#aMVex

Miałem wtedy jakieś 5 lat. Byłem świeżo po kąpieli, a nie zabrałem sobie żadnych ubrań, więc postanowiłem, że pójdę po nie nago. Podchodzę do szafki, otwieram ją (dodam, że to szafka wysuwana) i spojrzałem w dół. No i widzę, jak mi coś dynda (w sumie nic nowego). Wpadłem na pomysł: co by się stało, gdyby końcówkę mojego ptaszka przymknąć szafką. Ale tak delikatnie...

No i delikatnie zasunąłem (tak, że nic nie bolało). No i nic, postanowiłem, że odsunę ją i ubiorę się. Jednak szafka była na tyle szeroka i ciężka, że nie mogłem sobie poradzić, żeby ją otworzyć. Żadne próby naciągnięcia, otworzenia nie udały się - coś się zaklinowało...
Zawołałem moją mamę, która odsunęła szafkę i uwolniła mnie z "rąk" tego potwora. Na szczęście nie zadawała żadnych pytań i nikomu dzisiaj o tym nie opowiada.
Kochana mama :')

#eRsXb

Jakiś czas temu zdałam prawko. Rodzice bez problemu dawali mi swój samochód, a jeżdżą nie byle czym. Taty często nie ma w domu, bo wyjeżdża za granicę. Tak było i teraz. Gdy wyjeżdżałam z podwórka, przerysowałam bok samochodu o bramę wjazdową. Rysa na pół samochodu od strony pasażera. Gdy wróciłam, postawiłam auto tak, by od okna nie było widać. Przez dwa tygodnie nikt nic nie zauważył, chociaż mama jeździła codziennie.
Pewnej soboty siedzimy przy stole, bo taty imieniny. Impreza na 20 osób. A tata mówi: "Wiecie co... Dzisiaj rano bylem na zakupach. Postawiłem samochód na 5 minut na parkingu i jakiś dziad zarysował mi samochód".

Nie przyznałam się, że tym dziadem jestem ja.

#nTsEg

Jest 93 minuta meczu.
Wasza drużyna sekundę temu strzeliła bramkę wyrównującą.
Tablica wyników pokazuje 2:2.
Zostało 60 sekund do końca spotkania.
Wasza drużyna atakuje.
Od tego, czy strzelą bramkę zależy, czy utrzymają się w lidze.
Cały stadion wstrzymuje oddech.
Wszyscy dosłownie na kolanach, ze złożonymi rękoma wpatrują się w bramkę.
Przede mną siedzi chłopak - klubowy dresik, szalik, czapeczka. Full opcja.
I co robi w takiej sytuacji?

Rozwiązuje sudoku.

#S1RKg

Czytając niedawno wyznanie na temat miłości do przyjaciela (/OWBaR) postanowiłam opisać podobną sytuację, tylko z "tej drugiej" strony.
 
Kilka lat temu, na studiach, poznałam mojego chłopaka. Najpierw byliśmy dobrymi znajomymi, potem już przyjaciółmi, a na końcu zostaliśmy parą i postanowiliśmy rozpocząć magisterkę na tej samej specjalności. Wtedy wiedziałam o nim już naprawdę wiele, między innymi, że ma dobrą przyjaciółkę. Zupełnie mi to nie przeszkadzało, on zapewniał, że nigdy między nimi nic nie iskrzyło, ją znałam tylko z widzenia (jakoś nie było okazji ani potrzeby zapoznawać się bliżej...).

Jak to często bywa, będąc w związku mój ukochany miał już odrobinę mniej czasu dla znajomych, w tym także tej przyjaciółki. Ta dziewczyna z kolei, coraz nachalniej domagała się od niego spotkań. Nie rozumiałam o co jej w sumie chodzi...
Postanowiliśmy więc spotkać się we troje, żebyśmy się w końcu poznały.
To nie był dobry pomysł...

Dziewczyna wprost emanowała złością, nie wypowiedziała do mnie ani jednego słowa poza oschłym "cześć", z kolei do mojego chłopaka szczebiotała jak skowronek.
Jednak wtedy nie przejęliśmy się tym za bardzo, wiadomo - najlepszy przyjaciel wstępuje w nowy związek, trzeba ocenić jego sympatię ;)

I tak raz-dwa minęły dwa lata naszego związku, skończyliśmy studia, rozpoczęliśmy pracę, postanowiliśmy zamieszkać razem, z wymienioną przyjaciółką kontakt się mocno rozluźnił...

