Miłość? To czytajcie...
Otóż moja (już teraz była) dziewczyna była w odległym mieście na konferencji (ze studiów ją wysłali)... Po trzech dniach wraca, ja stęskniony chciałem zrobić mega romantyczną kolację połączoną z obiadem (ze względu na wieczorową porę). Jak pomyślałem, tak zrobiłem...
Zabrałem się za gotowanie, po trzech długich i męczących godzinach w kuchni, przyszła pora na stworzenie nastroju w pokoju... Wszędzie świeczki, w tle romantyczna muzyka lekko przyciszona, wino, a podłodze płatki róż...
I nagle przychodzi ona... Podałem rosół (na rozgrzanie po 13 godzinach w pociągu), a ona z tekstem:
- Zrobiłeś coś na drugie danie?
Owszem zrobiłem, zjadła i poszła do przyjaciółki i na imprezę...
Tak oto moja romantyczna kolacja przerodziła się w samotny wieczór z butelką wina.
Przyjaciółką okazał się 40-letni facet z żoną i dwójką dzieci, który szukał przygód z małolatami...
Tak oto historia 5-letniego związku została wymazana...
Ze swoją dziewczyną jesteśmy już od pięciu lat, a od trzech mieszkamy razem. Dzisiaj udało wyrwać mi się wcześniej z pracy, więc postanowiłem zrobić mojej lubej romantyczną niespodziankę, w sumie to udobruchać ją za brak jakiegokolwiek prezentu na dzień kobiet (tak, wiem, jestem świnią, ale zapomniałem).
Uzbrojony w dobre wino, kilka róż i zakupy na romantyczną kolację otwieram drzwi do mieszkania i słyszę dosyć "ciekawe" odgłosy. Nie no, nie zdradza mnie - myślę sobie - może na necie coś ogląda?
Myśli moje kierowały się bardziej za drugą opcją, z duszą na ramieniu otworzyłem drzwi do sypialni i moim oczom ukazał się niecodzienny widok. Dziewczyna jednak mnie zdradza i to z osobą mi znaną, a mianowicie z naszą sąsiadką! Nie wiem, czy płakać, czy się cieszyć...
Wyznanie z codzienności typowej córeczki tatusia ;)
Od tygodnia męczyły mnie bóle brzucha, byłam poddenerwowana i złościłam się o każdą drobnostkę. Pewnie większość kobiet domyśla się co nadchodziło... Nasza zmora.
Dzisiaj przebiegłam do salonu szczęśliwa, że nadszedł koniec mojej męki, z głośnym okrzykiem "Mam okres!!!". Tata, który również znajdował się w pokoju, spojrzał na mnie dziwnie, by po chwili zapytać, czy mam jakiś powód, żeby go nie mieć. Bardzo mnie zaskoczył, bo nigdy nie rozmawialiśmy na tematy tego typu. Zaczęłam mu tłumaczyć, że to nie tak...
Nie uwierzył, nie odzywa się do mnie od kilku godzin.
Mój luby jest strasznym śpiochem. Wstawanie przed 12 to dla niego niemalże samobójstwo, ale niestety ma na godzinę 9 do pracy.
Pewnego cudownego ranka wstał jak zwykle strasznie zaspany i zaczął swoją poranną toaletę. Gdy już skończył, wyszedł ze swoim ekwipunkiem (portfel + śniadanko) do auta, by jechać do pracy. Jakież wielkie było jego zdziwienie, gdy zamiast portfela pod pachą ujrzał rolkę papieru toaletowego.
Historię tę znam z opowieści mamy. Działo się to, gdy miałam 3-4 lata. Byłam grzeczną dziewczynką, gdy mama dała mi zabawki i prosiła, bym przez chwilę pobawiła się sama, słuchałam się. Mama wychowywała mnie sama.
Któregoś dnia po nieprzespanej nocy z powodu choroby poprosiła mnie, bym pobawiła się sama, a ona zamknie na chwilę oczy, bo bardzo jej się kleją. Posłusznie zrobiłam to co mi kazała.
Bardzo zmartwiłam się tym, że kleją jej się oczy, pomyślałam, że to coś niebezpiecznego. Poszłam więc do łazienki po mokrą gąbkę. Mama obudziła się:
- Córcia, co robisz?
- Myję ci oczy, żeby ci się nie kleiły.
