Tak się niefortunnie złożyło, że trafiłam do szpitala ze złamaną nogą. Spędziłam tam kilka dni. Podczas jednego z obchodów zauważyłam młodego lekarza, który od razu mi się spodobał.
Gdy podszedł do mojego łóżka i spytał o moje samopoczucie, ja byłam myślami zupełnie gdzieś indziej. Normalnie zakochałam się! Odruchowo spojrzałam na jego ręce i zauważyłam obrączkę. Pomyślałam "cholera, on jest żonaty, nic z tego."
Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie to, że jednak powiedziałam to na głos...
O tym jak pewne wydarzenie z życia spowodowało u mnie największą traumę.
Był to widok mojego ojca, który łapał matkę za włosy i rytmicznie uderzał nią o drzwi. Uderzał do momentu, kiedy drzwi się rozwaliły a ona przeleciała przez nie do przedpokoju. Mój pies trząsł się ze strachu a ja byłem jak sparaliżowany.
Mama leżała cicho na podłodze, w końcu jęknęła głucho. Ojciec podszedł do niej i zaczął ją poklepywać po plecach, tak jakby chciał ją obudzić. Zaśmiał się cicho i zaczął do niej mówić: "Kaśka, nie śpisz? Ej, Kaśka, no kurwa obudź się!"
Śmiał się przez chwilę a potem stał i wzdychał. Trącił ją nogą i poszedł do salonu. Po 10 minutach, mama wstała. Poszła do swojej sypialni i słyszałem jak z trudem łapie oddech. Nagle usłyszałem jak upadła na podłogę
Nie mogłem się ruszyć, nie mogłem wstać. A ojciec traktował ją tak bardzo często, po prostu nie wiedziałem jak zareagować. Może gdybym mógł się cofnąć w czasie to bym do niej podszedł, podniósł z podłogi. Nie siedziałbym nieruchomo na łóżku. Miałem wtedy 12 lat.
To wspomnienie mnie prześladuje. Kto do kurwy nędzy śmieje się zaraz po tym, jak pobił bezbronną osobę? Nigdy nie zapomnę tego przerażającego śmiechu...
Nienawidzę balonów.
Potwornie boję się tych worków wypełnionych powietrzem. Boję się tego, że wybuchną. Nie znoszę samego widoku balonów. Wszelakie imprezy bywają dla mnie koszmarem. Na moim własnym weselu nie było ani jednego małego balona. Nawet tych parówek - gąsienic, zwał jak zwał. Żadnego. Nawet zabaw z balonami nie było.
Komiczne sytuacje z tym związane:
Pracuję jako kierownik sali w restauracji. Gdy widzę pompowanie balonów, uciekam gdzie pieprz rośnie. Wszystko tylko nie to. Zaglądam do sali po skończonej dekoracji i tylko pokazuje kciuka w górę lub każę poprawiać. Przeważnie to pierwsze.
Gdy widzę dzieci z balonami, to mam palpitacje serca. Mam wrażenie, że zaraz te balony zdepczą albo przebiją. Uciekam. Kiedyś z tego powodu zostawiłam moich małych siostrzeńców samopas na imprezie dziecięcej.
A teraz najlepsze: Jestem wielką fanką wszelakich gum balonowych. Kilkakrotnie nawet zakleiłam sobie nimi usta. Mogę je żuć całymi dniami i robić wielkie balony.
Moja fobia jest bardzo nielogiczna. Jak to mówi mój mąż: Przecież jesteś kobietą, nie musisz myśleć logicznie.
Siedzę w kościele, siadają przede mną jakieś starsze panie. Niby nic dziwnego, gdyby nie to, że jedna powiedziała do drugiej:
- Przesuń się, to mniej ludzi usiądzie.
Ręce mi opadły. One się rozkładają, żeby inni nie mogli usiąść, ale jak ktoś siedzi, a one stoją, to patrzą krzywo i szepczą, że niewychowany, bo nie ustąpi miejsca.
No kurde, bez jaj.
Od października zacząłem studia, troszkę z opóźnieniem, bo maturę zdałem już 8 lat temu, ale było tyle innych ciekawszych spraw... Wspomnę tylko, że nie miałem do tej pory szczęścia w miłości, każdy mój związek był raczej krótki, bo nie mogłem się tak naprawdę zakochać, nie spotkałem kobiety, z którą chciałbym spędzić życie... aż do teraz.
