#jqrDE

Od dziecka uwielbiałam śpiewać i próbowałam gry na różnych instrumentach. Moi rodzice uważali, że od zawsze byłam uzdolnionym muzycznie dzieckiem, a zwłaszcza tata.

Zawsze chciał, abym wzięła udział w programie "Od przedszkola do Opola" lub tego typu, uwielbiał, kiedy jadąc samochodem śpiewałam mu piosenki, które akurat leciały w radiu, czasem wyłączał radio i prosił bym sama śpiewała. Kiedy miałam 12 lat, udało mi się dostać do szkoły muzycznej. Tata tak bardzo był szczęśliwy, że od razu chciał kupić mi wymarzony saksofon i wszystko co potrzebne. Woził mnie na każde zajęcia i czekał aż skończę lub specjalnie jechał do miasta, żeby mnie odebrać. Miał na to czas, ponieważ poważnie chorował i nie mógł pracować.

Przechodząc do sedna: kiedy po 4 latach nauki przygotowywałam się do egzaminu dyplomowego, stan zdrowia mojego taty bardzo się pogorszył. Pewnego poranka było już naprawdę źle, zbierałam się do szkoły, kiedy usłyszałam głośny huk w łazience. Od razu pobiegłam pomóc tacie i zadzwoniłam po straszą siostrę. Oczywiście skończyło się na zabraniu taty do szpitala przez karetkę, a ja pojechałam wraz z siostrą za nim. Jeszcze tego samego dnia mój tata popadł w śpiączkę. Był to szok. Chciałam zrezygnować ze szkoły muzycznej bez zdawania egzaminów.
Dzięki mojej mamie i nauczycielom poszłam na egzamin. Do tej pory mój tata był już w śpiączce 2 miesiące. Kiedy zdałam egzamin i szłam już na autobus, aby pojechać do niego i się pochwalić, dostałam telefon od mamy, żebym nie jechała, że odbierze mnie siostra, a sama mam nie wchodzić do ośrodka. Od razu wiedziałam o co chodzi.

Niektórzy pomyślą może, że jestem wariatką, ale wierzę, że kiedy mówiłam do taty, on słyszał, wiedział kiedy mam egzamin i męczył się tylko po to, aby dotrwać tego egzaminu, bo wiedział, że robię to dla niego. Zmarł dokładnie w godzinę, kiedy nauczyciel powiedział mi, że zdałam dyplom.

#8hQx3

Ostatnio wiele czyta się o Sebkach dresach albo pięknych historiach z tytułu "mamy 3 dzieci" dlatego ja opowiem Wam dzisiaj najbardziej poniżającą historię z mojego życia z zupełnie innej bajki :)

Wyobraźcie sobie dorosłą dziewczynę, która siedzi na toalecie w celu zrobienia siusiu. No i tak sobie siedzę, mając zapalenie pęcherza, walczę z każdą kroplą, która nie bardzo chce wypływać, więc siłuję się sama ze sobą. Trwa to dobre parę minut, w końcu stwierdzam, że OK, to już wszystko co mogłam z siebie dać, wstaję i tu robi się dziwnie.... Bo dociera do mnie, że wcale nie siedziałam na toalecie jak mi się to wydawało, a leżę w łóżku. ... I to w dodatku nie swoim, a swojego chłopaka. Szybka obczajka, jest 5 rano, chłopak śpi w najlepsze, ale łóżko mokre... Cholera, co robić?

No i wpadłam na pomysł, że trzeba iść do łazienki przebrać się (miałam rzeczy na zmianę), wróciłam do łóżka z kubkiem soku i kiedy mój luby się przewracał na bok przez sen, ja genialna wmówiłam mu, że mnie szturchnął, przez co rozlałam całą zawartość kubka na łóżko :) W ten oto genialny sposób wyszłam z sytuacji z twarzą, a chłopak nawet nie wiedział o mojej nocnej "przygodzie", ale uwierzcie mi, nie sądziłam, że w tym wieku coś takiego może się jeszcze przydarzyć :/ I chyba śmiało mogę powiedzieć, że było to strasznie żenujące i serio miałam ochotę zapaść się pod ziemię.

#HQLt1

Dzisiaj babcia opowiedziała mi historię z czasów jej szkoły średniej. Chemii uczył ją facet, który tak na prawdę powinien być już na emeryturze. Jednak jako stary kawaler poprosił dyrektora szkoły, by go nie zwalniał, ponieważ mieszka sam i nie ma co robić w domu. Jego lekcje polegały na tym, że nie wpajał uczniom żadnej wiedzy, tylko ciągle chodził po całej klasie i wypowiadał teksty typu "umiesz?", "rozumiesz to, tępaku?" itd. Na pewnej lekcji babcia postanowiła narysować karykaturę owego nauczyciela, jak to opisywała "Z takim wielkim pryszczem, z którego wyrastały trzy włosy".

