Matura 2014r.
Potop.
Potop łez maturzystów.
Mój kolega napisał, że Andrzej i Kmicic to dwie różne osoby. Jeden jest dobry, a drugi zły.
Zdał.
Miałam wtedy chyba z 7 lat. Zbliżały się święta, więc moja kochana mama postanowiła sprawić mi prezent, który zapadłby mi na długo w pamięci, jako miłe wspomnienie z dzieciństwa.
Postanowiła kupić pluszaka, który by mówił głosem mojej mamy w kółko jakiś tekst, który ona by powiedziała, kiedy by się nacisnęło na jego brzuszek (tekst trzeba było wymyślić przy kasie i potem nie można było go zmienić). Moja mama wymyśliła, że powie "Jestem (imię, które wymyślę), przytul mnie pa, pa!". Więc zadzwoniła do mojego brata, aby przekazał mi telefon i abym powiedziała jej jak chciałabym, aby nazywał się ten pluszak, bo ona już była w tym sklepie. Nie wiem czemu, ale miałam wtedy fazę na mówienie "Hipka", nie wiem dokładnie, ale oglądałam chyba wtedy jakąś bajkę, gdzie jakiś hipopotam miał tak na imię. Jednak moja mama za każdym razem, kiedy mówiłam jej, że chciałabym aby nazwała mojego pluszaka "Hipka" mówiła, że to bardzo brzydkie słowo i że tak nie powinno się nazywać pluszaka. Nie wiedziałam o co jej chodzi i przez kilkanaście minut prosiłam ją, aby tak właśnie nazwała pluszaka. W końcu się zgodziła i gdy pod choinką ujrzałam mój prezent, to kliknęłam na brzuszek mojego pluszaka i usłyszałam "Jestem cipka, przytul mnie, pa pa!".
Okazało się, że moja mama niewyraźnie słyszała przez to, że było głośno w sklepie i przez cały ten czas rozumiała, że ja prosiłam ją, aby nazwała mojego pluszaka "cipka". I tak jak mama chciała, jej prezent zapadł mi na długo w pamięci. Do dziś wyobrażam sobie jaka była mina kasjerki, kiedy moja mama powiedziała "Jestem cipka, przytul mnie, pa, pa!" oraz podziwiam moją mamę, że dla mnie odważyła się tak powiedzieć.
Jestem z chłopakiem od prawie 4 lat. To typ dżentelmena, nie pozwala mi nosić zakupów, przepuszcza w drzwiach itp. Jednak jakiś czas temu zaczął wchodzić przodem, czy to do sklepu, czy gdziekolwiek indziej. Nie przeszkadzało mi to, tylko zaciekawiło. Zapytałam w końcu czemu przedtem przepuszczał mnie w każdych drzwiach, a teraz wchodzi pierwszy. Mój bohater wyjaśnił, ze gdzieś przeczytał, że jaskiniowcy, wchodząc do jaskiń, wysyłali przodem kobiety, żeby w razie niedźwiedzia to one padły jego ofiarą, a on nie pozwoli, żeby coś mi się stało, więc wchodzi pierwszy, żeby stawić czoła czyhającemu niebezpieczeństwu ;-)
Matury. Po podstawowej z angielskiego mieliśmy trzy godziny czekania na rozszerzenie, kumpel miał wolną chatę, więc zapakowaliśmy się do samochodu i pojechaliśmy do niego. Kierowałem. W połowie drogi dostrzegłem charakterystycznego pana w kamizelce i lizakiem w ręce. Oczywiście, z tyłu nikt nie miał zapiętych pasów, więc kwota by się spora uzbierała. Pan policjant nakazuje lizakiem, żeby się zatrzymać. Adrenalina wysoka.
Zatrzymuję się, a po chwili policjant do nas rzuca tekstem:
"Nie wy, wy na matury!"
I zabrał się za samochód jadący za nami.
Pozdrawiam życzliwego pana policjanta ;)
Jestem lekarzem dentystą.
Pacjenci są różni, jedni przychodzą i wychodzą, nie wyróżniając się niczym szczególnie, inni zapadają w pamięć chyba do grobowej deski.
Od niedawna odwiedza mnie jedna pani, nazwijmy ją Grażyną. Pani Grażyna jest koło 50, sprawia wrażenie strasznie zakręconej i nie ogarniającej rzeczywistości. Należy do gatunku tych trudniejszych, do których trzeba ze stoickim spokojem powtórzyć to samo co najmniej 4 razy, żeby trybiki załapały. OK, dla mnie luz, całkowicie to rozumiem, ludzie w stresujących sytuacjach (a wiem, że samo przyjście do gabinetu takim dla wielu jest) różnie się zachowują.
Jednak najbardziej charakterystyczne jest dla niej to, że podczas zabiegu wydaje nie do końca pospolite dźwięki. "Ahaaa, uhmmm, yhyyyy", nieraz ktoś zagląda do mnie dyskretnie do gabinetu, czy aby na pewno opracowuję ubytek.
Moje życie się zmieniło, od kiedy poznałam panią Grażynę.
Pani Grażyna staje mi przed oczami w najmniej pożądanych momentach.
