#buKMc

Jestem młodą dziewczyną, przez większość postrzegana jako ładna, inteligentna, towarzyska i zaradna. Mam tylko jeden problem, totalny brak szczęścia w miłości. Znajomi i rodzina wciąż pytają: "A kiedy ty sobie w końcu kogoś znajdziesz?". Ogólnie nie brałam tego do siebie, choć często zastanawiałam się, co jest ze mną nie tak? Większość zołz, które znałam, były szczęśliwe u boku swoich książąt na białym koniu, którzy są pomiatani na każdym kroku i znoszą to z uśmiechem na twarzy.

Jednak czara goryczy przelała się, gdy moja siedemdziesięciokilkuletnia babcia oznajmiła mi, że ma chłopaka. Forever alone :')

#quyBW

Obecnie jestem w liceum, a to o czym będę opowiadał wydarzyło się w 4-5 klasie podstawówki.

Z okazji Dnia Niepodległości każdy kto chciał mógł przynieść do szkoły jakąś rzecz związaną z 11 listopada lub cokolwiek z armią np. mundur, zdjęcia, medale itp. Ja przyniosłem stare banknoty (bodajże z Jugosławii), medal oraz bagnet do AK, ale nie to jest najlepsze ;)
Kiedyś w piwnicy dziadka znalazłem coś, co wyglądało jak amunicja do działka przeciwlotniczego lub czołgowego, sam nie wiem. W każdym razie było wysokie na 30-40 cm, w średnicy ok.15 cm. Miało nawet coś, co przypominało pocisk, ale nim nie było, ot, kawałek metalu. Dodatkowo sama łuska miała wybitą spłonkę, więc nie nadawałaby się do ponownego użycia oraz posiadała żółty pasek, co oznaczało, że jest to amunicja ćwiczebna.

Wracając do głównego wątku - jak się domyślacie, zabrałem swoje znalezisko do szkoły, aby pokazać je na godzinie wychowawczej oraz j. polskim (omawialiśmy ''Chłopców z placu broni'', więc bardzo adekwatne, czyż nie?)
Godzina wychowawcza - pokazuję pani wychowawczyni banknoty, medal, bagnet oraz pocisk. Na bagnet tylko pokręciła głową i powiedziała, że fajny, ale żebym go nie wyciągał w szkole. Pocisk bardzo się jej spodobał, wstawiła mi nawet dodatkowe punkty z zachowania i wf-u (uczyła nas wf-u). Ja oczywiście zadowolony idę na j. polski. Wykładam rekwizyty: banknoty, medal - luzik. Gdy pokazałem bagnet, polonistce zaświeciły się oczy z przerażenia i zamilkła, ale gdy wyłożyłem na ławkę pocisk, zaczęło się....''O Jezu, BOMBA!!!!!!". Wypadła z sali jak burza i pobiegła do pani od przyrody (jej mąż był ponoć kiedyś nauczycielem PO, więc ona na pewno wszystko wie). Ta przybiega, krzyczy jeszcze bardziej od polonistki. Jedna biegnie na dyżurkę ogłosić alarm pożarowy, bombowy, terrorystyczny i wszystkie możliwe, a druga zaciąga mnie do dyrektorki. Jest ewakuacja szkoły, przyjeżdża policja, Straż Pożarna, Pogotowie, saperzy.
Ja stoję niemal zapłakany na boisku pod obserwacją psychologa, ze mną cała szkoła. Staliśmy tak mniej więcej 20-30 minut. Moja klasa wraca na lekcje, a ja do dyrektorki z towarzystwem psychologa i pedagoga. Klasyczna pogadanka, że czemu to, czemu tamto, skąd to mam, więc ja mówię przestraszony, że od dziadka. Przychodzi policjant i ma zacząć mnie przesłuchiwać! Mnie, 10-letniego chłopca. No ale wiadomo - bez obecności rodziców nie ma prawa, więc czekamy.
Przychodzi mój tata (policjant). Ten pierwszy zdziwiony - ''Co tu robicie? Nie wzywaliśmy was?!'', na co mój tata - "To mój syn''. Mina tamtego policjanta - bezcenna :)
Przez 2 miesiące byłem szkolnym bohaterem, bo ponoć ocaliłem parę klas od kartkówek i sprawdzianu. Nawet był jakiś artykuł w Internecie o moim... he, he, wybryku.

