Wyznanie kobiety, która chodzi w nocy do łazienki z królikiem przypomniało mi pewną sytuację.
Pamiętam, że jak byłam młodsza, noc po kupnie królika, wzięłam go na ręce, poszłam do łazienki, a on się wyrwał i wpadł do muszli. Był malutki, światło wyłączone, ja przerażona, bo go nie widzę i chyba się utopił. Z płaczem obudziłam mamę, która natychmiast wyskoczyła z łóżka, włączyła światło w łazience, a tam nic. I wtedy usłyszałyśmy dźwięk skrobania o pręty klatki. Tak, królik siedział bezpiecznie w klatce, a ja chyba lunatykowałam... pierwszy i ostatni raz.
W knajpie zauważyłam dwóch fajnych facetów.
Siedziałam tak sobie, rzucałam na nich okiem, z torebki wyciągnęłam sztyft do ust i zaczęłam seksownie kręcić nim wokół ust.
Co chwilę zerkali na mnie, cel niby i osiągnięty...
Szkoda, że zamiast sztyftu nivea wyciągnęłam tampon i kręciłam nim sobie przy twarzy.
O tym jak coś się skończyło...
30.03.2009r. Ok godz 7 rano... Walenie do drzwi, łzy w oczach i chaotyczna wypowiedź. Niewiele zrozumiałam, ale wiedziałam, że muszę tam być. Szybka akcja i 7.20 jesteśmy na miejscu. Szok, niedowierzanie... A przecież byliśmy na to przygotowani... Łzy same cisną się do oczu. Patrzę na Twój błądzący ale spokojny wzrok, widzę przyśpieszony płytki oddech... Następuje chwila opanowania. Łzy przestają płynąć. Chwytam Cię za lodowatą dłoń i jedyne co jestem w stanie z siebie wydusić to "Kocham Cię". Po tych słowach odwracasz wzrok, jakbyś chciała pożegnać się z resztą. O 7.40 ze spokojem na umęczonej cierpieniem twarzy wydajesz z siebie ostatnie tchnienie. W Twoim bezwładnym ciele nie ma już żadnej iskierki życia. Odeszłaś na zawsze po miesiącach walki, zostawiając trójkę małoletnich dzieci pod moją opieką. Wtedy bardzo długo nie pojawiły się u mnie łzy.
Teraz po 8 latach śmiem stwierdzić, że im dłużej Ciebie nie ma jest mi ciężej to wszystko znosić. Czas biegnie, niby żyje się normalnie, ale przychodzi taka chwila, że wszystko bierze w łeb. Powracają wspomnienia, tęsknota jest nie do opisania, a żal ściska serce...
Tak bardzo mi ciebie brakuje Mamo...
Na egzaminie z matmy napisałem, że dla uproszczenia obliczeń liczba pi jest u mnie równa 5. Najlepsze, że zaliczyłem!
Mój chłopak jest mistrzem komplementów. Na naszym pierwszym spotkaniu oznajmił mi, że... pachnę jak kościół. Postanowiłam, że na drugie spotkanie popsikam się innymi perfumami. Jednakże... usłyszałam, że pachnę jak - uwaga, uwaga - dom jego babci! Później było tylko gorszej, a ja psikałam się dziesiątkami różnych perfum.
Kiedy usłyszałam, że pachnę jednak jak jego własna babcia, myślałam że na tym się skończy. Ale nie, gdzie tam. Pewnego dnia postanowiłam nie psikać się żadnymi perfumami. "A co tam!"- pomyślałam sobie. Wiecie co usłyszałam? Że pachnę jak... pasza dla świń.
Szczerze, nawet lubię czekać na kolejne zapachowe skojarzenia, bo to robi się coraz ciekawsze.
Ostatnio byłam świadkiem czegoś naprawdę bardzo pięknego i godnego podziwu. Otóż w sklepie spożywczym w kolejce przede mną stał starszy pan (wyglądał na bezdomnego, miał ze sobą wózek z kocem i poduszką itp.), a za nim dziewczyna w młodym wieku i jej matka. Kasjerka skasowała mu tę jedną bułkę, którą wziął. Okazało się, że brakowało mu zaledwie 1 grosza do zakupu. Myślicie, że podarowała mu go? Nie.