Figo fago z mężem, atmosfera gorąca. Wystarczy, że któreś z nas zacznie wydawać z siebie pomruki zadowolenia i... bach, mój mózg zaczyna mi podsyłać wyżej wymieniony obrazek.
Fak ju, mózgu.
To nie wyznanie o wielkiej miłości, dobrych Sebkach czy kupie. To wyznanie o autobusie, rodem z Chwili dla Ciebie.
Otóż pewnego słonecznego dnia czekałam na autobus, mający zawieźć mnie niemal pod sam dom. Niestety bardzo się opóźniał, więc wsiadłam do innego, jadącego w podobnym kierunku. Myślę: "Trudno. Może dwukilometrowy spacer nawet dobrze mi zrobi".
Autobus pełen ludzi, każdy wygląda jak spłaszczona meduza bez życia. Stoję tak w tym ścisku, na samym tyle, myśląc, że zaraz wyzionę ducha, kiedy to moim oczom ukazuje się właściwy autobus. Siły natychmiast mi wróciły, opracowałam sprytny plan przesiadki. Kiedy oba autobusy zatrzymały się na przystanku, wybiegłam ostatnimi drzwiami, przecisnęłam się przez dzikie tłumy emerytów i emerytek, pragnących zająć jak najlepsze miejsce i... jest! Udało się. To mój szczęśliwy dzień. Jadę do domu.
Chwilę później, kiedy ludzie w autobusie zaczęli na mnie zerkać z niedowierzaniem, trochę ze współczuciem, niektórzy z delikatnym uśmiechem, zorientowałam się, że nie jestem tak dobrym strategiem, za jakiego się uważałam. Okazało się, że jestem w tym samym autobusie. Wysiadłam ostatnimi drzwiami, wsiadłam pierwszymi. Spacer jednak dobrze mi zrobił. Drugi raz nie podjęłam się realizacji tego jakże sprytnego planu.
3 lata temu, gdy miałam 16 lat, lubiłam biegać wieczorami z psem. Mieszkam na wsi, blisko ulicy. Akurat w promieniu kilometra od mojego domu nie ma latarni przy drogach, więc wychodząc około 20 jest już ciemno, zwłaszcza w okresie zimowym.
Pewnego wieczoru postanowiłam, że przebiegnę się jakieś 3 km. Akurat wtedy pierwszy raz psa ze mną nie było. Chłodny wieczór, duże słuchawki na uszach, adidasy i w drogę. Podczas biegu słuchawki się zepsuły tak, że grały tylko na jedno ucho. Myślę: „no trudno, może naprawię w domu”. Kiedy już miałam jakieś 500 m do domu, szłam sobie szybkim tempem, bo jednak troszkę się zmachałam przy tym wysiłku fizycznym.
Było już całkowicie ciemno, półksiężyc schował się gdzieś za chmurami. Nagle za mną zatrzymuje się jakiś samochód, niezbyt się tym przejęłam, jednak po chwili usłyszałam trzask zamykanych drzwi (całe szczęście muzyka nie grała w jednym uchu). Odwracam się i zobaczyłam zarys wysokiego, umięśnionego faceta, który biegł w moją stronę. Był jakieś 20 m ode mnie.
Dostałam takiego kopa, że z takim tempem spokojnie wygrałabym mistrzostwa. Do domu dobiegłam w jakąś minutę. Siedziałam na schodach i przez 15 min nie mogłam złapać oddechu, miałam wrażenie, że w płucach mam lód. Po analizie całego zdarzenia przypomniałam sobie, że ten sam samochód mijał mnie kilka razy, czasem już zwalniał, ale jednak nadjeżdżało inne auto. Gdyby facet zaczął mnie gonić wcześniej, jedynym ratunkiem byłoby uciekać do rzeki, bo nie dałabym rady takim tempem biec ponad 1 km.
Efekt: tygodniowe wrażenie, że ten koleś nocą stoi przed moim domem i mnie obserwuje, przeziębienie, nerwowość. I ludzie się dziwią, że zawsze mam nóż przy sobie...
Czas matur.
3 miesiące wcześniej odrzucacie kogoś, kogo kochacie.
Miesiąc wcześniej umiera ktoś, kogo kochacie najmocniej na świecie.
Dzień wcześniej odrzuca was ktoś, kogo chcieliście pokochać.
Temat na maturze: "Czy warto kochać, jeżeli miłość może być źródłem cierpienia".
Coś, o czym nigdy nikomu nie powiedziałam? Cóż...
Sytuacja zdarzyła się w przedszkolu, miałam wtedy jakieś 5 lat. Zwyczajny dzień, słońce świeciło, dzieci się bawiły, a pani przedszkolanka spoglądała na nas znad jakichś papierów. Była akurat niezwykle zajęta i korzystała z naszej samodzielnej zabawy, aby pozałatwiać własne sprawy. W międzyczasie podszedł do mnie kolega z grupy - nazwijmy go Kacper - i powiedział, że chce mi coś pokazać, ale nie może tak przy wszystkich. Często przynosił mi jakieś złapane jaszczurki albo owady, które strasznie mnie za dzieciaka interesowały, więc i tym razem postanowiłam skorzystać z jego propozycji. Szatański plan polegał na tym, aby spotkać się w koedukacyjnej łazience obok sali. Kacper podszedł do pani jako pierwszy i zapytał o wyjście do toalety. Wychowawczyni oczywiście pozwoliła mu, nawet nie podnosząc głowy. Uradowany opuścił pomieszczenie, zerkając w moją stronę. Po trzech minutach, w ten sam sposób, dołączyłam do niego.
