#Ov6q1

Kiedy byłam w czwartej klasie, przeprowadziłam się do większego miasta, ponieważ tata dostał tam lepszą pracę. Z tej racji musiałam zmienić szkołę, a co za tym idzie, nastąpiła zmiana koleżanek i kolegów.

Szybko przystosowałam się do nowego środowiska, nawet nawiązałam przyjaźnie. Jednak był jeden problem. Z zupełnie niezrozumiałego dla mnie powodu pani od przyrody bardzo mnie nie lubiła. Gdy tylko usłyszała jakieś szepty, od razu skierowywała swój wzrok Severusa Snape'a na mnie. Ale kiedy postawiła mi jedynkę za "przeszkadzanie nauczycielowi w prowadzeniu lekcji i buntowanie innych uczniów przeciwko niej", powiedziałam sobie: "Miarka się przebrała". I tak zaplanowałam moją zemstę idealną.


Ponieważ oglądałam mnóstwo odcinków Scooby Doo, wiedziałam, że mój plan nie obejdzie się bez sznurka i wyobraźni. Nad drzwiami klasy wisiał zegarek, który zdjęłam. Przymocowałam tam balonik z mieszaniną octu i wody. Balonika nie zawiązywałam, tylko z pomocą zaufanej przyjaciółki balonik przytrzasnęłam drzwiami. Wystarczyło tylko otworzyć drzwi, a z balonika "wybuchnie" mieszanka.

Nadszedł czas lekcji. Grzecznie ustawiliśmy się przed klasą i czekaliśmy na panią. Gdy tylko wiedźma pojawiła się na horyzoncie, wystraszyłam się, że może źle zrobiłam.

Zmieniłam zdanie, gdy zobaczyłam ją całą mokrą i śmierdzącą od octu.

#U8hCE

Było to jakieś pół roku temu. Wracałem z Wiednia prywatnym  busem. Wyjeżdżałem około godziny 23. Jako, że wsiadałem ostatni, to nie było dużo miejsc do wyboru. Zapytałem kierowcy, czy mogę usiąść obok niego z przodu. Zgodził się bez problemu. Wyruszyliśmy... Gadka szmatka i nastała cisza. Ludzie z tyłu spali, a ja, jako, że nie lubię spać podczas jazdy, podziwiałem to co się dzieje na drodze. Gdy wjechaliśmy na autostradę, która leci przez Czechy, zauważyłem, że kierowca jedzie szlaczkiem od jednego pasa do drugiego. Kątem oka zauważyłem, że był zmęczony. Chwila namysłu i zapytałem:

- Ile godzin pan już jedzie?
- Wracałem z Wiednia do Rzeszowa około 10 godzin. Pozbierałem ludzi i wróciłem do Wiednia. To też jakieś 10 godzin. Przesiadłem się na drugiego busa, no i wracam do Rzeszowa.

Wtedy pomyślałem sobie... Gość jedzie już 20 godzin, a tyle przed nim jeszcze... Zaświeciła mi się czerwona lampka w głowie. 
Poprosiłem go, aby zjechał na jakiś CPN, ponieważ chce mi się do WC. Kierowca obudził ludzi i ku mojemu zdziwieniu wszyscy wyszli do WC, bądź coś sobie kupić. 
Ja zostałem i zdziwiony kierowca pyta:

- A pan nie idzie do WC?
- Nie potrzebuję, ale ja z inną sprawą do pana. Nie chciałem tego mówić przy wszystkich, ale widzę, że jest pan zmęczony i jest panu potrzebny sen. Teraz pan decyduje... Odpoczywa pan tutaj, albo ja wsiadam za kierownicę, ponieważ jestem wypoczęty...
- Ma pan prawo jazdy?
- Tak, jestem zawodowym kierowcą.

Kierowca ku mojemu zdziwieniu pozwolił mi kontynuować jazdę w moje rodzinne strony.

