#X87GR

Zawsze byłam małą, anorektyczną (taką chudą, która nie jada drugich śniadań w szkole) nieśmiałą dziewczynką. Jednak zawsze posiadałam siłę małego Pudziana.

Moja koleżanka bardzo lubiła pewnego chłopca, więc pewnego dnia, jak to dziewięciolatki, z piskiem uciekłyśmy od niego do toalety i ja trzymałam drzwi, by ich nie otworzył.
Tak je trzymałam, że aż je wyjęłam z zawiasów i stałam jak ten ciołek na korytarzu z drzwiami w rękach. Wyobraźcie to sobie. Mała chudzinka z drzwiami 180 cm. Minę chłopca pamiętam do dziś.

On uciekł. Woźny wstawił drzwi. Ja nie dostałam kary.

Niby wszystko piękne, ślicznie i fajnie, gdyby nie fakt, że te drzwi wyważyłam jeszcze dwa razy, z czego raz po prostu oparłam drzwi o ścianę i sobie poszłam.

Nieznany światu mały żeński Pudzian.

#IvNfU

Nie jest to historia, którą osobiście przeżyłam.
Ta historia jest opowiedziana przez moją babcię, działa się ona ponad 40 lat temu ;)

Babcia od zawsze była zgrywuską, niejedną opowieść z młodości słyszałam, ale ta jest jedną z moich ulubionych.

Babcia miała koleżankę [powiedzmy Irenkę], która zawsze około 12 w nocy maszerowała do domu po pracy koło cmentarza, mieszczącego się na takiej górce, dużo drzew, krzaków, zero oświetlenia, ogólnie dość straszne miejsce, jeśli chodzi o nocna porę.
Babcia wraz z resztą koleżanek wpadła na iście szatański pomysł, coby ową koleżaneczkę Irenę przestraszyć.
Przed codziennym marszem młodej jeszcze pannicy, babcia ubrała się w białe prześcieradło i stanęła w bramie cmentarza jak typowy duch, koleżanki w krzaczkach, i stoi, wyczekując swojej ofiary.
Wybiła godzina powrotu Irenki, drepta sobie, drepta, patrzy, a tam co? Duch! Irenka przerażona, ale cóż zrobić, idzie z myślą, że może ze zmęczenia jej się coś wydaje.
Niestety im bliżej owego ducha, tym obraz bardziej wyraźny, Irenka ze łzami w oczach stara się nawiązać dialog ze zmorę, nie przestając iść.
- Święty Duchu! Czego ty ode mnie chcesz!?
Babcia nic.
Irenka znowu:
- Święty Duchu! Czego ty ode mnie pragniesz?!
Babcia dalej nic.
Zrezygnowana Irenia, oddalona kilka metrów od owego "Ducha", drgającym głosem woła:
- Święty Duchu! Powiedz no, czego żądasz?!
Babcia, lekko się odwracając w stronę Irenki, wypowiada jedno słowo:
- Dupy!!!

I tak oto biedna Irenka podobno takiego spida dostała ze strachu, że z drzwiami wpadła do domu!
Ot, śmieszki!

#ZWaCS

Poszłam dzisiaj na spacer, ostatnio mam mętlik w głowie, poszłam przemyśleć kilka problemów, szczerze mówiąc nie miałam zbytnio ochoty żyć. Wiele razy miałam myśli samobójcze, dwa razy byłam o krok od zrobienia tego, za pierwszym razem stwierdziłam, że przed wykrwawieniem się ktoś mnie znajdzie (mieszkam z rodzicami, a wyjść z domu nie miałam siły), drugim razem stałam na moście, powstrzymał mnie mój przyjaciel.
Wracamy do dzisiejszego dnia.
Przechodząc obok jednego z domów zauważyłam na podwórku mężczyznę na wózku, bez nóg, który kosił trawę. Wpatrywałam się w niego i nagle zapomniałam o wszystkim, co mnie dręczy. Ten starszy mężczyzna, mimo że nie ma nóg i resztę życia spędzi na wózku robi coś, co większość osób młodych, pełnych życia, a przede wszystkim w pełni sprawnych uważa za przykry obowiązek. Dotknęłam swoich nóg, przyjrzałam się dłoniom i doceniłam ile mam.

Mam swoje problemy, jest mi ciężko, ale wiadomo, każdy jakieś problemy ma. W porównaniu z innymi mogą być błahe, ale każdy dostaje podobno tyle, ile może udźwignąć. Teraz, gdy znowu przyjdą mi do głowy myśli samobójcze, przypomnę sobie tego człowieka i to, że się nie poddał.
Mimo wielu spieprzonych w życiu spraw spróbuję żyć dalej, bo życie to największy skarb, a widok tego mężczyzny mi to uświadomił.

#9RVjJ

Zawsze byłam taką chłopczycą, miałam wielu kolegów i wolałam samochody. Mieliśmy na osiedlu takie boisko, chłopacy starsi (15-19 lat) przychodzili, przebierali się, zostawiali z boku ciuchy i grali w piłkę nożną.
Raz mi nie pozwolili ze sobą grać, więc... nasikałam im do butów.