Mama śmiała się do momentu, w którym uświadomiła sobie, że nie sięgam jeszcze do umywalki w łazience ani zlewu w kuchni. Poprosiła, abym pokazała jej gdzie zamoczyłam gąbkę. Wszystko byłoby w porządku, gdybym nie umyła jej oczu wodą z sedesu.
Więcej już przy mnie nie zasnęła :)
Pobiłam mojego ex pod klubem.
Dlaczego? Nazwał mnie kurwą, choć nigdy nawet nie pomyślałam o innym facecie. Sam mnie notorycznie zdradzał. Ciesze się, że to wino dodało mi odwagi i dostał w jaja.
Mam nadzieję, że bolało i zapamięta mnie do końca życia :)
Mam bardzo wrażliwą młodszą siostrę; typowa przyszła artystka - zamiast jak reszta gówniarzy siedzieć przed komputerem, ona rysuje. A jak już siądzie, to po to, by pisać opowiadanie. Jest zdolna, ale tworzy swoje rysunki w takim tempie, że większość po prostu wyrzucamy, a zostawiamy tylko te wyjątkowo dobre, co sprawia jej małą przykrość. Dodatkowo jej wrażliwość drażni wszystkich wokół, bo rodzice opiekują się obecnie siostrą nr 2, której brakuje kilku miesięcy do skończenia trzech lat (w gwoli ścisłości, siostra nr 1 nie ma żadnych wyrzutów o mniejsze zainteresowanie ze strony rodziców, sama chętnie im pomaga).
W tym momencie siostra ma 12 lat i od ponad miesiąca jest w pierwszym w swoim życiu quasi "związku".
Jak ludzie o tym słyszą, zaraz są uwagi, że to nieładnie, bo to przecież dzieci, po co tak na siłę udawać dorosłych, lepiej żeby wzięli się za naukę.
A prawda wygląda tak, że ten "chłopak" jest największym wsparciem dla siostry, rozmawiają ze sobą godzinami i chociaż ona często płacze, on potrafi cierpliwie siedzieć i głaskać ją po włosach.
Wczoraj poszła do niego na urodziny - była jedyną dziewczyną wśród ośmiu chłopców, a on poświęcał jej najwięcej uwagi i, co najbardziej zachwycające, zaprosił wszystkich do swojego pokoju, gdzie na ścianie wisiała ogromna tablica korkowa zapełniona wyłącznie rysunkami mojej siostry. Stanął przed nią i powiedział "Spójrzcie, jaka zdolna jest moja kochana <imię mojej siostry>".
Wiadomo, że to nie jest jeszcze miłość, jaką kocha się swoich mężów i żony, ale powiedzcie, czy Wasz chłopak chwaliłby się Wami przed kolegami?
Nie mówiąc już o wsparciu i tym, że wiele "dojrzałych" związków rozpada się po dwóch tygodniach.
Parę lat temu złamałem rękę. Najpierw stwierdzono złamanie w wyrostku łokciowym. Za jakiś czas inny lekarz dołożył do tego jeszcze pęknięty kłykieć. Ponosiłem więc sobie trochę czasu gips.
Kiedy po pewnym czasie jechałem na jego zdjęcie, zostało wykonane kolejne prześwietlenie. Doktorka spoglądając na nie stwierdziła "że przecież tutaj nie ma żadnego złamania". Wytłumaczyłem więc, że było ono trochę ponad miesiąc temu, a dzisiaj liczę na zdjęcie gipsu.
Zaczęliśmy się śmiać z całej sytuacji. Normalnie tak się śmiałem, że jakimś sposobem złamałem palca uderzając o stół...
Na początek kilka faktów, które mogą się przydać:
• Mam wadę serca
• Mieszkam na niespecjalnym osiedlu (wszędzie pijący i dilerzy)
• Niedaleko mojego domu są dwa cmentarze - zwykły i wojskowy - przedzielone tylko cienkim murem.
Przechodząc do historii. Kilka dni temu wracałam późnym wieczorem do domu. Żeby sobie skrócić drogę, postanowiłam pójść przez skrót, który prowadzi przez obydwa cmentarze. Przejście to jest mało znane ze względu na to, iż trzeba wiedzieć gdzie i za którym grobem jest dziura w murze.