Aż mój ukochany mi się oświadczył. To była cudowna chwila, oświadczyny oczywiście przyjęłam. Teraz należałoby zacząć planować ślub, prawda? Co mogłoby zepsuć te cudowne chwile?

Otóż - przyjaciółka mojego lubego. Kiedy dowiedziała się, że mi się oświadczył wpadła w szał. Znajomi opowiadali, że wybiegła z płaczem z pracy i pojechała prosto do pracy mojego ukochanego. Na jej prośbę, spodziewając się raczej gratulacji, wyszedł. I wtedy się zaczęło. Ona wyznała mu, że od wielu lat go kocha, pragnie stać obok niego na ślubnym kobiercu, że przeprasza za zwłokę... Mój narzeczony złapał ją za ramiona i kazał ochłonąć mówiąc przy tym, że chyba jej się coś ostro pomyliło, po czym wrócił do pracy.

To jednak nie koniec. Następnego dnia znalazłam na Facebooku kilka wiadomości z pogróżkami, od anonimowych kont (wszyscy się domyślają czyich pewnie...), w moim aucie nagle "pękły" wszystkie opony, a w naszej skrzynce był liścik miłosny zaadresowany do narzeczonego.
Pojechałam do tej dziewczyny. Dostała ode mnie soczystego liścia w twarz wraz z wydrukiem wszystkich wiadomości z pogróżkami i ostrzeżeniem, że zgłoszę to na policję.

Mój chłopak również u niej był. Zerwał z nią całkowicie kontakt.
Teraz jesteśmy po ślubie i wiecie co? Ona również. Kilka dni temu mój mąż odebrał wiadomość ze zdjęciem jej dzidziusia i podpisem "To Ty powinieneś być jego ojcem"...

#8phDW

W gimnazjum i na początku liceum należałam do grupy tanecznej. Nasza instruktorka kładła ogromny nacisk na naszą wagę, co w sumie nie jest dziwne - w naszej dyscyplinie z BMI powyżej średniej daleko się nie zajdzie. Raczyła nas tekstami rodem z blogów pro-ana: "Jedzenie to najgorsza możliwa inwestycja", "Niejedzenie to świetny sposób na ćwiczenie siły woli", "Jedzenie jest słabością" itp. Urządzała nawet "próby" częstowania nas cukierkami, później publicznie upokarzała te z nas, które wzięły. Te praktyki skutecznie odstraszały nowe. Nie przeszkadzało nam to. Występowałyśmy, jeździłyśmy na zawody, obozy, nasza nazwa COŚ znaczyła. Czułyśmy się elitarne.

Tańczyła z nami niejaka (nazwijmy ją) Basia. Wyjątkowo ładna, ze świetnym ciałem, tańczyła najlepiej z grupy. Zazdrościłyśmy jej, ale raczej po przyjacielsku. Podczas któregoś z treningów zauważyłam, że zawsze dość długo siedzi w toalecie. Zaczęło mnie to zastanawiać. Podczas jednej z rozmów z (nazwijmy ją) Zośką, która jest ode mnie 2 lata młodsza, wtedy była w 1 gimnazjum i była jedną z tych osób, które mimo dobrych chęci za dużo mówią, nie dają nikomu dojść do słowa i są niezwykle irytujące, spytałam ją:
- Myślisz, że Bacha może mieć bulimię?
- Bulimię? Nieee. Wiesz, miałam o tym na godzinie wychowawczej. Osoby z bulimią mają żółtawą twarz, wypadają im włosy garściami, mają brązowe zęby, wory pod oczami, sine ręce, jest im zimno, ciągle mówią o jedzeniu, są pryszczate, a Basia przecież wygląda normalnie!

Powstrzymywałam uśmiech, słuchając jej mądrości z godziny wychowawczej. Byłam wtedy bulimiczką. Większość tych podręcznikowych objawów wcale mnie nie dotyczyła. Byłam chuda, blada i miałam podkrążone oczy, ale w ogóle nie wyglądałam na chorą. Dopiero w końcowym stadium zniszczyły mi się zęby i zaczęły mi lecieć włosy tak, że ledwo mogłam się czesać. Po pobycie w szpitalu, po pół roku leczenia i roku "przyzwyczajania się", jem wreszcie normalnie.