Kartka ruszyła po klasie i każdy dorysowywał coś lub dopisywał jego ulubione teksty. W końcu chemik przechwycił kartkę i bez słowa wyszedł z sali. Za chwilę przyszedł dyrektor z arcydziełem babci w ręku i dopytywał się o jego twórcę.

Uczniowie zmówili się, by nie wskazywać autora karykatury i wszyscy siedzieli cicho. Dyrektor zapewniał, że nie chce ukarać ucznia odpowiedzialnego za obrazek, tylko po prostu spodobał mu się styl rysowania i chce wiedzieć, kto ma taki talent. W końcu ktoś przyznał, że babcia jest tym wspaniałym artystą. Dyrektor zaczął wypytywać, dlaczego wokół karykatury widnieją takie "cytaty", więc cała klasa wyżaliła się na system nauczania chemika. Dyrektor wytłumaczył uczniom stan cywilny i sytuację w domu nauczyciela, ale też zapewnił, że od jutra chemik przestanie uczyć w tej szkole. Potem wszystkie klasy dziękowały babuni. :)

#wsg7L

Niektórzy ludzie niedowidzą lub niedosłyszą, a ja niedowęszę.

Przez pierwsze dziesięć lat życia miałem nieustanny katar alergiczny, więc do moich receptorów węchowych nie docierało dostatecznie dużo zapachów, żeby nauczyły się je rozpoznawać.

Prawdopodobnie pierwszym zapachem, jaki poznałem, był ten w oczyszczalni ścieków. Uroki wycieczki szkolnej.

Potem już było łatwiej, ale nadal szło powoli. Tak naprawdę nie potrzebowałem tego zmysłu, bo zastąpiłem go dotykiem i smakiem. Chociaż czucie smrodu na języku jest nieprzyjemne.

Wszystko się zmieniło ostatnio, kiedy się zakochałem. Nie po raz pierwszy, nie w tym rzecz. Perfumy mojej wybranki są dość charakterystyczne. Często czuję je, kiedy jej już nie ma w pobliżu. Oprócz tego mój nos zrobił się ambitny. Na przykład, postanowił wyczuć gumową dętkę z odległości półtora metra, zanim ją znalazłem. Od dłuższego czasu mój węch się rozwija.

Piszę to, bo właśnie po raz pierwszy w życiu poczułem zapach kwiatów wiśni.

PS. Nie jesteśmy razem. Jeszcze nad tym pracuję :)

#klvmX

Na wstępie tej historii opowiem coś o śnie. Kiedy człowiek kładzie się spać, śni o różnych rzeczach - kwiatkach, łąkach, miłości, o wszystkim, czego zapragnie. Ale nie ja. Kiedy zasypiam widzę jedynie ciemność. Cokolwiek bym nie robił, nie potrafię przywołać obrazu. "Obraz" pojawia się sam, znienacka. Jest to obraz z przyszłości, krótki, bo nie trwa nawet minuty (a przynajmniej tak mi się wydaje). Tak, mam deja vu, i to dosyć często. Widzę w śnie przyszłość, odwzorowaną co do malutkiego szczegółu.

W wieku 12 lat miałem to pierwszy raz. Dnia 5 kwietnia 2010 roku we śnie ujrzałem telewizor, a w nim wiadomości i rozbity samolot, cały w płomieniach. Myślałem, że to zły sen, ale jak się okazało był "proroczy", gdyż 5 dni później doszło do katastrofy w Smoleńsku i rzeczywiście widziałem ten samolot w telewizji.

Potem wielokrotnie miałem deja vu, ale były to błahostki, typu zdanie gimnazjum z wyróżnieniem, wygrany konkurs itd.

W zeszłym roku u mojego dziadka wykryto guza mózgu. Następnego dnia miałem deja vu - stałem przed trumną, w której leżał mój dziadek. Byłem u niego codziennie, zawalałem szkołę, bo wiedziałem ze niedługo będzie koniec. Przed operacją powiedziałem mu o swoim śnie. Okazało się, że w dzieciństwie również miał takie sny i nigdy, ale to przenigdy ukazany obraz był inny, niż był w przyszłości. Mówił, że to "dziedziczne" i jest to dar od boga. No bo kto nie chce wiedzieć, co wydarzy się w przyszłości? Po ponad 5 miesiącach w szpitalu, odszedł. Mój dziadzio, który poświęcał dla mnie cały swój czas, zniknął. Tydzień później pogrzeb, stałem przed trumną. Dziadek leżał, wyglądało jakby spał. Każdy szczegół, wszystkie napisy na kwiatach były takie same jak w moim śnie. Wtedy rozbeczałem się jak dziecko. Nie z powodu śmierci dziadka, tylko tego, że widzę przyszłość. Mimo, że miałem wielokrotnie sen, w którym wydarzyło się coś dobrego, sen z dziadziem dobił mnie kompletnie...