Gdy wszyscy wrócili, zacząłem jazdę, a kierowca obok poszedł spać. Zatrzymałem się na stacji BP zaraz za Krakowem, około godziny 6 rano. I wiecie co? Nie mogłem dobudzić kierowcy... Po chwili szarpania go za koszulę, ocknął się i wymieniliśmy się miejscami. Jako, że również wysiadałem ostatni, bo w Łańcucie, to kierowca podczas wyciągania moich walizek wręczył mi 50 zł. Odmówiłem mu. Powiedziałem tylko, aby jeździł wypoczęty, bo przewozi ludzi... A ludzie to nie towar... Podziękował mi, uścisnął mocno moją dłoń i odjechał. 

Teraz apel do wszystkich podróżujących...
Człowiek to nie maszyna. Widzicie, że coś jest nie tak? Reagujcie!!! A kierowcom życzę szerokości.

#k7asQ

Od kiedy pamiętam, byłam przekonana, że każdy widzi liczby, cyfry, litery czy całe słowa w jakimś kolorze. Dopiero jakiś czas temu dowiedziałam się, że tak wcale nie jest, a zjawisko, którego doświadczam, to synestezja typu grafem-kolor. Zaczęłam sporo o tym czytać, dowiadywać się, robić specjalne testy. Ogółem chciałam, by moja "przypadłość" mogła jakkolwiek przydać mi się w życiu, skoro już ją mam :)

Czytając, dowiedziałam się, że niektórym ludziom doświadczającym synestezji często nasila się to np. podczas orgazmu. Rozbawiło mnie to niezmiernie, no bo jak to, widzieć rozbłyski kolorów lub widzieć litery, cyfry lub inne rzeczy w czasie zabaw?

Przechodząc do sedna: po zakrapianej imprezie poszłam z moim chłopakiem do łóżka. Najwidoczniej alkohol dodał coś od siebie. Wyobraźcie sobie jego minę, kiedy w pewnym momencie przerwałam i powiedziałam, że musimy przestać, bo nie mogę się skupić, ponieważ przed oczami mam jedynie żółte dwójki i zielone czwórki.

#gOVQc

Niedawno widziałam tu wyznanie o tym jak to dziewczynie rozpiął się biustonosz, który miał zapięcie z przodu. Przypomniało mi ono moją historię ze stanikiem w roli głównej.

Gdy byłam w gimnazjum, byłam dosyć pulchna, co wiązało się z bardzo dużym biustem. Miałam swój ukochany stanik, którego jedyna wada było to, że miseczki łączyły się jedynie materiałowym paseczkiem. No i jak to bywa, po dłuższym czasie używania, owy paseczek zaczął się przecierać. Katastrofa nastąpiła na zajęciach z WF-u. 

Pomimo swojej tuszy byłam jedną z najsprawniejszych dziewczyn i bardzo chciałam się tym pochwalić przed fajnymi praktykantami. A żeby nie myśleli, że grubasek sobie nie poradzi. Zadanie - skok przez kozła. No to lecimy. Biorę rozbieg, wybijam się, z triumfem na twarzy lecę przez kozła i w momencie gdy mocniej wypięłam klatkę piersiową, paseczek nie wytrzymał. Stanik strzelił, cycki na wolności (co było widać pod koszulką). 

Praktykanci w śmiech, ja tak samo. I nie, nie zapadłam się pod ziemię, a sytuację uratowała agrafka, która do końca dnia zastępowała mi owy paseczek ;)

#iAeNv

Mieszkam w 3-piętrowym, wielopokoleniowym domu. Na parterze mieszka mój dziadek, wyżej ja, mój młodszy brat (wtedy 8-letni) i nasi rodzice, na samej górze mieszka kuzyn i jego dziewczyna. Historia wydarzyła się w zeszłe wakacje.

Pewnego dnia wpadł do nas zmieszany kuzyn i spytał, czy może wyjść na balkon, bo jego dziewczyna wieszała bieliznę na suszarce na balkonie i jej wypadła. No okej, niech szuka. Nie znalazł.

Następnego dnia, kiedy całą rodzinką siedzieliśmy w salonie, przyszedł do mojego brata dziadek. Daje mu małe, fioletowe, lekko zaokrąglone coś... "Antoś, pilnuj zabawek. Leżała przed domem". Antoś bierze, ogląda i mówi, że to nie jego. Naciska przycisk i "zabawka" zaczyna... wibrować. Tak... To był wibrator. Nasze "rozdziawione" miny - bezcenne. Już wiemy, czego tak nerwowo szukał kuzyn.