#0hSY5

Historia z czasów szkolnych, a dokładniej z bursy (taki internat dla uczniów, jakby ktoś nie kojarzył).

Siedzi w jednym pokoju kilku znajomych, w pewnym momencie do pokoju wchodzi jeszcze jeden kolega. W tym samym czasie inny  wyjmuje z plecaka znicz. I wywiązała się między nimi taka krótka rozmowa:
-Po co ci ten znicz? Do Wszystkich Świętych jeszcze daleko.
-To na twój grób.

Oczywiście wszyscy się pośmiali i kolega sobie poszedł do swojego pokoju. Tuż obok w pokoju siedziałam ja wraz z jego bratem.

W pewnym momencie ktoś wpadł i krzyczy, że coś jest nie tak, że chłopak leży na podłodze i się nie rusza. Ja z jego bratem wpadliśmy do pokoju.
Mimo pomocy, niestety, nie udało się go uratować...

Tak, tego dnia ten chłopak zmarł praktycznie na moich oczach, i na oczach swojego brata.
Nadal nie potrafię o tym zapomnieć, choć minęło już parę lat.

Słowa wypowiedziane przez kolegę w złym czasie...

#GDvg1

Jak zniszczyć komuś humor w kilka minut?

Mojej siostrze się to udało. Ofiarą, jak się domyślacie, jestem ja. Zacznę od tego, że jestem cztery lata młodsza od mojej siostry i w młodości nie przepadała za mną. Właściwie to nienawidziła mnie, zazdrościła dużej uwagi ze strony rodziców i tego, że musiała się ze mną dzielić różnymi zabawkami. Raz nawet próbowała mnie sprzedać - zaproponowała zakup koleżance mamy, a gdy ta w żarcie się zgodziła, pobiegła na górę, spakowała moje rzeczy i wsadziła mnie do wózka. Gdybyście zobaczyli jej oburzenie, gdy dowiedziała się, że zostaję w domu.

Wracając do historii, pewnego dnia odwiedziła nas ciocia z synem, dwa lata starszym ode mnie. Siostra dogadywała się z nim znakomicie, a ja, jak to zapatrzona w starsze rodzeństwo mała dziewczynka, naśladowałam ich i byłam szczęśliwa, jeśli poświęcili mi chociaż chwilę uwagi. Los chciał, że był to okres, gdy nabywali nowych doświadczeń. Bawili się w różne zawody, od tancerzy, po nauczycieli.Tego dnia chcieli poeksperymentować w zawodzie fryzjera.

Zawołali mnie, oczywiście ucieszyłam się ogromnie, że będą się mną zajmować. Rodzice siedzieli na dole i oglądali jakiś film, więc nie mam do nich żalu, że nie powstrzymali tragedii. Otóż obcięli moje piękne włosy do pasa... na łyso. No, prawie, siostra zostawiła króciutką grzyweczkę, wyglądającą jak czesaną grabiami. Nasza wesoła trójka zbiegła na dół, starsi dumni ze swojego talentu, ja z ich zachwytu. Tylko mamie nie było do śmiechu. I mnie za kilka minut, jak zobaczyłam się w lustrze. Ten wstyd przed znajomymi w przedszkolu...
Nie wspominając już o tym, że nawet mój własny tata miał ze mnie bekę i co chwila cykał mi zdjęcia.

#nP1Rm

Mam 17 lat i jestem raczej normalną dziewczyną, co ważne - mocno wierzącą.

Ostatnio wróciłam do domu i dumna z siebie oznajmiłam, że Antoś, mój bobas, ma już 6 tygodni i że już słychać, jak bije mu serduszko. Możecie wyobrazić sobie szok, jaki przeżyli moi rodzice, gdy wspomniałam, że to wszystko za sprawą księdza.

A tak naprawdę to dokonałam Duchowej Adopcji i codziennie modlę się za jeszcze nienarodzone dziecko. Rodzice ochłonęli dopiero po paru dniach.

