#V0kTk

Studiowałem na kierunku z około setką ludzi (co roku ktoś odpadł, ktoś doszedł, ale zawsze było to ok. 90-110 osób) na jednym z lepszych polskich uniwersytetów. Byłem pewnym ewenementem, ponieważ udało mi się łączyć bardzo dobre oceny (przez trzy lata byłem najlepszym studentem na roku, później było gorzej, ale nadal byłem w pierwszej piątce) z imprezowaniem. I to dosyć poważnym imprezowaniem. Zdarzało się, że dwa-trzy razy w tygodniu budziłem się na kosmicznym kacu, a mimo to ruszałem przygotowany na zajęcia, byłem aktywny, zdawałem śpiewająco wszystkie wejściówki i kolokwia. Dwa razy poszedłem na egzamin jeszcze dosyć wstawiony (skończyliśmy imprezę ledwo 3-4 godziny przed nim). Otrzymywałem także wysokie stypendia naukowe i specjalne, które umożliwiały mi mniej lub bardziej poważne szastanie kasą. Moi kumple zawsze zachodzili w głowę, jak to możliwe? Przecież dzień wcześniej widzieli, jak mój organizm przyjmuje 5, 6 lub nawet 8 piw lub 0,5 l wódki, a co rano świeży, umyty, ogolony i dobrze ubrany stawiam się na zajęciach, radzę sobie ze wszystkim świetnie. Myślę, że po prostu miałem wielki talent do zdobywania wiedzy na tym konkretnie kierunku. Nie raz i nie dwa słyszałem, że ktoś chciałby móc tyle wypić i nadal zdobywać prawie same piątki.

Uczelnię opuściłem sześć lat temu po studiach magisterskich (miałem propozycję doktoratów od trzech profesorów, ale nie interesowały mnie one). Ostatnio spotkałem się z dwoma kumplami i jedną koleżanką ze studiów (z każdym z nich z osobna). Wszyscy oni wspominali mój wielki talent do łączenia skutecznej nauki z melanżami i pytali, czy dziś tak samo robię z pracą (nie, nie robię, bo to jednak coś innego, do tego człowiek już dorósł na dobre i jest poważniejszy). Mało tego - rok temu poznałem chłopaka, który był wówczas na ostatnim roku tego samego kierunki i na tej samej uczelni co ja. Ponoć do dziś studenci wspominają tam "tego X (tu moje imię, dosyć rzadkie), który kilka lat temu co dzień wieczorem chodził na bani, a mimo to miał świetne stopnie i skończył studia z wyróżnieniem" :D

#upCYj

Chciałam się Wam "pochwalić" zmorą mojego dzieciństwa.

Kojarzycie Teletubisie? Cztery kolorowe potwory, które razem ze swoim psychodelicznym kolegą odkurzaczem zrujnowały mi życie w przedszkolu.
Zaczęło się od tego, że panie przedszkolanki organizowały nam seansy filmowe. Wiecie, stary, mały telewizor z "dupą", sala pełna czterdziestu krzyczących dzieciaków i one... Te potwory. Wszystko było w porządku, dopóki siedziałam z tyłu sali - zawsze sobie kimnęłam albo zajęłam się czymś innym. Jednak pewnego dnia przedszkolanki weszły w potajemny spisek z Teletubisiami i siłą posadziły mnie w pierwszym rzędzie pod telewizorem. Na nic były moje prośby, krzyki, płacze. Jak tylko usłyszałam dźwięki tej pieprzonej bajki, wpadłam w jakąś histerię i wybiegłam z sali. Któraś ze wspaniałomyślnych przedszkolanek zadzwoniła po moich rodziców twierdząc, że jestem dziwna, bo boję się oglądać bajki.

I mogłabym tu zakończyć historię, ale cała ta sytuacja sprawiła, że po nocach śniły mi się te małe kurewskie potwory, biegające za mną po całym domu ze swoim zawsze ssącym wszystko co stanie mu na drodze odkurzaczem. Nigdy już nie oglądnęłam Teletubisiów... A jak tylko widziałam coś, co związane z nimi, wpadałam w histerię, jak debil. I nigdy się nikomu nie przyznałam do swojej traumy.