Poprosił, żebym weszła z nim do kabiny, co bez zastanowienia uczyniłam. Wtedy dowiedziałam się, że chciał mi pokazać... swojego ptaszka. Na początku poczułam się zawiedziona, ale jak na ciekawskie dziecko przystało, nie odmówiłam. Na tym nie koniec. Kacper opowiedział mi o filmie jego taty, na którym jakaś pani brała wiadomą cześć ciała do ust. Wydawało mi się to strasznie zabawne, wiec chciałam zobaczyć, czy rzeczywiście takie jest...
W ten sposób zrobiłam koledze pierwszego w życiu loda w wieku 5 lat. Nigdy, ale to nigdy więcej o tym nikomu się wspominaliśmy. W sumie na kilka długich lat zapomniałam o całej sytuacji, dopóki gdzieś w gimnazjum nie znaleźliśmy się w tej samej ekipie. W pierwszym momencie było niezręcznie, ale nikt nie wspomniał o naszej przygodzie.
PS Między nami nigdy więcej do niczego nie doszło. Jak na ironię, mimo tak wczesnej "inicjacji", dziewictwo straciłam w wieku 20 lat... z moją aktualną partnerką :P
Każdy z nas miał chyba w podstawówce jakąś dziewczynę, która była Waszą pierwszą miłością? Ja także.
Los sprawił, że od czwartej klasy szkoły podstawowej uczęszczaliśmy do jednej klasy. Ja - grubszy, raczej samotny (mimo wielu znajomych) człowiek, ale co istotne - zazwyczaj przygotowany do zajęć, osiągający dobre wyniki. No i ona - blond dziewczynka, z pięknymi oczami i (szczerze) niepowalającą urodą, otaczająca się grupką znajomych, typ "przewodnika grupy", ale zawsze gotowa do lekcji, nauczona. Nazwijmy ją dla ułatwienia - Karolina.
Jako, że byliśmy najlepszymi uczniami w klasie wywiązała się między nami taka niepisana rywalizacja o wyniki. Kto będzie miał wyższą średnią, lepsze oceny, kto będzie miał pasek na świadectwie, kto weźmie udział w danym konkursie, itd, itp.
Na początku nawet się nie odzywaliśmy, albo - ja się nie odzywałem, bo od zawsze paraliżowało mnie, gdy musiałem do niej mówić, albo odpowiadać na jej pytania. Ale z czasem - poniekąd z konieczności, ze względu na nauczycieli - musieliśmy zacząć współpracować. Zaczęliśmy rozmawiać, zazwyczaj na tematy szkolne i tak dalej - sytuacja zmieniła się na początku bodajże 5 klasy podstawówki - gdy pewien kolega z mojej klasy poszedł do mnie i poprosił mnie, abym "zapytał się koleżanki Karoliny, czy pójdzie z nim na dyskotekę szkolną, bo mnie to lubią". Poczułem się wtedy dużo pewniej, zacząłem SMS-ować z Karoliną.
Pod koniec szóstej klasy przeżywałem spazmy, no bo musieliśmy zdecydować się na gimnazjum. W naszej okolicy były trzy gimnazja, do których moglibyśmy się zapisać, a akurat ona nigdy nie mówiła do którego z nich pójdzie po podstawówce. Bałem się, że ją stracę. Okazało się jednak, że trafiliśmy do tego samego gimnazjum.
Przez cały ten okres dalej podkochiwałem się w moim bóstwie. Mimo przeciętnej urody, charakteru, który zaczął irytować wiele osób - po prostu byłem zabujany po uszy. Zacząłem się z nią spotykać, nieoficjalnie - a to jakieś wyjście na spacer, albo coś ze znajomymi, pod szkołą, na placu zabaw i tak dalej.
W obawie przed utratą, w 3 gimnazjum postanowiłem wyznać jej co czuję. Jakby to powiedzieć... spotkałem się z typowym odrzuceniem. Zerwała praktycznie jakikolwiek kontakt poza szkołą.
Skończył się rok szkolny, zaczęło się liceum - zgadnijcie do jakiego trafiliśmy... Tak, tego samego. Inne klasy, ale jednak. Przez 3 lata liceum praktycznie nie rozmawialiśmy. Znów bałem się, że ją stracę.
A później... trafiliśmy na jedną uczelnię. Zupełnie inne kierunki, ale jednak. Przez całe studia praktycznie nie wymieniliśmy ze sobą więcej niż kilku "Cześć".
Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie to, że teraz mam 29 lat i nie potrafię myśleć o żadnej innej dziewczynie poza nią... Mijam ją codziennie na klatce schodowej naszego bloku...
Dodaj anonimowe wyznanie