#x1853

W barze skradziono mi telefon. Na szczęście wszystko zarejestrowały kamery. Miałam na nagraniu zarejestrowany czyn, twarz sprawcy, samochód którym odjeżdża, numery rejestracyjne tego samochodu, w dodatku samochód należał do firmy zajmującej się cateringiem.
Idę na policję zgłosić kradzież.
Mówię na dyżurce o całej sytuacji i o dowodach jakie mam. Pan z dyżurki ogólnie był bardzo niemiły i nie przyjął mojego zgłoszenia, bo nie miałam przy sobie umowy i "a co my zrobimy, jak nie będzie chciał oddać?" Kradzieży zgłosić nie mogłam, ale mogłam zgłosić zażalenie. Z braku innej opcji się zgodziłam.
Po chwili oczekiwania przychodzi drugi policjant.
- Która pani od telefonu?
- Ja – odpowiedziałam, a policjant wziął mnie na stronę.
- O co chodzi?
I znowu, po raz kolejny klepię całą regułkę, a na koniec dodaję : „I skoro państwo nie mogą nic zrobić, to czy chociaż moglibyście ustalić, gdzie został przeniesiony ten catering”
Na co policjant odpowiada:
- Czemu pani mówi, że nic nie możemy zrobić? – rozpalił we mnie płomyczek nadziei – 900 zł to już można wnieść o popełnienie przestępstwa. Wystarczy, że – UWAGA, UWAGA! – przyniesie pani świstek, że to pani telefon.
- Ale to jest niemożliwe, ponieważ ja tutaj tylko studiuję, a telefon dostałam od brata, a on jest teraz za granicą.
- I nie ma pani tutaj w Polsce żadnych dokumentów?
- Nie mam, bo dostałam sam telefon. Dokumenty musi mieć brat.
- A to nie może pani do niego zadzwonić?
- Nie, nie mogę, ponieważ skradziono mi telefon, a jak już mówiłam nie jestem stąd. Koleżanki właśnie próbują zdobyć numer do mojej mamy
- A po co do mamy?
- Bo telefon jest na abonament i trzeba zablokować kartę.
- To w końcu na mamę, czy na brata?
- Telefon dostałam od brata, a w środku jest karta taty i jest ona na abonament. I koleżanki próbują teraz zdobyć numer do moich rodziców, żebym mogła im powiedzieć o tej całej kradzieży.
- Ale czemu do rodziców, jak telefon jest na tatę?
- Bo jak zadzwonię do mamy, to ona raczej tacie powtórzy.
- To jak pani nie ma świstka, to ja nie mogę przyjąć pani zeznań, bo to nie pani jest de facto poszkodowana tylko pani brat. I on musi wnieść o popełnieniu przestępstwa. A adresu firmy pani nie podamy, bo to tajne.

Poprosiłam pana funkcjonariusza o wylegitymowanie się.
- A teraz czy mogłabym prosić o pana godność?
- A po co pani pyta? Chce się pani umówić ze mną na kawę?
- Pytam, bo jest pan funkcjonariuszem publicznym i mogę sobie tego zażyczyć.
Policjant znika na dwie minuty, wraca i wręcza mi karteczkę z nowym adresem cateringu, nazwiskiem właściciela i nr telefonu.

Wyszłam stamtąd, na drugi dzień pojechałam pod firmę i porozmawiałam z szefową złodziejaszka. Opowiedziałam jej o sytuacji. Wspomniałam, że firma może na tym ucierpieć, jak ludzie się dowiedzą, że pracownicy kradną.
Finalnie odzyskałam telefon sama.

#OYMS7

Mam 18 lat, od jakiegoś czasu wspólnie z tatą gramy w lotto tymi samymi numerami - skreślonymi przeze mnie (znam je już na pamięć), dlatego też jeśli trafi się jakaś wygrana, dzielimy się na pół :)

W ostatnim losowaniu szczęście się wreszcie do nas uśmiechnęło i trafiłam 5! Oznacza to wygraną w wysokości kilku tysięcy złotych, więc już zaczęłam się cieszyć, że wreszcie będzie mnie stać na nowy aparat słuchowy z górnej półki - wiecie, te najnowsze są takie malutkie, że niemal ich nie widać i wreszcie nie czułabym się gorsza w towarzystwie. Byłam prze szczęśliwa, bo z kieszonkowego i prac dorywczych odkładałabym jeszcze dłuuugo, a tu niespodzianka!

Wyobraźcie sobie to rozczarowanie, gdy okazało się, że ten jeden raz nie wysłaliśmy kuponu. Cóż, ja byłam pewna, że zrobił to tata, a on że ja...

#JbBBA

Opowieść zasłyszana od wujka, kierowcy autobusu (nie, nie będzie klaskania :)).
Jako prywatny przewoźnik był świadkiem wielu sytuacji, woził też różnych ludzi.

W pewnym okresie swojego życia miał (nie)przyjemność częstego kursowania z pewną panią. Pani ta miała problem, natury nieprzyjemnie pachnącej - wydobywał się od niej bardzo przykry zapach.

Są różni ludzie, rozumiem choroby, rozumiem przypadki losowe, ale owa pani notorycznie wsiadała do autobusu, siadała tuż za wujkiem i wydzielała zapach... no dobra bez szczegółów, fiołki to to nie były i można było się domyśleć, że nie była to raczej sprawa choroby, a zwyczajnego zaniedbania.

Po jakimś czasie wujek zaczął dawać kobiecinie delikatne sugestie co do stanu jej higieny osobistej, niestety kobieta udawała, że nie ma pojęcia o czym mówi.

Wujek główkował jak tu przekazać kobiecinie, że coś jest nie tak, aby nikogo nie urazić, ale jakiekolwiek komunikaty spływały po niej jak woda po kaczce.

Wujek wpadł na plan. Genialny plan.

Pamiętnego dnia w momencie gdy kobiecina wsiadła do autobusu, wujek zamaszystym gestem, dzierżąc w dłoniach dezodorant, spsiukał przestrzeń prywatną kobiety, co by jej mniej subtelnie dać znać, że owy środek higieny osobistej przydaje się w utrzymaniu czystości.

Kobieta odwróciła się i pokręciła głową z niedowierzaniem i wymamrotała pod nosem:

- Komary bije w zimie... Pomylony jakiś....
Dodaj anonimowe wyznanie