#rD4Jw

Cześć! Mam 23 lata i jestem mężczyzną.
Nigdy nie miałem szczęścia do dziewczyn, może z powodu tego, że nawet nie szukałem.
Rok temu poznałem świetną dziewczynę. Piękna, inteligentna, bez nałogów. Było nam razem świetnie, pierwsze pocałunki itp. Pewnego nudnego dnia zadzwoniłem do mojej ukochanej, żeby zabrać ją do jakiejś restauracji. Gdy szliśmy ulicą nie wiadomo skąd przybiegła jakaś zapłakana dziewczyna krzycząc, że jestem szmatą, i że ona mnie kochała, myślała, że jestem inny niż wszyscy mężczyźni. Moja ukochana uwierzyła tamtej kobiecie i kontakt się urwał.
Najciekawsze jest to, że Agata (ta, którą zabrałem do restauracji) była moją pierwszą dziewczyną...

#GEtXZ

Chodzę do drugiej klasy gimnazjum.

Ostatnio na lekcji biologii siedziałam wraz z moją przyjaciółką - Weroniką. Przypomniała się nam bardzo śmieszna sytuacja, dlatego zaczęłyśmy się śmiać. Lekcja biologii dobiegła końca. Na następnej lekcji, czyli matematyce, ja i moja przyjaciółka zostałyśmy wezwane do dyrektora. Byłyśmy zdziwione, ponieważ obie nigdy nie sprawiałyśmy żadnych kłopotów, dobrze się uczyłyśmy i dla każdego byłyśmy życzliwe.

Wchodzimy do gabinetu dyrektora, dyrektor zamyka drzwi i z surową miną pyta: "Co brałyście?". Stałyśmy jak wryte. Zapytałyśmy o co chodzi, skąd te podejrzenia?

Otóż nasza nauczycielka biologii uznała, że jesteśmy pod wpływem narkotyków.

Uważajcie, jeśli śmiejecie się w szkole. Zaraz ktoś oskarży was o zażywanie narkotyków.

#idqBd

Byłam chyba wtedy w 4. klasie podstawówki. Gdzieś usłyszałam, że faceci lubią, kiedy kobieta przygryza wargi.

W mojej klasie był w sumie taki spoko kolega, nie podobał mi się, ale wyobrażałam sobie nasze wspólne dzieci :) Na lekcji informatyki przystąpiłam do czynów.
Siedzę, przygryzam mocno wargi, aż mnie bolały, on to na (nie)szczęście zauważył i wypalił: ''Nie rób tak, też tak robiłem i mi krew leciała''.

Cóż, pierwszy i nieudany podryw :/

#1uXGD

Raz chce mi się bzykać z każdym facetem i zdarza się, że po prostu idę do baru i to robię - zawsze znajdzie się ktoś chętny, a innym razem nie chce mi się w ogóle z nikim przez tygodnie. Bałam się powiedzieć o moich odchyłach psychicznych mojemu chłopakowi, bo za każdym razem kiedy ktoś się o tym dowiadywał, to mnie zostawiał. Bałam się bardzo, bo bardzo mi na nim zależało, ale nie mogłam przecież nic przed nim ukrywać. W końcu zdobyłam się na to, żeby mu powiedzieć i... zamiast stwierdzić, że jestem nienormalna, powiedział po prostu "nic się nie martw, będzie dobrze, wpadnę do ciebie wieczorem". Pocałował mnie i wyszedł. Bałam się, że już nie wróci... Wieczorem przyszedł do mnie z psychologiem. Dowiedziałam się, że to po prostu choroba i można to leczyć. Dzisiaj wszystko już ze mną w porządku i przy okazji wiem, że mam najlepszego, najbardziej oddanego i najmądrzejszego faceta pod słońcem, który potrafi słuchać, myśleć, wyciągać wnioski, rozwiązywać problemy i kochać jak nikt inny.

#J6PNJ

Słowem wstępu - o tym, jak stracić wyczucie.