PS: Okazało się, że Basia nie miała bulimii. Żeby schudnąć, brała amfetaminę. Po fazie braku apetytu następowała faza niepohamowanego jedzenia, podczas której brała tabletki na przeczyszczenie.
PS2: Nasza grupa dawno się rozpadła. Większość z nas wylądowała na terapiach. Jedna z nas nie żyje.

#YG7A7

Witajcie. Zauważyłem, że historie z dzieciństwa są jak najbardziej na propsie, więc dodam i swoją.

Moja ciocia wyszła za mąż już kilka dekad temu za chłopaka z Rosji. Jak wiadomo "inny klimat" i tak dalej, ale dało się po jakimś czasie dostosować obcokrajowca do tubylczego stylu życia. Był wcześniej w wojsku, uwielbiał chodzić na grzyby i strasznie lubił opowiadać historie/legendy ze swoich stron.

Wujek z ciocią mieszkali sobie w wiosce oddalonej o 3 km od mojego rodzinnego domu, więc dość często się cała rodzinka widywała. Na początku mój ojciec i wujek średnio przypadli sobie do gustu, ale gdy ojciec nauczył wujka korzystać z kompasu (czego wcześniej nie potrafił i mimo że kochał chodzić na grzyby to nigdy nie zapuszczał się w dalsze tereny), w końcu się polubili.

Wujek stał się ulubieńcem niemal całej wioski i rodziny. Nosił przezwisko, na dźwięk którego każdy się uśmiechał. Dzieci i młodzież go uwielbiały, bo mimo częstego podchmielenia i ciągle podążającego za nim zapachu papierosów, śmiał się z nimi, opowiadał legendy o ogromnych aligatorach i dawał cukierki, a nawet czasem poratował radą.

Potem urodziłem się ja. Jako że w "pustą misę" łatwo wlać nowe rzeczy, szybko podłapywałem niektóre słówka, a że ukochany wujek miał mega skuteczne metody nauczania (cukierki), to i nauczył mnie nowoczesnej łaciny. Do dziś pamiętam jego naukę "powiedz kur#a, a dam ci ciuciu".

Na początku śmieszyło to wszystkich, ale z czasem zacząłem przekleństw nadużywać i moja rodzicielka stwierdziła, że wstydzi się ze mną nawet do sklepu wyjść i będzie zmuszona ograniczyć moje spotkania z wujkiem.

Wujek, jako że strasznie mnie kochał i nie darowałby sobie, gdyby mnie mu zabrano, poprosił o jedną wspólną sobotę. Rodzice się zgodzili. Poszliśmy z wujkiem na lody, później porzucać "żabki" nad stawem, po czym jak wróciliśmy do domu, jak zwykle towarzyszyłem mu, gdy dokładał do pieca.

Wtedy nadzwyczaj poważnym tonem powiedział do mnie coś, co zapamiętam do końca życia: "Słuchaj, Franek (imię zmienione), ty wiesz, że nieładnie jest przeklinać?". Oczywiście kiwnąłem głową przytakując, po czym wujek kontynuował: "To dobrze, bo to grzech jak skurwy#yn i ci Bozia język upierd#li". Dał mi cukierka, dokończył papierosa i powiedział, że mam przestać przeklinać, bo będzie musiał sam chodzić do parku.

Posłuchałem, matka nie dowierzała jak skutecznie mnie oduczył, a ja cieszyłem się dalej wspaniałym dzieciństwem z ukochanym wujkiem.

Tęsknię za nim i uważam, że każdemu należy się taki wujek, bo to prawdziwy skarb.

#HlXnS

Pół roku temu poznałem pewną dziewczynę. Była o rok młodsza, a mimo to mieliśmy wiele wspólnych tematów i podobne podejście do życia. Coś wyraźnie między nami zaiskrzyło i sprawy potoczyły się dość szybko. Po kilku randkach byliśmy już parą.
Pewnego wieczoru napisała mi, że się nudzi. Zaproponowałem, z delikatnym podtekstem, żeby do mnie wpadła, to może porobimy coś razem. Za pół godziny była u mnie i jakoś tak wyszło, że zaczęło robić się dość gorąco... Powiedziałem jej szybko, że to będzie mój pierwszy raz.

No i cały czar prysł. Usłyszałem tylko "Że co? Co ty myślisz, że ja będę teraz prawiczka wszystkiego uczyć?", po czym wstała, ogarnęła się i wyszła.
Następnego dnia ze mną zerwała.

#vXs21

Sporo osób opisywało już historie dotyczące oglądania kotków w piwnicy albo pokazywania zwierzątek - czas na moją kolej. Here we go!

