#qgGR5

Sytuacja opowiedziana nam przez jednego z naszych profesorów. Tegoroczny czas Juwenaliów - każdy student wie, co to oznacza. Koncerty, hektolitry alkoholu, zabawa do białego rana. Przechodząc do sedna. Nasz prowadzący miał dzisiaj rano zajęcia z pewną grupą. Gdy przyszedł do sali, zobaczył kilku studentów w nie najlepszym stanie. Zmęczenie wyraźnie rysowało się na ich twarzach. Zapytał więc jednego z nich:
- No jak tam? O której wróciłeś do domu?
Ten odpowiedział:
- Nie wiem, nie pamiętam.
Kolejnego zapytał o to samo a odpowiedź była taka sama. Gdy po raz trzeci zadał to pytanie innemu studentowi, ten odpowiedział:
- Ja jeszcze nie wróciłem.


Pozdrawiam krakowskich studentów! :)

#vIApN

W 2010 r., jak chodziłem do liceum, wpadłem na pomysł, żeby zrobić sobie telefonem sesję zdjęciową przedstawiającą mnie nago i mojego penisa w różnych stadiach erekcji. Nie miałem zamiaru nikomu tego pokazywać, ot, wybryk nastolatka.

Jak się dalej potoczyło - można przewidzieć. Zostawiłem koleżance telefon na WF-ie, dzień później pół szkoły widziało mnie nago.
Byłem przez pewien czas pośmiewiskiem, po czym ludzie się znudzili i tylko od czasu do czasu usłyszałem jakiś komentarz. Sam o sprawie zapomniałem.

Po maturze wyjechałem studiować do Krakowa.
Wyobraźcie sobie to uczucie, gdy świeżo poznana koleżanka wypala przy reszcie moich znajomych: "Ja cię kojarzę, to twoje nagie fotki krążyły po Kielcach!".
Niestety, wciąż razem nie jesteśmy :/

#LG9d4

Historia wydarzyła się już dobre kilka lat temu. Kończyłam wtedy gimnazjum, był to przecudowny, cieplutki dzień wiosny, a dokładniej 1 czerwca - pamiętam to dobrze, bo wraz z garstką znajomych poszliśmy na wagary.

I tak udaliśmy się do parku, aby porzucać piłką (w tamtym czasie u mnie w szkole była "moda" na taką zabawę: mieliśmy niewielką, trochę ciężką gumową piłkę, stawaliśmy w sporej odległości od siebie i rzucaliśmy ją sobie na jak najbardziej "efektowny" sposób, np. za plecami, albo na tyle daleko i wysoko, aby kolega musiał wyskoczyć do góry, aby ją złapać). Bawiliśmy się w najlepsze, niedaleko był plac zabaw, wokół chodzili ludzie - dzień jak co dzień.

Tylko nasza beztroska zabawa i naśmiewanie się z "babki od przyry", skończyła się tragicznie - dla mnie. W pewnym momencie znajomy stojący naprzeciw mnie krzyknął i wskazał na coś palcem. Pamiętam, że ktoś inny też krzyczał, usłyszałam wilczy warkot (a przynajmniej wtedy tak pomyślałam) i wtedy się obróciłam. Widoku tego nie zapomnę do końca swojego życia - ogromny pysk, ślina, zęby. Możliwe, że mój dziecięcy umysł wyolbrzymił to, ale uwierzcie, że byłam pewna, że mam przed sobą wilkołaka. Nagłe uderzenie i ciemność. Nie czułam bólu, nawet chyba cieszę się, że straciłam wtedy przytomność, o tym co się działo dowiedziałam się już ze szpitalnego łóżka.

Otóż zaatakował mnie wilczur, a przynajmniej pies do tej rasy najbardziej zbliżony. Nie wiem, dlaczego tak się stało (piłka nie była wtedy podana do mnie, więc zabawa to nie był powód). Upadając do tyłu, uderzyłam w coś głową i dlatego straciłam przytomność. Pies zaatakował mnie, zajadle mnie gryząc, przez co straciłam lewe ucho i część ramienia. Dodatkowo psiak chyba chciał wykopać dół w moim brzuchu (zwyczajnie wydrapał mi dziurę na wysokości pępka).