Saperzy do dzisiaj nie oddali mi pamiątki po dziadku :(

#Hphtf

Tuż po skończeniu studiów zapragnęłam przygody. Na swój pierwszy cel wybrałam USA. Jako że pochodzę z zamożnej rodziny, uznałam, że rodzice pożyczą mi brakujące pieniądze - pomyliłam się. Wybuchła histeria! Co ciekawe, problemem nie była kasa, problemem był fakt, że zamierzałam na kolejne podróże (i zwrot pieniędzy) zarobić na sprzątaniu. Jak to, ja, po studiach, z TAKIEJ rodziny, na szmacie?! Jednak, uparłam się, wyprosiłam kasę od babci i pojechałam.

Pracowałam od 6 rano do 10-11 wieczór, oddałam babci pieniądze, zwiedziłam kilka stanów. Później trafiła się okazja kupna biznesu, zainwestowałam wszystkie oszczędności, ale udało się! Już nie pracowałam fizycznie, zatrudniłam 6 osób, zajmowałam się tylko "papierami". W końcu kupiłam dom i wtedy rodzice wymyślili, że do mnie wpadną w odwiedziny.

Popadłam w panikę, wkręciłam, że mam remont w domu, pozamieniałam im loty i udało się. Zamiast do mnie do Chicago, prosto z lotniska wywiozłam ich najpierw do Kalifornii, a później do Cancun w Meksyku. Rodzice byli zachwyceni, że tak dobrze mi idzie, że opłacam im takie wakacje (oni zapłacili tylko za bilety z Polski do Stanów). Później znowu namieszałam, ale udało mi się wprost z Meksyku wywieźć ich do NY, a później wrócili do Polski (niby że loty odwołane do Chicago).

O co ta cała panika? O to, że spełnił się ich najgorszy koszmar. Biznes, który kupiłam to serwis sprzątający i choć sama już nie sprzątam, to wiem jaka byłaby ich reakcja...

Najgorsze jest to, że wybierają się do mnie w sierpniu...

#qAmSG

Rok 2013. Rocznik '95 zaczynał sezon "osiemnastkowy".
Nadszedł dzień, kiedy to i ja miałam zostać "wciągnięta" do grona dorosłych. Oczywiście przygotowania, urządzanie sali (zabawa odbywała się na remizie strażackiej we wsi, w której mieszkałam). Wódka się chłodzi, ciasta się pieką, przystawki już czekają na wyłożenie na stoły.

Impreza trwała w najlepsze, część osób tańczyła, część piła, jeszcze inni wychodzili podziwiać piękne niebo, popalając sobie papierosy. W pewnym momencie szum, syreny strażackie zaczęły wyć, jeden ze strażaków w pełnym stroju wpadł na salę i zaczął ewakuację na tyły budynku, bo w garażu (który był za ścianą sali) wylał się jakiś płyn, który łatwo mógłby się zapalić. Więc mój chłopak wziął mnie za rękę i ze wszystkimi wyszliśmy na zewnątrz, czekając na rozwój sytuacji. Niestety czas się dłużył, mimo że minęły może ze 2 minuty i chciałam wracać na salę chociaż po rzeczy moich gości.

W pewnym momencie mój chłopak z przyjaciółką powiedzieli, że strażacy już wynoszą ten płyn. I faktycznie, zauważyłam dwóch strażaków, którzy coś niosą pod płot na drugim końcu placu, a pozostali stoją dookoła nas pilnując żeby nikt nie podszedł. Ciśnienie 200, no bo cała impreza psu w budę... Odwróciłam się do chłopaka, gdy nagle ktoś krzyknął. Zerknęłam w stronę płotu, a tam.... piękny pokaz fajerwerków. Łzy mi napłynęły do oczy, wszyscy zaczęli jeszcze raz mi składać życzenia. Piękniejszych urodzin nie mogłam sobie wymarzyć. Okazało się, że to prezent od moich kochanych wujków z Niemiec, którzy chcieli jakoś urozmaicić ten dzień. Moi rodzice poprosili jednego ze strażaków o puszczenie fajerwerków, a on zorganizował połowę ekipy do tej akcji :D