Byłam gówniakiem - góra pięć lat miałam i mój tata zabrał mnie do sklepu. Stał w kolejce do mięsnego, a ja, pod wpływem wszelkiej nudy i kryzysów egzystencjalnych, zaczęłam krzątać się po alei, wydawać z siebie dziwne dźwięki i wyobrażać sobie, że wszyscy ludzie są łysi albo że nie mają rąk. Standardowe zajęcie wyrośniętego i nienormalnego płodu. Po chwili zorientowałam się, że zwierzęce mięśnie powinny być już dawno przez mojego rodziciela zakupione, więc zbliżyłam się do mięsnego i stanęłam tuż przy kolejce. Nie byłam tym typem dzieciaka, który panikuje, kiedy rodzic zniknie w sklepie, więc z wybitną nonszalancją stałam obok plastikowego pociągu.

I nagle cap - ktoś chwycił mnie za rękę. Ale tak, no wiecie, delikatnie i po ojcowskiemu. Okazało się, że to jakiś facet z zegarkiem. Właściwie mój ojciec też miał zegarek. Przekonana byłam, że to właśnie mój tata, więc nawet nie zwróciłam uwagi na facjatę. W dodatku miał mięso w reklamówce, a ja, dzięki swoim gabarytom, widziałam najdokładniej obręb rąk i spodni. Facet wyprowadził mnie z centrum i zaprowadził do auta. Ale, hola hola koleś, inny kolor i kształt auta udowodnił mi, że coś jest nie tak. Zaczęłam gnać z prędkością dziesięciu imigrantów na sekundę, a facet za mną. Skręciłam w pierwszą aleję, a on krzyczał za mną "myszko". Pamiętam babcię, która pobłażliwie na mnie spojrzała, bo pewnie myślała, że jestem kolejnym rozwrzeszczanym i wijącym się bękartem, a nie kimś, kto właśnie przeżywa historię rodem z filmu akcji. I nagle spotkałam mojego prawdziwego i nieoszukanego ojca, który z podobnym przerażeniem biegał po alei i mnie szukał.

Złapał mnie, a ja powiedziałam mu, że jakiś facet mnie goni po sklepie. Mężczyzna zdążył już kulturalnie stanąć obok stoiska z wódą i fajkami, a kiedy odchodziliśmy, obrócił się w moim kierunku i uśmiechnął na wzór Jokera. Instant zawał z mojej strony, instant orgazm z jego. I co? Do dziś mam nadzieję, że był to jakiś nierozgarnięty mężczyzna, który zgubił dzieciaka w markecie i przez przypadek wziął innego, ale wnioskując po tym, że stanął jak gdyby nigdy nic w kolejce, pewnie miał jakieś zapędy i chciał puścić mi Teletubisie z TRYNKI-WINKI albo spytać, czy jego nowe perfumy pachną jak chloroform.

#l7JMv

Na pewno każdy z was ma takie dni, kiedy najlepiej byłoby zamknąć się w pokoju i nie ruszać z niego. Opowiem wam jakie kiedyś mi się przydarzyło istne combo, którego nie zapomnę nigdy. Teraz się z tego śmieję, ale wtedy nie było mi do śmiechu.

Wstaję rano punkt 6, coby się wykąpać, coś zjeść i zdążyć na autobus. Wchodzę pod prysznic, łapię za żel i... w tym momencie budzę się za jakieś pół godziny. Poślizgnąłem się i wybiłem głową szybę w prysznicu.
Lecimy dalej.

Dzwonię do pracy, ze nie przyjadę, bo awaria głowy. Dobra, spoko, nie przyjeżdżaj, pozbieraj się, jutro też jest dzień. Kochany szef.

Wchodzę po schodach, potem z nich schodzę. Braki w matematyce poskutkowały złym obliczeniem ilości stopni, co spowodowało późniejsze złamanie kości ogonowej. Lecimy dalej.

Dupa boli, jakbym miał zaraz przez nią rodzić, ale w domu zimno, pasuje mi jeszcze tylko zapalić w piecu i do wyra, bo nie mogę już ustać. Nie chce się to drewno jak na złość palić. No to szklanka benzyny i zapałki... Spaliło mi rzęsy, brwi i grzywkę.

Do dzisiaj przy modlitwie dziękuję Bogu, że nie zabił mnie tego dnia.
Dodaj anonimowe wyznanie