Przeszłam szereg operacji, rehabilitacji. Nie opalałam się i chodziłam w długich rozpuszczonych włosach i wielkich zasłaniających wszystko ubraniach przez około 5 lat, bo wstydziłam się każdej blizny (a są niestety ogromne). Smak pierwszego pocałunku, przytulenia, miłości poznałam dopiero na studiach, bo wcześniej nie potrafiłam się przemóc, aby zbliżyć się do kogokolwiek. A zanim moja miłość mogła chociażby zobaczyć moje blizny, minęły kolejne trzy lata.
A psy? Do tej pory wpadam w panikę, widząc psa dorastającego mi choćby do kolan, a gdy już jest bez smyczy, uciekam gdzie pieprz rośnie. Do tej pory zdarza mi się budzić w nocy z krzykiem, a w liceum, zaraz po wypadku, z powodu koszmarów zdarzało mi się moczyć i nie mogłam spać sama. Mogę z czystym sumieniem stwierdzić, że po wypadku moje życie było ciężkie i smutne, a wszystko przez właściciela, który puścił swojego psa bez smyczy "Bo przecież Ramzes (imię prawdziwe) nie gryzie! Nigdy wcześniej nikogo nie ugryzł!".

#B9kVk

Mam starszego brata, cudowny człowiek, z zasadami i silną osobowością. Jednocześnie bardzo opiekuńczy i z poczuciem humoru. Dla mnie i młodszego rodzeństwa zawsze był i jest jak drugi ojciec, bo niestety przez pracę nasz prawdziwy tata rzadko bywa w domu, ale nie mamy o to do niego pretensji, wręcz przeciwnie, podziwiam jego upór i starania o to, żeby jego dzieciom niczego nie brakowało.

Wracając do wątku: mój brat chodzi na siłownię i od jakiegoś czasu nie mógł podnosić ciężarów z powodu dziwnego bólu w prawej ręce, z dnia na dzień ból był coraz większy i pojawiła się opuchlizna w połowie przedramienia. Dolegliwości nasiliły się do tego stopnia, że w nocy brat nie wytrzymał i mama zawiozła go na pogotowie. Wiadomo, długie godziny czekanie w kolejkach, aż się dostanie do lekarza, skierowanie na rtg ręki, prześwietlenie, z powrotem do kolejki, kolejne czekanie. W końcu wchodzi do gabinetu i po pół godzinie mój zawsze opanowany i uśmiechnięty brat wychodzi blady jak ściana, ledwo trzymając się na nogach i cały mokry...
Niezapomniane słowa "doktor powiedział, że mam raka kości". Mama mało nie zemdlała.
Najgorsze trzy dni chyba w naszym życiu, gdy leżał w szpitalu i czekaliśmy na kolejne wyniki badań i wiecie co się okazało? Po dogłębniejszych badaniach lekarze stwierdzili, że to żaden nowotwór, a narośl na zrośnięciu kości, bo brat spadł spory czas temu z drabiny i wyszło, że pękła mu wtedy kość, ale nie nie był na pogotowiu, bo nie bolało go jakoś bardzo. Już dawno zapomniał o tym incydencie, a kość się zrosła bez gipsu i powstała "obręcz" w tym miejscu... Rodzina uradowana, ale co się napłakaliśmy i ile nerwów straciliśmy przez ten czas zrozumie tylko ten, kto również usłyszał taką diagnozę... Pozdrawiam lekarza, który na podstawie zdjęć RTG wydał wyrok na młodego chłopaka...

PS Brat czuje się świetnie, wystarczyła rehabilitacja i znów mógł wrócić na siłownię i do codziennego życia :)