Kilka miesięcy temu rozpocząłem kurs na prawo jazdy. Znów miałem sen - jadę na egzaminie, rozmawiam z egzaminatorem i nagle wjeżdżam na coś ostrego, tracę gumę w oponie i wjeżdżam w chodnik, rozjeżdżając dziewczynę. Ginie na miejscu. Pamiętam doskonale jak wygląda. Blond włosy, niebieskie oczy, charakterystyczne rysy twarzy i blizna przy lewej skroni.

2 dni temu mój brat zaprosił mnie na obiad z jego narzeczoną (nie widziałem jej nigdy wcześniej - brat mieszka w Niemczech). Przyjeżdża pod dom, otwiera drzwi i z samochodu wychodzi ona - dziewczyna ze snu. Niebieskie oczy, blizna na lewej skroni...

W głębi duszy mam nadzieję, ze sen się nie wydarzy. Nigdy nie miałem sytuacji, żeby to co widziałem we śnie, nie wydarzyło się. Boję się powiedzieć bratu, komukolwiek. Nie wiem co robić.

#oE133

Będąc w pierwszej klasie szkoły średniej ZGUBIŁAM SIĘ W ŁAZIENCE.

Ale może od początku. Wybrałam się na ognisko ze starszymi znajomymi. Wiadomo "młoda pij, młoda pij". Zapowiadało się niewinnie, do końca imprezy czułam się wybornie. W nocy wróciłam do domu i to jest właśnie początek historii, która na pewno powinna pozostać anonimowa.

Przed snem postanowiłam odwiedzić łazienkę (tutaj chyba należy zaznaczyć, że jest ona dosyć mała, bo ma 1,5m x 2m). Kiedy chciałam z niej wyjść stwierdziłam, że chyba nie jest to możliwe. Nie znalazłam żadnych drzwi. Nie wiem też dlaczego nie zaświeciłam wcześniej światła. Długi czas bezskutecznie męczyłam się ze znalezieniem wyjścia. Obijałam się o wszystko co popadnie. Nagle uradowana myślę "jest, udało się". Otwieram drzwi i hyc, nie ma mnie...
Tak naprawdę to jestem, a raczej mój tyłek jest - cały mokry pod prysznicem.
No nic, myślę sobie: "Próbuję dalej". Powoli wydostałam się i uradowana kontynuuję walkę.

Tym razem znowu znalazłam jakieś wyjście, ale o dziwo, nie mogłam się zmieścić.
Myślę: "co jest?". Zaczęłam przesuwać duży przedmiot. Było ciemno, więc nie wiedziałam co to jest. Nareszcie po półgodzinnej walce udało mi się dostać do drzwi. Grzecznie poszłam do swojego pokoju i zasnęłam.

Na zakończenie powiem tylko tyle, że ciężko było wytłumaczyć się z 3 rzeczy:
1) dlaczego śpię w mokrych gaciach
2) dlaczego wszystkie rzeczy z łazienki znajdują się na podłodze
i po trzecie, chyba z tego było najtrudniej się wytłumaczyć,
DLACZEGO PRALKA BLOKUJE PRZEJŚCIE DO SEDESU.

PS: To chyba jednak nie była nalewka.

#uG7Jz

Nie mam zbytnio prostych zębów, przez co mam wadę wymowy. Od zawsze nie potrafię powiedzieć literki "R". Każdy to rozumiał i nie śmiał się ze mnie, gdy zamiast "rybka" mówiłam "łybka", ale była taka osoba (nazwijmy ją Tomek), która po prostu zawsze gdy wychodziło mi coś lepiej od niego ni stąd, ni zowąd musiał się śmiać, krzycząc "ŁOWEŁ!" lub "rozpłacz się, bekso" (niby idiotyzmy, ale ranią).

Gdy byłam w II gimnazjum, dostałam lepszą ocenę z geografii, on powiedział, że idioci zawsze mają szczęście, gdy mu odpyskowałam dość ostro, przy całej klasie zaczęły się wyzwiska, ale stwierdziłam, ze nie ma sensu dalej z nim rozmawiać.