Jednak to nie koniec...
Godzinę później, kiedy tylko garstka osób tańczyła (w tym ja), a reszta oblegała kuchnię lub podwórko, podbiegła do mnie koleżanka i mówi "Wiesz co, policja przyjechała do ciebie". Ja oczy jak 5 złotych, idę na podwórko, osoby z kuchni za mną, a tam dwóch funkcjonariuszy i moi goście dookoła nich. Oczywiście pytania typu "Czy pani jest solenizantką i organizatorką imprezy?" "Czy to prawda że były odpalane fajerwerki?" Powiedziałam, że tak, ale były one odpalane przez strażaków, którzy mieli pełną kontrolę nad tym. Więc następne "Czy strażacy są na sali?.... itp.
Po wszystkim okazało się, że policję wezwało starsze małżeństwo, które policję wzywa nawet w sylwestra, bo fajerwerki przeszkadzają ich psom/zapali się siano, które jest oddalone dobre 400 m od remizy, a z 500 m od miejsca odpalenia fajerwerków. Policjanci poprosili o moje dane, spisali mnie, po czym życzyli wszystkiego najlepszego, uśmiechnęli się i poszli.

Moje słowa po tym? "Tylko mi teraz kur*a karetki nie wzywajcie".

A jeden z policjantów do dziś kłania się gdy mnie widzi i z uśmiechem mówi "dzień dobry" :)

#t5JvJ

Kilka tygodni temu zainteresowała mnie pewna manga i stworzone na jej podstawie anime. Można powiedzieć, że pojawiła się u mnie "faza" na nią. Zamówiłam więc jeden tom komiksu w Empiku. I kiedy na kilka minut przed długą przerwą w szkole dostałam sms-a że przesyłka już przyszła, postanowiłam zbiec na sam dół i na rowerze pojechać ją odebrać.

Gdy tylko zadzwonił dzwonek wyleciałam z klasy. Ale moje nogi mnie oszukały, już na początkowych stopniach schodów potknęłam się, i poleciałam aż na półpiętro, tłukąc boleśnie całą prawą stroną o wspomniane schody.
Jednak ja, zamiast usiąść gdzieś, sprawdzić czy niczego nie złamałam, nieporadnie się podniosłam, ze łzami w oczach powiedziałam do patrzących na mnie ludzi "To nie tak miało być!" i pokuśtykałam dalej.

Kilka dni później czytałam kolejne tomy mangi w internecie. Siedziałam na fotelu, ale postanowiłam przenieść się na łóżko. Wyciągnęłam nogi, położyłam ja na moim miejscu snu, i podparłszy się jedną ręką chciałam przesunąć się na nie. No, nie wyszło - nogi zostały, zaś reszta mnie spadła w lukę pomiędzy dwoma meblami.

Następnego dnia z kolei byłam na spacerze z psem. Słuchałam muzyki z opartego na tej mandze anime. Droga była prosta, zwierzak szedł spokojnie. I wtedy nogi znowu mnie okłamały, prawa wygięła mi się pod dziwnym kątem i padłam na ziemię jak worek kartofli.

I tak, tu będzie przesłanie: nie czytajcie mangi, nie oglądajcie anime - bo może stać się Wam krzywda!

#UMLyS

Od kilku dni bolał mnie kciuk w lewej ręce. Niby nic, bo mała rana, ale to się gdzieś przypadkiem uderzę, to czegoś dotknę i nie dość, że to się nie goiło, to jeszcze okropnie bolało. Dokładnie w sobotę wieczorem ból zaczął promieniować w sumie aż do łokcia i czułam w ręku lekkie mrowienie. Stwierdziłam, że to nie jest normalne i oczywiście jak to człowiek XXI wieku postanowiłam sprawdzić to w internecie. Już po chwili znałam diagnozę - tężec.

Przeraziłam się, bo jednak bądź co bądź, na to można nawet UMRZEĆ! Powiedziałam o tym współlokatorkom, które stwierdziły, że tylko mi się wydaje. Starałam się o tym nie myśleć i pocieszałam się faktem, że przecież byłam szczepiona, ale ciągle czułam w ręku to mrowienie, które chwilami prowadziło nawet do drętwienia ręki.

