. Wiadomo, nieprzyjemny zapach był, ale żeby kogoś wyrzucać? Robić takie cyrki? Babcina mówi, że jeszcze tylko pieczywo, ale kolejna osoba zagrodziła jej przejście. Niewiele myśląc podeszłam do bezdomnej, powiedziałam, żeby natychmiast opuściła sklep a zakupy zrobię jej ja. I tak się stało. Kupiłam tylko kilka bułek, mleko i pasztet, zajęło mi to moment. Przy kasie pokłóciłam się z tymi "mądrymi" Paniami, usłyszałam, że jestem głupią małolatą i sama też mogę tu więcej nie przychodzić.
Wróciłam do domu załamana, jakimi ludzie potrafią być potworami dla innych. Brak szacunku bo ktoś ma gorzej? Obyście się same, drogie Panie z Tesco znalazły kiedyś w takiej sytuacji.
Historia miała miejsce, jak miałam około 9 lat.
Leżałam na sofie i postanowiłam zgasić lampę wiszącą na ścianie. Sięgnęłam do przycisku na kablu, ale niestety przez przypadek zahaczyłam ręką o przewód i lampa spadła mi prosto na twarz. Poczułam ból, pieczenie i coś mokrego na twarzy. Zaczęłam krzyczeć, bo bałam się, że jak otworzę oczy, to dostanie mi się szkło do oka.
W tym czasie moja mama wbiegła do pokoju, zaczęła mną szarpać i krzyczeć na mnie, że zbiłam jej lampę. Wyszarpnęłam się z jej rąk i pobiegłam do łazienki, żeby spojrzeć w lustro. Twarz cała we krwi, kilka rozcięć, w tym jedno prawie na powiece, a zza drzwi słychać wyzwiska.
Nie ma to jak matczyna miłość.
Na pewno każdy z was zna akcję Szlachetna Paczka. Od kilku lat słyszałam o tym, jak inni przygotowują paczki w szkołach, domach, zakładach pracy, lecz nigdy nie brałam w tym udziału.
Mam 19 lat. Pochodzę z dość zamożnej rodziny, nigdy niczego mi nie brakowało. Nigdy nie słyszałam, by moi rodzice rwali się do pomocy innym, brali udział w akcjach charytatywnych. Przywykłam do tego i sama nie czułam potrzeby pomagania biedniejszym. Aż do czasu...
Pewnego dnia w grudniu minionego roku, 3 dni przed zakończeniem akcji Szlachetnej Paczki wpadłam na pomysł, by wejść na ich stronę internetową, poczytać o tym, jak to działa. Wpadłam na opisy potrzebujących rodzin, gdzie podana była ilość domowników, wysokość dochodów, wymienione potrzeby, które każda z rodzin chce mieć zapewnione. Pękło mi serce czytając o rodzinach, które żyją miesięcznie za taką kwotę, którą ja ot tak wydawałam na swoje zachcianki. W szczególności przejęłam się losami samotnej matki z kilkuletnim synkiem, która ledwo wiąże koniec z końcem, a bardzo chciałaby zapewnić dziecku szczęśliwe dzieciństwo. Kilka godzin wręcz błagałam rodziców o to, byśmy zrobili im paczkę. W końcu zwycięstwo-zgodzili się!
Przez całe trzy dni jeździłam po sklepach, za odłożone na wakacje pieniądze kupiłam rodzince masę ubrań, zabawek, jedzenia. Zbierałam od znajomych niepotrzebne ubrania, ręczniki czy inne rzeczy. Pakowałam 12 pudeł przez dwie noce. Moi rodzice pomogli mi dokupić zapasy żywności, środków czystości. Nigdy w życiu nie czułam się tak fantastycznie. W momencie odwożenia paczki do magazynu, skąd miała trafić do rodziny, popłakałam się ze szczęścia.
Dyplom z podziękowaniami za udział w Szlachetnej Paczki wisi u mnie w pokoju na honorowym miejscu. Tydzień po akcji dostałam pocztą laurkę od 4-letniego Kacpra, narysowaną pierwszymi w życiu otrzymanymi kredkami.
Pamiętajcie, warto pomagać! Emocje i duma z samego siebie są nie do opisania! :)
Mam 9-letnią chrześnicę, którą po prostu uwielbiam. Jest grzeczna,dobrze się uczy, opiekuje się młodszym bratem i wszystkimi zwierzakami,ma dobre serce... Ale jak to wiele dzieci w jej wieku, jest bardzo spostrzegawcza i czasem pyskata.
Ostatnio, kiedy się wygłupiałyśmy przebrane za księżniczki z bajek, zapytałam się czy pożyczy mi koronę na jutro do pracy. Ona tak chwilę popatrzyła na mnie uniesionymi brwiami i odpowiedziała:
- Jak chcesz zrobić z siebie pośmiewisko to bardzo proszę, ale ja ciebie później nie będę utrzymywać jak szef cię wyrzuci z pracy.
Do tej pory jestem w szoku...
Dodaj anonimowe wyznanie