#KNmkc

Był rok '99, gdy moi rodzice po prawie rocznych staraniach dowiedzieli się, że będą mieli dziecko. Byli przeszczęśliwi. Moja mama bardzo pilnowała się, chodziła regularnie na wizyty do ginekologa, wszystko układało się pięknie. Urodziłem się w kwietniu, tydzień po terminie, dostałem 10/10 w skali Apgar. W dzień wypisu ze szpitala pani doktor zauważyła, że mam sine usta, a że jestem ciemnej karnacji pomyślała, że "on tak ma". Na szczęście, chyba sam Bóg podsunął jej rękę ze stetoskopem na moją klatkę piersiową. Gdy mnie osłuchała, pobladła. Było wyraźnie słychać, że mam wadę serca i niedomykalność zastawki płucnej. Później był OIOM, silne lekarstwa, dializa, inkubator. Gdyby nie to wszystko najprawdopodobniej zmarłbym w nocy po wypisie ze szpitala.
Mój kochany tatuś powiedział mamie, która modliła się, żebym przeżył: "Nie poddamy się, będziemy walczyć żeby nasz syn był zdrowy". Byłem operowany przez najlepszego profesora, wówczas jeszcze docenta kardiochirurgii w Łodzi. Niestety przy dziecku było tylko łóżko dla jednego rodzica, a że do domu tata miał setki kilometrów przespał się... pod prysznicem, tylko po to by przy mnie trwać. Operacja zakończyła się pomyślnie, ale rodzice dowiedzieli się, że nigdy nie osiągnę takiej sprawności fizycznej jak zdrowy człowiek.

Dzisiaj mam 16 lat, uprawiam różne sporty, m.in. kolarstwo, potrafię przejechać grubo ponad sto kilometrów. Nawet nie potrafię sobie wyobrazić, że mógłbym nie żyć. Gdyby nie te jedno dotknięcie stetoskopu i gdyby nie walka mojej mamy i mojego taty, być może nie pisałbym tego wyznania, a moi rodzice odwiedzaliby malutki nagrobek gdzieś na cmentarzu...

#TCcHJ

Gdy byłem w podstawówce, mieliśmy mieć sprawdzian z języka niemieckiego. Pierwszy raz napisałem ściągę. Tak bardzo się bałem, że zostanę przyłapany, że zaraz po rozpoczęciu sprawdzianu, ze łzami w oczach, podszedłem do pani i oddałem jej ową ściągę.
Do dziś wszyscy mi to wypominają, ale teraz ściąganie nie sprawia mi takich problemów :)

#RVWP3

Gdy miałam 6-7 lat, było dla mnie oczywiste, że podpaski, które znałam jedynie z reklam TV służą do noszenia ich POD PACHĄ.
Ależ oczywiście, że musiałam chociaż raz spróbować i poczuć się jak prawdziwa kobieta.

Kobietą byłam tylko do zajęć z WF-u. Później już tylko pamiętam mamę wezwaną do szkoły i jej czerwoną buzię.

Nigdy już nie chciałam być dorosła, zwłaszcza że klej pod wpływem ciepła wręcz stopił się ze skórą.

#ywHJS

Jestem mordercą.
Umówiłem się z dziewczyną późnym wieczorem w parku. Byłem na miejscu przed czasem, także usiadłem na ławce i czekałem, aż moja luba pojawi się na horyzoncie. Spóźniała się, więc z większą uwagą zacząłem rozglądać się po otoczeniu. Usłyszałem jakieś szamotanie w krzakach kilkadziesiąt metrów dalej. Do momentu, gdy usłyszałem stłumiony krzyk byłem przekonany, że to jakiś kloszard wybrał sobie tamto miejsce na nocleg. Jednak ten odgłos zmusił mnie, żebym poszedł sprawdzić, co tam się dzieje.

To, co zobaczyłem, w pierwszej chwili zmroziło mnie. Jakiś typ w kapturze jedną ręką zakrywał twarz mojej dziewczynie, a drugą starał się zedrzeć z niej bieliznę. To, co stało się później, pamiętam jak przez mgłę - chwyciłem jakiś kamień i dopadłem do nich. Gdy otrzeźwiałem, stałem cały zakrwawiony nad ciałem człowieka, który chciał zgwałcić moją ukochaną. Zamiast twarzy miał krwawą miazgę, a ja w ręce ściskałem okrwawiony odłamek kamienia. Uciekłem. Zostawiłem moją otępiałą kobietę i uciekłem.

Piszę to wyznanie na moment przed pójściem na policję i oddaniem się w ich ręce. Mogę mieć tylko nadzieję, że nie spędzę reszty życia w więzieniu.
Dodaj anonimowe wyznanie