#o5Vbb

Strasznie boję się ciemności. Ogólnie jestem strachliwa, szczególnie jeżeli chodzi o rzeczy paranormalne. Mój pokój (jako jedyny na piętrze) mieści się zaraz obok strychu, co również pobudzało wyobraźnię i działało na strach. Tak nauczyłam się zasypiać przy telewizorze. Wystarczyła funkcja drzemki. Moją zmorą były burze, zdarzało się, że nie było prądu. Przenosiłam się wtedy na kanapę w salonie, bliżej sypialni rodziców, gdzie czułam się bezpieczniej.

Ostatnio w moim mieście zdarzały się ulewy, a przez to podtopienia. Tej nocy zapowiadali potężne burze z opadami gradu. Rodzice z planami wyjścia do znajomych, ja w głowie z maratonem ulubionego serialu. Optymizm prysł, kiedy wieczorem zaczęło się błyskać. Niedługo potem spadł gigantyczny grad przy akompaniamencie potężnych grzmotów. Cały mój niepokój wylewałam chłopakowi przez telefon. Mieszka ok. 140 km ode mnie, poznaliśmy się na studiach. Kiedy burza nieco się uspokoiła, wrócili moi rodzice. Bali się, że miasto znowu będzie zatopione, nieprzejezdne, wiec postanowili wrócić do domu. Cała rodzinka do spania, ja rozłożona w salonie, który od czasu do czasu rozjaśniał się pod wpływem błysków.

W nocy obudziło mnie pukanie w okno. Ktoś pukał w drzwi od tarasu. Sparaliżował mnie strach. Przed oczami stanęły mi wszystkie sceny z horrorów, widziałam już seryjnego mordercę, który wybija całą moją rodzinę, a nasze wrzaski przeplatają się z porządnymi grzmotami burzy. Starałam się zachować zimną krew. Trzeba obudzić rodziców. Tak, zdecydowanie.
Mój tata - bohater domu - szybko wziął latarkę i postanowił znaleźć delikwenta/śmieszka/złodzieja. Mijały kolejne minuty. Strasznie się o tatę martwiłam, wiec podeszłam do uchylonych drzwi tarasowych, aby nieco skontrolować sytuację. Wpatrywałam się w światło latarki, gdy nagle "napastnik" pojawił się przed moimi oczami. To była sekunda. On w tym czasie zdążył powiedzieć "Hej". Ja? Napięcie sięgnęło zenitu. Spodziewałam się zawału serca, paraliżu czy czegokolwiek innego. Nic z tego - puściłam bąka. Już wtedy czułam, już wiedziałam, że to nie był zwykły pierd. Po prostu zesrałam się ze strachu w majtki.

Moim mordercą okazał się chłopak, który słysząc lamentowanie przez telefon postawił wsiąść w samochód i przyjechać. Zobaczył auto rodziców na podjeździe, więc nie chciał wchodzić przez drzwi frontowe i wszystkich budzić, tylko wejść dyskretnie - przez drzwi do salonu, w którym spałam ja.

Można powiedzieć, że śmiechom nie było końca (przynajmniej jeżeli chodzi o pozostałą trójkę). Wciąż nie mogę zrozumieć, czemu po prostu nie zadzwonił przez telefon...

#LKvHx

Musiałam się udać do lekarza rodzinnego po skierowanie, a że miłość do spania wzięła górę nad rozsądkiem, to na miejsce dotarłam dosyć późno. W poczekalni przede mną były już cztery starsze panie. Jako że przychodnia mała, to dane mi było wysłuchać która więcej dała na tacę, że Nowakowa to za męża dała 300 zł, a Kowalska to w ogóle swojego chyba nie kochała, bo za mszę zapłaciła tylko 50 zł.
W międzyczasie przyszła pani z rejestracji nas przeprosić w imieniu lekarza, bo ten niestety spóźni się dobre 40 minut.

Jakiż lament się zaczął, bo ta nagle się śpieszy, ta umierająca, a tej duszno i że to w ogóle nie do pomyślenia, lekarz to najlepiej żeby 24h na dobę był w przychodni!
Wtem wtrąciła się czwarta pani, która do tej pory siedziała cicho:
- Jakbyście zamiast na tacę dały swoim wnukom na studia, to by nie było problemu z brakiem lekarza!

Wiem, że pani tego nie przeczyta, ale chciałabym podziękować za pozostałe 35 minut ciszy. :)

#FYDa3

Dziadek Teodor (od strony żony), ale po ślubie to również mój dziadek - fantastyczny 90-latek, znawca i miłośnik sportu wszelkiego rodzaju, tak samo jak ja. Gdy umierał, byłem przy nim i trzymałem go za rękę. Woziłem go do kościoła na 6 rano, zostawałem na noc, jak były igrzyska olimpijskie, które oglądał w 98%. Byliśmy sobie naprawdę bliscy.