Będąc na zwykłym cmentarzu zobaczyłam spodnie i męską koszulę leżące na ziemi. Moje serce dało się we znaki, więc prawie zawał na miejscu. Zaczęłam biec. Wbiegłam na wojskowy i lecę aleją, która jest po obu stronach gęsto zarośnięta drzewami. W końcu wybiegam przez bramę, a tam przerażeni panowie (akurat coś robili przy drodze) patrzą na mnie z nie mniejszym zawałem. Dopiero w domu uświadomiłam sobie jak to wyglądało. Młoda, przerażona dziewczyna, ubrana w zgniłozielone ciuchy, po zmroku wybiega z cmentarza wojskowego, wcześniej do niego nie wchodząc.
Tak że ten, pozdrawiam panów :)
Historia o tym jak dostałam metkę wyrachowanej s*ki bez uczuć.
Na początku liceum, poznałam przypadkowo Tomka. Chodził do równoległej klasy i zobaczył mnie na korytarzu, gdy wypadły mi książki. Pomógł mi, przedstawił się i jeszcze tego samego dnia napisał do mnie na fejsie. Tak zaczęła się nasza znajomość, która później przerodziła się w coś więcej.
Tomek był idealny, Dobrze wychowany, bardzo zabawny, mądry, troskliwy a do tego z pasją - kochał koszykówkę nad życie, mówił, że jest to jego dziewczyna nr 2. Spędzaliśmy ze sobą każdą wolną chwilę, nawet w dni szkolne - razem wtuleni uczyliśmy się na sprawdziany.
Starałam się chodzić na wszystkie jego mecze i kibicować mu z całego serca.Wiedziałam, że to dla niego ważne, imponował mi tym, tak samo moim rodzicom i znajomym. Nawet nauczyciele uważali, że do siebie pasujemy i zawsze serdecznie się do nas uśmiechali.
Pewnego dnia którego prawdopodobnie nigdy nie zapomnę, zadzwoniła do mnie jego zapłakana mama. Z trudem powiedziała mi, że Tomek miał wypadek. Jest w bardzo ciężkim stanie i nie wiadomo czy przeżyje. Mój świat się zawalił..
Po tygodniach strachu i rozpaczy, stan Tomka się znacznie poprawił i w końcu się wybudził... sparaliżowany od pasa w dół.
Tomek, największy optymista zmienił się w wiecznie smutnego chłopaka. Nie mógł grać, biegać, chodzić.. Moi rodzice sugerowali mi, abym go zostawiła, ale ja kochalam zbyt mocno.. To on zaczął mnie odtrącać. Przestał mówić mi, że mnie kocha, za to ciągle się nad sobą użalał, wyżywał się na mnie, czasami w ogóle się nie odzywał. Rozumiałam go, starałam się być cierpliwa. Kosztowało mnie to moje zdrowie (anemia, bulimia) ale nie chciałam go zostawiać. Ciągle żyłam nadzieją, że Tomek pogodzi się z tym wszystkim, że pewnego dnia będzie jak dawniej..
Niestety pomyliłam się. Było coraz gorzej, nie mówił nic innego oprócz tego, że jest beznadziejny, nienawidzi świata i stracił wszystko co kochał.. Nigdy nie zapomnę tego, jak bardzo zraniły mnie te słowa, poczułam się jakbym w ogóle się dla niego nie liczyła.
Pół roku temu uświadomiłam sobie, że Tomek nie jest tą samą osobą, którą pokochałam. Że czas w końcu pomyśleć o sobie i zawalczyć o swoje zdrowie. Miałam dosyć tego, że mnie nie docenia, że traktuje mnie jak śmiecia.. Skończyłam nasz związek. Powiedział tylko, że rozumie, bo z taki kaleka jak on na nic nie zasługuje.
Wieść o tym, że się rozstaliśmy szybko doszła do wszystkich. Nikt nie zna tej historii z mojej perspektywy, nikt oprócz moich bliskich nie wie o mojej zrujnowanej psychice.. Znajomi nie chcą mnie znać, mówią, że nie spodziewali się tego po mnie. Każdy ma mnie za pustą lale, która zostawiła chłopaka tylko dlatego, że jeździ na wózku.
To nie wózek był problemem - problemem było jego użalanie się nad sobą i odtrącanie mnie i mojej pomocy.
Dodaj anonimowe wyznanie