Wyjazd do Japonii był moim marzeniem od liceum, kiedy to wkrótce też miałam ukierunkować swoją przyszłość. Przeprowadziłam się do miasta, w którym odbywały się profesjonalne kursy języka japońskiego. Tam też zaczęłam studiować. Poznałam mnóstwo wspaniałych osób, w tym pewną dziewczynę o imieniu Natalia, która także uczęszczała na kursy. Parę lat później ukończyłam studia, mój poziom języka japońskiego był bardzo dobry zważając na moje zaparcie i prędkość nauki. Będąc w bliskiej relacji z wyżej wspomnianą ''koleżanką'', która odkryła u mnie zapędy biseksualne, postanowiłyśmy razem wyjechać do Tokio. Podróż życia, mnóstwo przygotowań.

Wyjechałyśmy. Z racji, iż żeby dostać wizy musiałyśmy znaleźć pracę - zatrudniłyśmy się jako kelnerki w jednej z kafejek tematycznych. Niby nic szczególnego, aczkolwiek jakieś pieniądze z tego były. Dzieląc czynsz na pół mogłyśmy wynająć dość ładne mieszkanie położone w fajnym miejscu. W roku 2015, kiedy to minął już rok od naszego przyjazdu, Natalia postanowiła, że wraca do Polski. Klimat ogromnego, neonowego miasta przytłoczył ją do tego stopnia, że potrzebowała pomocy psychiatrycznej, która w tym kraju bądź co bądź nie była zbyt rozwinięta. Nie miałam jej tego za złe. Zerwałyśmy ze sobą. Wtedy pojawił się on.

Facet, który cholernie zawrócił mi w głowie. Był kucharzem w kafejce, w której pracowałam. Parę randek, spotkań. Po pół roku zostaliśmy parą. W wieku 28 lat oświadczył mi się. Nigdy nie utrzymywałam kontaktu z rodzicami i bratem, którzy mnie nie wspierali w tym co robię. Wyjazd do Azji był dla nich cholerną fanaberią. Więc obrażeni od mojego wyjazdu nie zadzwonili do mnie ani razu. Jednak nie miałam powodu, aby ich nie zaprosić na ślub. Pojechałam z chłopakiem na parę dni do Polski. Niestety, nie mogąc się dodzwonić do brata, na własną rękę wróciliśmy do mojej wsi. Podjeżdżałam pod dom, gdy zapaliła mi się czerwona lampka. Ogród, który zawsze tętnił życiem, wyglądał jak istna dżungla. Zapukałam do drzwi, otworzył brat. Brat, wyglądający jak totalny menel. I tylko on.

Niektórzy się zapewne domyślili. Moi rodzice zmarli rok wcześniej. Brat o niczym mi nie powiedział. Stoczył się kompletnie. Wszyscy mają mnie za samolubną dziewczynę z dużego miasta. W dzień, kiedy miałam wyjechać do Japonii, mama zadzwoniła do mnie. Chciała mi o czymś powiedzieć, jednak nie chciałam jej słuchać. Tego dnia najprawdopodobniej postanowiła poinformować mnie o swoim nowotworze. Mogłabym pomóc, ale tego nie zrobiłam. Zachowałam się jak pieprzona, samolubna idiotka. Tato zmarł na zawał parę miesięcy po śmierci mamy.

Przepraszam.

PS Natalia o wszystkim wiedziała. Namawiała na Facebooku moich znajomych, aby o niczym mi nie mówili. Dziękuję, "kochanie".

#lc89b

Moja siostra przechodziła różne fazy. Uwielbianie poszczególnych aktorów, piosenkarzy, sportowców, blogerów, youtuberów itd. No wymieniać można w nieskończoność. Ale chyba jej się znudziło, bo przyszła pora na coś nowego.

Siedziała z telefonem w ręce i naglę słyszę pisk, krzyki "O Boże, nie wierzę..." i tak w kółko. Zaciekawiło mnie co się stało, więc pytam.
- Młoda, a tobie co?
- Mam odpowiedź na komentarz na Anonimowych!!! Nie uwierzysz! CukierPuder!
Dodaj anonimowe wyznanie