Pięć lat staraliśmy się z żoną o potomstwo. I nic. Pięć lat regularnego starania się o dziecko!!! Pewnej nocy obudził mnie głos. Dziadek zmarł w sierpniu, a zaczął odwiedzać mnie po nocach około listopada. Powiecie, że po@@@bany jestem? Otóż po nocnej rozmowie wstawałem z łóżka i wszystko to spisywałem na kartce w toalecie, żeby nie budzić żony. Opowiadał o największych szczegółach, np. remontu mieszkania jego córki z drugiego końca Polski - kolor ścian, meble, rogówka, lustro. Wiedział wszystko, nawet problemy z ekipą remontową i sprawy techniczne.
My nawet nie wiedzieliśmy, że ciotka ma remont. Teściowa ryczała jak bóbr, pytając przez telefon swoją siostrę o szczegóły zapisane przeze mnie.

Pewnej nocy mówię - Dziadek, ty lepiej wstaw się tam u góry o syna dla nas. Powiedział, żebyśmy się modlili za niego i dbali o grób, a on zobaczy co da się zrobić. I wiecie co nastąpiło? Podał mi dokładną datę narodzin, którą kazał schować w kopertę (zapisałem, schowałem i opisałem "Otworzyć we wrześniu"). Pochwalił mnie za opiekę nad teściową (jego córka), zjebał mnie, że od 2 tygodni baterie w lampce na pomniku są wyczerpane.

Pomylił się o dwa dni, a my w końcu zostaliśmy rodzicami.
Teoś, kocham Cię człowieku i obiecuję, że zawsze będziesz w moich myślach i sercu.
 
PS Od czasu narodzin mojego syna i dobrze wykonanej przez dziadka roboty tam na górze kontakt się zerwał. Notatki zostały, i to wyznanie.

#tGCvT

Mój dom został wybudowany na starej stodole, w której moja prababka chowała zamordowanych żołnierzy niemieckich. Zakopywała ich w wielkim dole na końcu pola, żeby żadna zaraza nie kiełkowała.

Nigdy bym się o tym nie dowiedziała, gdyby nie fakt, że robotnicy, którzy pracowali przy budowie domu, wchodząc do piwnicy wychodzili zawsze bladzi, posiwiali ze strachu. Opisywali zawsze to samo - biała postać przez nich przeszła. Za każdym razem, kiedy któryś z nich tego doświadczył, ktoś z ich bliskich umierał. W przeciągu 2 lat jednemu z robotników umarli oboje rodzice.

W domu spadały nam karnisze, trzaskały okna. Raz moją mamę dopadło zmęczenie, więc poszła się położyć do sypialni. Kiedy spała, cały sufit runął. Nic jej się poważnego nie stało. Tato bardzo często drzemie w dzień, ale tego, jak wróciłam ze szkoły i opowiadał mamie, jak nie mógł się obudzić z koszmaru, w którym kościotrup siedzi mu na klatce piersiowej i nie może zaczerpnąć tchu, nie zapomnę. Tata zdecydował się na egzorcystę. Od tamtej pory jest jakby spokojniej.
 Czasem podczas przekopywania grządek trafi się na stary nieśmiertelnik.

#glQjK

Miałem wtedy chyba 6 lat, albo 7, Bóg wie, w każdym razie dawno. Byłem nad morzem z kuzynem i jego paroma kumplami. Jak to bywa, dzieciak na plaży od razu chce do wody, no i tak się stało. Pofrrrrrunąłem czym prędzej i tak się bawiłem. Kuzyn w międzyczasie siedział na plaży nie przejmując się mną.
Po jakimś czasie (był mocny wiatr) zniosło mnie w stronę pali falochronu i tam straciłem grunt pod nogami. Pływać potrafiłem mizernie i czułem, że to może być mój koniec, resztkami sił próbowałem się wydostać na powierzchnię ale było ciężko, więc zacząłem wołać pomocy, ale...
Po pomoc zwróciłem się do jakiegoś dziadka - Niemca (wiem, że to był Niemiec, bo słyszałem, jak ze swoją Grażynką rozmawiali po swojemu przy plaży).
Niemieckiego nie znałem, więc zacząłem wołać słówko, które Niemiec na pewno by zakodował w swojej głowie... "HITLER, HITLER!" zamiast "Hilfe, hilfe!".