Po praktycznie nieprzespanej ze strachu nocy obudziłam się w niedzielę rano i ręka nie bolała... przez jakieś pierwsze piętnaście minut od wstania z łóżka. Jak tylko przypomniałam sobie, że mogę mieć tężec, znów nie mogłam opanować swojego strachu, ale tym razem siedziałam cicho i nic nikomu nie mówiłam, bo przyjaciółki by mnie chyba wyśmiały. Jedząc obiad poczułam, że czasem ciężko jest mi przełknąć nawet mały kawałek. Chwilę pomyślałam i przypomniało mi się - kolejne objawy to szczękościsk i trudności przełykania. Wtedy dopiero się zaczęło. Nagle mrowiło mnie wszystko, szczęka była jakaś odrętwiała, nogi bolały. Stwierdziłam, że nie ma co czekać na kolejne objawy takie jak drętwota karku i drgawki i że muszę coś z tym zrobić. Powiedziałam dziewczynom, ubrałyśmy się i w przeciągu pół godziny znalazłyśmy się na pogotowiu. Ja oczywiście na granicy totalnej rozpaczy, bo za chwilę ma okazać się czy w ogóle przeżyję.

W końcu moja kolej. Wchodzę do gabinetu i opisuję całą sytuację. Podkreślam oczywiście, że jestem już praktycznie pewna, że to tężec. Lekarz ogląda moją rękę i pyta ile mam lat. Lekko zdezorientowana odpowiadam, że 21. Czekam tylko, aż powie "tak, ma pani tężca", a on patrzy na mnie z politowaniem i zamiast tego mówi "MA PANI OBGRYZIONĄ SKÓRKĘ".

Okazało się, że szczepionka, którą miałam w wieku 18 lat chroni mnie przed tężcem aż na 5 lat i to niemożliwe, żebym go miała, wszystkie objawy, które rzekomo miałam po prostu mi się uroiły po przeczytaniu o nich w internecie.
Piszę to, bo domagacie się żenujących sytuacji, a wierzcie mi, że nawet na anonimowych głupio mi było napisać, że mój wyimaginowany tężec to po prostu obgryziona skórka..

#MuuBu

Przeczytałam ostatnio o tym, jak brat siostrze sobie dokuczali. Też opowiem taką historię, tylko, że z "dobrym" zakończeniem. A więc...

Razem z bratem zawsze sobie dokuczaliśmy, przezywaliśmy, a nawet biliśmy. W każdym razie główny wątek znajduje się w odległym czasie, kiedy to byłam jeszcze szkrabem chodzącym do pierwszej klasy podstawówki. Jak każdy wie, w tym wieku wypadają mleczaki, a dlatego, że mój jakoś nie za bardzo chciał wypaść, mama postanowiła zabrać mnie do dentysty nazajutrz. Wieczorem, kiedy to leciała moja ulubiona bajka, znowu wpakowałam się w bójkę z moim bratem. Ale ta skończyła się inaczej niż zwykle. Mądry 11-latek postanowił... dać mi w zęby. Dosłownie. Krew z zęba lała się jak sraczka z osoby chorej na grypę żołądkową. Ale oczywiście jako mądre dzieci nie powiedzieliśmy o tym w mamie! Jakoś nas nie pchało do klapsa. Gdy wreszcie trochę się uspokoiło, poszliśmy spać, modląc się o to, by nie było śladu. I faktycznie nie było! Ale po zębie.

A więc tak... mój brat zrobił w wieku 11 lat zabieg usunięcia zęba, bez znieczulenia, na młodszej siostrze, która przez kilka miesięcy nosiła przezwisko "szczerbata" (wypadły mi wtedy jeszcze dwie górne jedynki i jedna dolna).

PS: Mój brat będzie szedł na medycynę... Na stomatologa :) Ktoś chętny? :'D

#KaCdc

To było pod koniec podstawówki, jakieś 10 lat temu. Mama za karę odłączyła mi internet. Prośby i groźby nie pomagały. W ramach buntu postanowiłam popełnić samobójstwo. W tym celu kupiłam ziołowe tabletki nasenne. Po zjedzeniu połowy paczki poszłam do nauczycielki poinformować ją, że nie będzie mnie na lekcji, bo właśnie próbuję się zabić.
Pogotowie, płukanie żołądka, a internet i tak nie wrócił.

#JhjDD

Jestem studentką 2 roku pielęgniarstwa.
Jakiś czas temu byłam na praktykach w szpitalu (oddział chirurgiczny). Akurat siedziałam w zabiegówce jak rozległ się ogromny huk. Wybiegłam z sali, widzę pół oddziału przed jedną z sal, wchodzę do środka i widzę pacjenta całego białego trzymającego się za głowę, patrze na sufit a ty nie ma tynku... Odleciał cały płat i to akurat na tego biednego człowieka.

Nic mu się nie stało, dostał nową salę, natomiast na tamtej zaczął się długo wyczekiwany remont :P
Dodaj anonimowe wyznanie