"Antek, idź oddaj Markowi, to chyba jego zabawka". Mina mojego kuzyna na widok 8-letniego dziecka oddającego mu wibrator? Zdecydowanie warta zapamiętania. Szczególnie kiedy mój ciekawski świata braciszek zapytał, czy może się z nim tym pobawić.

#H4Ff3

Jestem dawcą krwi i szpiku. To, że się na to zdecydowałam, ma źródło w moim dzieciństwie.
Jako dziecko byłam pulchna, z tego powodu inne dzieci niespecjalnie mnie lubiły, ale to jeszcze inna kwestia. Mama wychowała mnie i trójkę rodzeństwa sama, ale to też nie do końca chodzi o to.

W podstawówce mieliśmy w klasie chłopca, który był w lekkim stopniu upośledzony, normalnie się z nim rozmawiało, bawiło, tyle że nie był aż tak bystry i zwinny jak reszta, czasem potrzebował pomocy. Dzieci się z niego śmiały, gdy płakał z powodu, że z czymś sobie nie radzi, nawet jego siostra cioteczna, która była z nami w klasie miała go gdzieś. Mama wychowała mnie tak, że trzeba takim ludziom pomagać.
Tak że jako jedyna z klasy pomagałam mu, siedziałam z nim w ławce, pomagałam nakładać buty, wiązać, nakładać kurtkę, bo zawsze wychodził ostatni z szatni. Lubiliśmy razem grać w świetlicy w warcaby. Byłam małą smarkulą, miałam z 10 lat, dopiero teraz mogę powiedzieć, że był dla mnie przyjacielem, bo wzajemnie się akceptowaliśmy tacy, jacy byliśmy.
W piątej klasie dopadła go białaczka. Walczył, ale przegrał.
Umarł.
Cała klasa nagle się nim przejęła. Fałszywce.

Dlatego jestem dawczynią kwi i szpiku, żeby pomagać takim dzieciom, ludziom, czyimś przyjaciołom, żeby przetrwali walkę o życie. By nikt nie stracił przyjaciela, tak jak zdarzyło się mi.

Teraz mam 19 lat, mam chłopaka, wczoraj byłam w mieście autem, czułam się świetnie, więc poszłam oddać krew. Powiedziałam chłopakowi dopiero po fakcie, jak już byłam w domu, bo wiedziałam, że będzie jakieś "ale", że nie mogę pójść, bo prowadzę samochód i jak będę wracać do domu, to coś mi się stanie.
Zerwał ze mną, bo mu nie powiedziałam, że idę oddać i że jestem głupia i samolubna.
Zapytałam go, czy wie dlaczego oddaję krew, czy wie jakie mam idee.
Odpowiedział, że nie i że mało go to obchodzi i że to niewiarygodne, żebym miała "jakieś idee".

Ale ja nigdy nie zapomnę o swoim przyjacielu, żałuję, że byłam wtedy taka mała i nie mogłam mu jakoś pomóc w walce o życie.
Nigdy nie zrezygnuję z krwiodawstwa.

#ZrIFF

Mam psa. Pieseczek został zabrany ludziom, którzy go bili i głodzili. Więc pierwsze miesiące, gdy był w domu, rzucał się na każdy kawałek jakiegokolwiek jedzenia. Wiadomo, biedactwo bało się, że jutro miska nie będzie pełna.
Mam tez młodszą siostrę. Siostrę Śpiącą Królewnę (teraz na szczęście się ogarnęła).

Historia miała miejsce przed imieninami dziadka. Lubi on bardzo moje rogaliki z nadzieniem. Więc postanowiłam na imprezę górę tych rogalików zrobić. Jest to pracochłonne zajęcie, z 3 kg mąki - roboty na parę godzin. Siostra obiecała pomóc. Obietnica obietnicą. Śpi. Budzę. Zaraz - odpowiada. Mija godzina. W międzyczasie obiad. Dalej śpi. Robię sama dalej.

Na stole, w misce, została dla niej surówka z obiadu. A tu nagle psisko na krzesło, na stół i wcina surówkę. Zanim go ściągnęłam, zdążył się już mocno poczęstować. Resztki w misce zostawiłam na stole z zamiarem późniejszego uprzątnięcia. Wracam do pracy.