Po dwuminutowej akcji pan dziadzio mnie przytargał na plażę, ja mu podziękowałem już po polsku, ale było widać na jego twarzy pewne zaciekawienie, tudzież rozgoryczenie po moich wołaniach.
Hmmm... Dobrze, że mnie nie utopił. q_q

#PhSuq

Jestem w 11 tygodniu ciąży i już zdarzają mi się zachcianki. O ile pozwolę sobie czasami na łyczka coca-coli albo filiżankę bardzo rozwodnionej kawy, to są rzeczy, których wypicie w ciąży jest dla mnie nie do pomyślenia, cokolwiek ludzie mówią. Chodzi mi oczywiście o alkohol. Słyszałam już rady w stylu: "pół szklanki piwa to nie alkohol" albo "lampka wina do obiadu jeszcze nikomu nie zaszkodzi" i, moje ulubione, "odrobina nalewki miętowej działa cuda na poranne mdłości".
Mniejsza o to. Złote rady mają to do siebie, że można je zignorować, ale przy okazji przypomniała mi się sytuacja z zamierzchłych czasów licealnych.

Trzymałyśmy się we czwórkę, ot, każda popaprana na swój sposób, ale miałyśmy dobre serca, więc z nami trzymała się też dziewczyna, z którą nikt inny trzymać się nie chciał. Jakkolwiek to nie zabrzmi, widać było, że nie jest najbardziej udaną owieczką Pana. Nie można było jej poprawić czy czegokolwiek powiedzieć, bo wpadała zaraz w furię (nie przesadzam). Logiczne myślenie nie było jej mocną stroną, a do tego brak jej było taktu i zrozumienia dla innych. My z czasem nauczyłyśmy się, jak się z nią obchodzić, tak żeby była względnie szczęśliwa.

Tak więc gdy jedna z nas organizowała kameralną 18. z ogniskiem, zaprosiła też i Helgę (żeby jakoś ją roboczo nazwać). Jakoś tak od słowa do słowa zaczęłyśmy rozmawiać o wpływie właśnie alkoholu na dziecko. I w tym momencie Helga wyleciała z tekstem:
- E tam, jak mama chodziła ze mną w ciąży, to piła piwo, kiedy tylko miała ochotę, a przecież jestem normalna.

Na szczęście nie była dostatecznie wrażliwa, żeby zauważyć ciszę, jaką zapadła.

#mvMGF

Moja historia dotyczy szkoły, ambicji i co ważne, kreatywności.
Zawsze byłam ambitna, w szkole zdobywałam najlepsze oceny, świadectwa z paskiem itp. A co za tym idzie i stypendium. Tak bardzo mi to odpowiadało, że nie chciałam odpuścić. Będąc w 2 klasie liceum, na język polski miałam nauczyć się na pamięć wybranego trenu, ale był jeden warunek. Trzeba było umieć 45 wersów. A że język polski był w sumie moją jedyną zmorą, to tego trenu uczyłam się (a raczej starałam się) calutki tydzień. I szczerze powiedziawszy szło mi to tragicznie. Jako że ocena właśnie z tej recytacji miała zaważyć na ocenie z polskiego, a ta na średniej liczonej do paska na świadectwie, to nie mogłam tego zawalić. Zatem w dzień przed dniem ostatecznym (dniem recytacji) wpadłam w panikę i wpadł mi chyba najbardziej szalony pomysł do głowy, jaki miałam okazję wymyślić. Postanowiłam, że nagram się w domu jak recytuję i na lekcji tren powtórzę słuchając go w słuchawce. Więc przystąpiłam do realizacji mojego planu.

Włączając dyktafon zrobiłam na początku moment ciszy, by mieć czas na wyjście na środek. I zaczęłam recytować każdy wers zostawiając pauzy po każdym, by bez problemu powtórzyć usłyszany wers w słuchawce. Gdy się już nagrałam, zaczęłam ćwiczyć w pokoju przed lustrem, w końcu musiało to wyglądać naturalnie. Na następny dzień umyłam włosy, wysuszyłam suszarką, by nabrały objętości (ważnym szczegółem jest fakt, że posiadam włosy do talii). Będąc już w szkole, na przerwie przed polskim, "zamontowałam" sobie słuchawki, czyli kabelek przeciągnęłam pod bluzką na plecach i dyskretnie wsadziłam słuchawkę do ucha.
Na lekcji, gdy nadeszła moja kolej, niepostrzeżenie włączyłam nagranie, wyskoczyłam szybko na środek, wszystkie włosy przerzuciłam do przodu i gdy tylko usłyszałam siebie w słuchawce, zaczęłam recytować. Mówiłam to w ogromnym stresie z drżącym głosem i wolno ze względu na pauzy w nagraniu, przez co zrobiłam nostalgiczny i pełen rozpaczy nastrój, który posiada właśnie ten tren. Wszyscy pod koniec byli tak poruszeni, że zaczęli klaskać, a nauczycielka oniemiała. Jej komentarz to "Tak grobowego nastroju to chyba nikt jeszcze nie zrobił.. Za co dostajesz dodatkowy punkt". Gdy skończyłam mówić czułam się jakbym wyszła z jakiegoś transu. Siadając do ławki trzęsłam się jak osika.