Zabrała bułkę i powiedziała, że do sklepu bez pieniędzy się nie przychodzi. Dziadek wyszedł. Kiedy matka i córka miały już zapłaciły za swoje zakupy i czekały na resztę, kasjerka spytała, czy może być jej winna (tej matce) jednego grosza. Ta już chciała się zgodzić bez wahania, jednak córka sprzeciwiła się. Mina pani sprzedawczyni - bezcenna. Pospiesznie poszła do koleżanki i wzięła od niej z kasy tego grosza. Oddała im i wyszły ze sklepu. Wracając do samochodu zobaczyłam, jak te dwie kobiety wychodzą z piekarni obok i zmierzają w kierunku tego starszego pana.
Niewiele mogłam dostrzec z powodu tych siatek, ale kupiły mu około trzech, czterech chlebów. Tak bardzo im dziękował, uśmiechał się. Dzięki nim wiem, że na świecie są jeszcze dobrzy ludzie. I to właśnie od takich jak one powinniśmy brać przykład.
Mój wujek jest lekarzem, prawdziwym szamanem.
Wystawiał sobie zwolnienia i nie przychodził do roboty, więc go zwolnili, ale on ich podał do sądu i nie stawiał się na rozprawy, ze względu na swój słaby stan zdrowia - miał na to papiery, które sam sobie wypisał.
Prawdziwy magik!
Takie rzeczy, tylko w Polsce.
W te wakacje będę miała obronę pracy magisterskiej. Pięć lat studiów spędziłam w swoim mieście, w rodzinnym domu. Cały czas mieszkałam (i wciąż mieszkam) z rodzicami w wynajmowanej kawalerce. Nigdy nam się nie przelewało, toteż w ramach możliwości łapałam się prac tymczasowych - zaczynając od ulotek jeszcze przed pełnoletnością. Mam bogaty zakres doświadczenia zawodowego, chociaż głównie były to typowo studenckie fuchy. Dość marne pensje, ale zawsze miałam dość duże (jak na mój wiek i wyobrażenia ;] ) oszczędności na koncie.
Patrząc na wymagania społeczne i zapominając o problemach absolwentów na rynku pracy... Niedługo przydałoby się znaleźć "normalną" pracę, na "normalną" umowę. Tylko, że... Ah, boję się jej szukać. Problemem nie jest to, że nie byłoby dla mnie oferty. O tym aż tak nie myślę. Po prostu przeraża mnie stała pensja i wynikające z tego możliwości kredytowe. Związane jest to z tym, że mama wielokrotnie twierdziła, iż po znalezieniu przeze mnie pracy pójdziemy do banku i weźmiemy kredyt hipoteczny. To znaczy ja wezmę, a rodzice będą mi "pomagać", bo "sama se nie poradzisz". Oczywiście za cenę mieszkania pod jednym dachem i ich rezygnacji z wynajmowania czegoś.
W czym problem? Nie chcę dalej dzielić domu z ojcem alkoholikiem. Tak, może i jestem niewdzięczna za te wszystkie lata utrzymywania mnie... Ale nie dam rady tak dłużej żyć. Jego problemy już za bardzo odcisnęły się na mojej psychice (jestem DDA, dziecko niewidzialne), do tego rosnące zadłużenia mogące mieć wpływ i na mnie.
Mam przeczucie, że jak powiem "nie", to zostanę skreślona jako córka. A nie chcę wciąż płacić za nieporadność życiową moich rodziców. Szukam jedynie wolności, spokoju, a wiem że tylko bez nich potrafiłabym do tego dojść...
Każdy ma swoje ulubione zapachy. Czasem są one dziwne, prawda? Ja uwielbiam zapach mojego psa. Kiedy leży koło mnie albo siedzi na moich kolanach, lubię wąchać jego uszy i grzbiety przednich łap. Ich zapach jest tak uzależniający, że nie wyobrażam sobie, iż miałabym przestać to robić tak w ogóle. Trudno byłoby mi wytrzymać dzień bez sztachnięcia się psim zapachem.
To już nawyk. Każdy zużyty tampon wsadzam pod strumień wody, a następnie z impetem ją wyciskam. Czuję się wtedy jak morderca, który rozorał swoją ofiarę.
U znajomych też tak robię, drodzy Anonimowi.
Dodaj anonimowe wyznanie