A tu nagle wstaje Królewna, odgrzewa obiad i się awanturuje, że tak mało surówki jej zostawiliśmy. Stwierdziła, że mi nie pomoże, bo coś tam coś tam, więc z zemsty pozwoliłam jej dojeść tę nieszczęsną surówkę po psie.
Ot, mój mały sekret.

#8E3bQ

Mój wzrok od urodzenia porównywany był do wzroku jastrzębia. Bez wad, świetna precyzja.

Dwa lata temu, w okresie letnim, byłem na imprezie urodzinowej, poza domem. Do solenizanta przyjechał jego znajomy, dajmy mu na imię Tomek, który na stół postawił "wódkę". Wódki nie pił każdy (wiadomo, byli kierowcy i miłośnicy piwa), ale piłem ja. Po pierwszej kolejce, Tomek dopiero uświadomił sobie, a raczej przypomniał, że ten alkohol to metanol. No nic, przerwaliśmy picie tego syfu i kontynuowaliśmy picie czystej wódki z akcyzą potwierdzającą pochodzenie.

We wrześniu w szkole spostrzegłem jakąś wadę wzroku. Z pierwszej ławki w klasie nie widzę co napisane jest na tablicy. Jestem zdziwiony, no ale co, pewnie od kompa. Umówiłem się na wizytę u lekarza. Z diagnozy wynikało, że nie jest to spowodowane dużym zmęczeniem, czyli teoria o tym, że było to spowodowane od siedzenia przed kompem została zanegowana. Lekarz powiedział, że w okresie dojrzewania u kilku procent młodzieży zauważa się wady wzroku, normalne. Tak więc wziąłem to za moje argumentowanie, dlaczego noszę okulary.

Kilka miesięcy później, w luźnej rozmowie ze znajomą uświadomiłem sobie realne zagrożenie płynące z tytułu przyjęcia jakiejś dawki metanolu (był to jeden kieliszek).

Pełen strachu wybrałem się do okulisty. Po pełnych badaniach wynikło, że dawka, którą przyjąłem, po dwóch godzinach mogła spowodować nieodwracalną ślepotę. Do metabolizmu metanolu jednak nigdy nie doszło. Tamtego wieczoru wypiłem bowiem jeszcze sporą dawkę zwykłej wódki, która, jak się okazało, sprawnie przeciwdziałała zwiększeniu się stężenia kwasu mrówkowego w moim organizmie, który w każdym przypadku atakuje gałkę oczną i doprowadza do śmierci.

Od tamtej pory minęły 2 lata, a jedynym objawem, który zachował się z tamtego wieczoru jest wada -1.5 dioptrii. Żyję.

PS: Niszcząc wszystkie teorie o smaku metanolu oświadczam, że ten smakuje jak etanol.

#56mBn

Miałem kiedyś przyjaciółkę.

Ta przyjaźń była nieco "inna", otóż wszystko między nami wyglądało jak w związku, jednakże nigdy nie usłyszałem od niej nic co by wskazywało na związek między nami. Dla jasności: byliśmy sobie wierni, kochałem ją, ona też sprawiała wrażenie jakby świata poza mną nie widziała, ale nie usłyszałem nigdy, że mnie kocha.

Trochę zagubiony i niepewny tej relacji postanowiłem porozmawiać z moja dziewczyną-nie-dziewczyną, w skrócie - postawiłem jej ultimatum: albo to coś między nami nabiera kształtu, mówi, że mnie kocha, albo nie chcę jej widzieć - usłyszałem przepraszam i tak oto zniknęła z mojego życia.

Cóż, chyba jestem idiotą. Ta kobieta przez 6 lat mojego życia prała moje brudne gacie, sprzątała mój dom, gotowała obiadki, piekła ciasta, kupowała leki, oglądała ze mną Moto GP i nawet przy tym nie marudziła, a jej jedyną wadą było to, że nie potrafiła mi wprost powiedzieć, że mnie kocha, bo w przeszłości jakiś frajer mocno ją skrzywdził.

Pointy brak, czasem wystarczy patrzeć.
Dodaj anonimowe wyznanie