A skończyło to się tak, że dostałam na koniec 4 z polskiego, średnia podskoczyła do 4.88, dostałam pasek i stypendium. A pieniądze za stypendium przeznaczyłam na egzamin z prawka ;)

#z8bSJ

Pracuję jako programista. Zmęczyło mnie przełączanie anonimowych na coś bardziej związanego z pracą, gdy obok przechodzi jakiś przełożony, i od pewnego czasu czytam wyznania z kodu źródłowego strony.

Kilka dni temu zostałem zaproszony na rozmowę z przełożonym. Powiedział mi, że zauważył, że jako jeden z niewielu jestem tak zaangażowany w pracę, bo za każdym razem, gdy zdarzy mu się na mnie spojrzeć, ja pracuję.

Jadę właśnie na wakacje z pieniędzy z ostatniej podwyżki, do której przyczyniły się anonimowe. Dzięki!

#iywFQ

Chcę opisać, przestrzec i może uświadomić kierowców. Mianowicie pracuję w chyba w najcięższej pracy pod względem wytrzymałości psychicznej, czyli sprzątam miejsca wypadku. Począwszy od "delikatnych" wypadków, po makabryczne widoki, których żaden człowiek nie powinien widzieć, i właśnie o takim będzie to wyznanie.

Niedaleko naszej bazy był wypadek, blisko, ale nikt z nas nie wiedział co się stało, jedynie się domyślaliśmy. Bez wahania wskoczyliśmy w samochód z całym naszym sprzętem i pojechaliśmy, ale to co tam zauważyliśmy, pomimo mojego 15-letniego doświadczenia mną wstrząsnęło.

Razem z moim kolegą, który dopiero zaczynał (1 rok w pracy), ledwo po wyjściu z samochodu od razu porzygaliśmy się.
Z jednej strony facet około 40 lat, sprawca wypadku, oparty na siedząco o rozbity samochód, trzymał się za głowę i kiwał się, jakby całe życie w psychiatryku spędził. Z drugiej strony najgorszy widok... Matka w szoku i zdesperowana, trzymająca swoje około 5-letnie dziecko na kolanach i... próbująca "ożywić" swoje dziecko poprzez włożenie jego mózgu do zmasakrowanej głowy. Pomimo mojego doświadczenia i nerwów ze stali, w tym momencie jedyne co chciałem zrobić, to własnymi rękoma połamać każdą kość temu facetowi, nawet te najmniejsze, i rozwalić każdy jego organ. Należy się takiemu tylko śmierć. Chciałem sprawić mu taki ból, jaki spowodował tej matce. Niestety nie byłem sam, pozostali dwaj koledzy po fachu, którzy połowę dnia spędzają na siłce, próbowali mnie powstrzymać przed zmasakrowaniem tego faceta.

W pewnym momencie jeden z kolegów zobaczył jeszcze jedno dziecko... Schowane za samochodem, nie mogło chodzić. W wyniku wypadku ten mały chłopczyk został sparaliżowany od pasa w dół. Pomimo młodego wieku (7 lat) cały zapłakany tylko mówił, że chce ratować siostrę, a nie czuje nóg.
Nie jesteście w stanie wyobrazić sobie mojego gniewu, ale to jeszcze nie apogeum.

Po przyjeździe policji, karetek, okazało się, że kierowca, który spowodował wypadek, miał w powietrzu 3 promile alkoholu. Moja furia sięgnęła zenitu, nikt nie był w stanie mnie powstrzymać, ani dwaj koledzy karki, ani policja.
Zostałem oskarżony o napaść na funkcjonariuszy, którym się oberwało, sprawca częściowo też oberwał, aż w pewnym momencie policja użyła paralizatora na mnie.
Po jakimś czasie dowiedziałem się, że tego dnia ten facet jechał po coś do domu z knajpy i miał do niej wrócić na świętowanie 18 urodzin córki.
Sąd ostatecznie uznał mnie w momencie napaści na funkcjonariuszy za niepoczytalnego, więc mi się nie oberwało. Koledzy zrozumieli mnie i dalej wykonujemy swoją pracę, a szef po tym zajściu wysłał mnie na urlop.

Apeluję do każdego kierowcy i przyszłego kierowcy. Pijesz = nie jedziesz. Kto wie. Może następnym razem trafi na ciebie.

#w9k3s

Po raz pierwszy od stu lat byłam tak zmotywowana, że postanowiłam pobiegać w końcu na bieżni, którą kupiłam sobie z dwa lata temu.

Po pięciu minutach przyszedł do mnie sąsiad z dołu, pytając co tu się do ciężkiej cholery dzieje, że jemu z sufitu oderwał się żyrandol z wiatrakiem.
Chyba powinnam najpierw przejść na dietę, a później wziąć się za ćwiczenia.
Dodaj anonimowe wyznanie