Na moim roku jest pewna dziewczyna, rozumiemy się doskonale, wszelkie prace, które trzeba wykonać w parach najczęściej robimy razem, dużo pomagam jej też przy komputerze, bo na moje szczęście słabo go ogarnia. Myślę, że znalazłem kobietę o jakiej marzyłem całe życie. Śliczna, naturalna, szczera, otwarta i mądra, mogłaby być ideałem, gdyby nie jeden smutny fakt... Nie mogę powiedzieć jej co czuję, bo boję się, że wtedy ją stracę, pewnie zastanawiacie się dlaczego. Z jednego prostego powodu... Ona jest zakonnicą. Wprawdzie bez ślubów wieczystych, ale nie myślę, że z Jezusem mogę wygrać.
Mój bardzo dobry, wręcz najlepszy kolega ma brata. Co istotne, jego brat hoduje węża oraz 2 pająki. Tak o, hobby. A karmi je karaluchami (czy czymś podobnym), które również hoduje w szafie. Jestem osobą płochliwą, i choć węża bardzo lubię, pająków i jego karaluchowych obiadków już nie. Ale nie jest to paniczny strach.
W wakacje nocowałem u niego, bo czemu nie. Pograliśmy, porozmawialiśmy i pośmialiśmy się. Nad ranem zachciało mi się na 2. On wraz swoim bratem mieli plan położyć na mnie karaluchy w pudelku. Ale wpadli na coś lepszego. Jak załatwiałem się w najlepsze, wypuścili 3 lub 4 takie byki do małej toaletki.
Skończyło się na zasranych spodniach i łazience, bo z paniki skakałem, dosłownie.
Od tamtej pory co prawda mój strach do insektów zniknął, a ja czuję się wolny, ale przed oczami mam minę jego zaspanej matki, patrzącej na osranego kolegę syna.
Zostałam dziś wyrzucona ze sklepu, ponieważ miałam na sobie ubranie z innej sieciówki (widoczny był dość wyraźnie napis z jakiej) i obsługa stwierdziła, że robię im reklamę w ich sklepie i przez to narażam na straty...
Pewnego dnia budzę się rano, ówczesny chłopak patrzy na mnie i mówi "Przepraszam, że w nocy przypadkiem cię uderzyłem". Ja na to "Co?! Nic nie pamiętam" - faktycznie, jeśli coś takiego miało miejsce, to się nie obudziłam.
Kilka nocy później już się obudziłam. Dostałam w skroń, odwróciłam się, patrzę na niego i mówię "Eeej!". Na co on mnie przytula i mówi "Śpij, śpij, i tak rano nic nie będziesz pamiętać..."
Znajomi i nieraz nawet obcy mi ludzie mówią mi, że jestem bardzo ładna, mądra, cudowna, ułożona, odpowiedzialna, ambitna, wygadana, kochana, że drugiej takiej ze świecą szukać.
Codziennie siedzę popołudniami i wieczorami sama w domu oglądając telewizję, zdjęcia znajomych i ''przyjaciół'' z wyjazdów czy imprez, na które nie zostałam zaproszona...
Opiekuję się chorymi ludźmi - osobami nieuleczalnie chorymi. Moja praca trwa kilka miesięcy dla danej rodziny. Moja najbliższa rodzina nie jest zbyt zadowolona, ale szanują "moją misję". Ostatnio spotkała mnie dziwna sytuacja i chciałabym się z wami nią podzielić.
Telefon w niedzielę od córki chorej - babunia w stanie agonalnym z rakiem piersi. Córka mówi tylko tyle, że babcia zalała całe łóżko i trzeba ją przebrać. Byłam pewna, że rana na piersi po prostu przeciekła, ale już od wejścia czuć było coś innego...
Babunia leżała tak jak ją zostawiłam w piątek - nieprzebrana, rana oczywiście też przeciekła, ale to nie wszystko... Fekalia aż kapały z materaca.
Zrobiłam co musiałam, zajęło to ponad 3 godziny (sama zmiana opatrunków to ponad godzina). Szczerze, to po wszystkim nie wiedziałam jak się nazywam.
Po wszystkim poszłam do córki, która wypłacała mi za pracę, no i wtedy poczułam się jakby ktoś mi strzelił w twarz - dała mi 20 zł z pytaniem, czy wystarczy.
To było ostatnie spotkanie z tą rodziną.
Dodaj anonimowe wyznanie