Niecały tydzień później nauczycielka od matematyki oddawała sprawdziany. Dostałam zasłużone 4, ale Tomkowi brakło 0,5 pkt. Zaczął krzyczeć, żeby mu podniosła, ponieważ mi w 4 klasie podniosła 0,5 pkt do 6, więc jemu też się należy. Gdy się nie zgodziła, po prostu zaczął płakać i do nikogo się nie odzywał. Powiedziałam mu, że jest zwyczajną beksą, bo niby taki twardy, a płacze z powodu oceny.

Po tej lekcji mieliśmy iść do domu. Idę w stronę szatni, widzę Tomka, który dalej popłakuje. Idąc do szafek usłyszałam "tępa suka", zapytałam, czy to do mnie, a gdy zaczął rzucać tekstami kolejny raz typu "łoweł, lybka" nie wytrzymałam i moja pięść poszła prosto w jego krzywy i duży nos. Ten oczywiście histeria i płacz jak śmiałam to zrobić, ale jedynie co odrzekłam, że jeśli jeszcze raz mnie wyzwie lub będzie się śmiał z mojej wady wymowy, to dostanie niżej.

Następnego dnia o dziwo wychowawczyni nie krzyczała zbytnio na mnie, ponieważ sama widziała jak się ze mnie śmieją, w sumie gorzej oberwał on niż ja :)

Piszę to wyznanie w aparacie ortodontycznym, który szybko prostuje mi ząbki, zawsze go pokazuję Tomkowi z szerokim uśmiechem.

Wadę wymowy da się naprawić, ale charakteru już nie.

#hNpLD

Kraków. Wracałem sobie z treningu około godziny 19:00, stałem na przystanku, czekając na autobus. 

Obok na ławce siedziała dziewczyna, a nieco dalej stało dwóch chłopaków, którzy rozmawiali i palili papierosy. Nagle na przystanku zjawił się pewien potężny jegomość (ok. 195 cm wzrostu i ze 120 kg żywej wagi). Było po nim widać, że był pod wpływem alkoholu. 

Chwilę postał, zeskanował otoczenie i ruszył w kierunku wspomnianej już dziewczyny. Usiadł obok niej i zaczął się coraz bliżej przysuwać, aż w końcu dziewczyna wstała i odeszła, jednak on nie odpuścił. Zaczął przystawiać się do dziewczyny, która ewidentnie szukała pomocy u chłopaków palących papierosy, jednak oni udawali, że nic się nie dzieje.

Tak wkroczyłem do akcji, trenuję krav-magę, więc obezwładniłem agresora, nie dało się z nim dogadać.

Nie nie będzie tutaj zakończenia w stylu anonimowych. Mnie i agresora zapakowali do radiowozu, po złożeniu zeznań wróciłem do domu, a napastnik został na 48 bądź trafił na wytrzeźwiałkę. 

Dziewczyny nigdy więcej nie spotkałem, a szkoda, bo była naprawdę ładna :)

#tthRI

Moja siostra miała dużą nadwagę spowodowaną chorobą. Przez całe gimnazjum słuchała docinków, obraźliwych komentarzy w internecie, każdy jej dzień w szkole był piekłem i słuchaniem jaka jest beznadziejna, mimo że nie odzywała się ani słowem.

Kiedy rodzice chodzili do szkoły by zgłosić to nauczycielom, jedyne co wychowawczyni robiła to chwilę pogadała, że tak nie wolno. Żadnych konsekwencji. Od pewnego czasu widziałam blizny na jej rękach, wiedziałam, że wyrządza sobie krzywdę, ale obiecała, że już nie będzie. Zrobiłam błąd, że to zignorowałam. Jednak byłam młodsza od niej i nie wiedziałam tak naprawdę jak się zachować, a rodzice wierzyli w każde jej ''jest dobrze''. Uważali, że trochę przesadzam, a nauczyciele mieli i ją, i mnie za wariatkę, przecież po co brała wszystko do siebie, to tylko banda kretynów.

Kiedy poszła do liceum, zauważyłam straszny spadek jej wagi. Na początku akceptowałam to, bo wiedziałam, że zdrowo je i dużo ćwiczy, aż w pewnym momencie z pulchnej dziewczyny zmieniła się w kościotrupa. Miesiąc temu zmarła z powodu konsekwencji anoreksji.

Nie mogę pogodzić się z jej śmiercią, szczególnie że czuję wyrzuty sumienia. Wiem, że większość z Was dokuczając komuś, docinając, stwierdza - ''hahaha, jakie to śmieszne!'', ''to tylko żarty!!'', ''nie bierz tego do siebie''. Nie każdy ma wielki dystans do siebie, szczególnie kiedy słyszy takie coś na każdym kroku.
Dodaj anonimowe wyznanie