Po raz pierwszy od stu lat byłam tak zmotywowana, że postanowiłam pobiegać w końcu na bieżni, którą kupiłam sobie z dwa lata temu.
Po pięciu minutach przyszedł do mnie sąsiad z dołu, pytając co tu się do ciężkiej cholery dzieje, że jemu z sufitu oderwał się żyrandol z wiatrakiem.
Chyba powinnam najpierw przejść na dietę, a później wziąć się za ćwiczenia.
Nie wiem, czy mieliście kiedyś zapalenie ucha, ale jeśli mieliście, to wiecie jaki ten ból jest okrutny i że nie można nawet się tam dotknąć.
Tak więc siedziałam sobie kiedyś z zapaleniem ucha na werandzie przed domem, a dzieciak sąsiadów bawił się swoim zdalnie starowanym samolotem... tak, wleciał prosto w moje chore ucho.
Myślałam, że tam umrę, a potem go rozszarpię, a potem jeszcze raz umrę.
W te sierpniowe upały jest tak duszno w moim mieszkaniu, że siedząc na sedesie najpierw wycierałem papierem czoło, dopiero potem wiadomą część.
No i raz się pomyliłem...
Studiuję pielęgniarstwo. Pewnego dnia wracałam do domu po najcięższym dniu praktyk, jakie kiedykolwiek odbyłam (wypadek autokaru wycieczkowego). Podeszłam do samochodu zaparkowanego przed szpitalem, gdy nagle ktoś do mnie podbiegł i oblał czymś, co miał w kubku. Zapiekła mnie twarz. Spanikowałam. Myślałam, że to kwas (kiedyś na obozie językowym w Londynie poznałam dziewczynę, którą były chłopak oblał kwasem po szyi i szczęce i od tej pory mam uraz do tego typu sytuacji).
Zawołałam ochronę i uderzyłam napastnika pięścią w nos (rok treningu kickboxingu nie poszedł na marne). On się przewrócił, przybiegła ochrona i go skuli. Byłam w takim szoku, że trzeba było mi podać leki uspokajające.
Okazało się, że ten chłopak był początkującym "pranksterem" i oblał mnie wodą z lodem. Tłumaczył się, że to żart i on to nagrywa na YouTube.
Przez ten żart kolejny miesiąc omijałam szerokim łukiem każdego, kto niósł w ręce kubek z kawą. Więc jeśli jakiś niszowy youtuber będzie się żalił, że pobiła go nieznająca się na żartach piguła, a policja skonfiskowała nagranie i dała mandat, to byłam ja.
Kiedyś odwiedzałam chorego wujka w szpitalu. Nad wejściem do szpitala widniał napis: "Każdego dnia coraz bliżej pogrzeb pacjenta". Myślałam, że to bardzo smutne, że ktoś tak napisał, w dodatku na budynku szpitala.
Ostatnio okazało się, że tak naprawdę napis głosi "Każdego dnia coraz bliżej potrzeb pacjenta".
Pozdrawiam wszystkich ślepców xD
Właśnie uświadomiłam męża, że cukier puder to nic innego jak najzwyklejszy cukier, tyle tylko, że zmielony.
Ten debil stoi już z 5 minut nad tym mikserem i mieli ten jebany cukier, śmiejąc się jak opętany, no bo "jak to jest możliwe?".
Dzwoniłam po egzorcystę, ale powiedział, że dla niego jest już za późno.
Ja chcę do mamy.
Kiedy byłam mała, mój tata przez jakiś czas nie mógł pracować, co wiązało się ze słabszą sytuacją finansową. Mama wtedy powiedziała mi, że przez jakiś czas będziemy mieć mniej pieniędzy. Więc wtedy w mojej małej główce narodził się pewien pomysł. A mianowicie miałam skarbonkę, w której znajdowały się moje oszczędności, czyli drobniaki i trochę grubsze pieniądze. Tak więc przez jakiś czas, dopóki tata nie wrócił do pracy, codziennie wrzucałam mamie do portfela sumy takie jak 5 zł, później były to dziesiątki albo dwudziestki. A wszystko po to, żeby "mamie nie było smutno".
Ot, taka historia z dzieciństwa. :)
PS Mama nadal nie wie.
PPS Nie, nigdy się nie domyśliła. :D
Nie mam pojęcia od czego zacząć...
Minęło już sporo lat od tego wydarzenia. Zawsze chciałem o tym komuś powiedzieć, ale nigdy nie potrafiłem. Dziwne, że piszę to tutaj, ale chciałbym, żeby ktoś poznał tę krótką historię.
Miałem naście lat, kiedy mój brat popełnił samobójstwo. Powodów mogło być wiele, żaden nie był nigdy potwierdzony. Nie było listu pożegnalnego, jedynie SMS do ojca z przeprosinami...
Zmieniło to moje życie, sposób postrzegania wielu rzeczy, ale przede wszystkim... Gdyby mój brat tamtego wieczoru nie odebrał sobie życia, zrobiłbym to ja, dzień później. Zostałem przy życiu, bo wtedy zrozumiałem, że na nikim nie wywiera to wrażenia, a problemy zostają tak jak były. Że jedna śmierć zwykle niczego nie zmienia. Ta przynajmniej uratowała czyjeś życie.
Od wielu lat jestem w szczęśliwym związku, życie wspaniale mi się układa, a na co dzień jestem raczej spokojną i nieco wycofaną osobą. Co ważne w tym wyznaniu, od października będę na ostatnim roku psychologii, specjalizacja: psychologia kliniczna.
Jednak jak każdy, mam w swoim życiu pewne sekrety, o których nikt nie wie. A przynajmniej do niedawna tak było.
Jednym z moich brudnych sekrecików jest oglądanie porno. Jednak mimo że jestem heteroseksualną posiadaczką wspaniałego faceta u swojego boku, nie kręcą mnie filmiki, na których kobieta poznaje faceta na czarnej kanapie podczas castingu, a na koniec się pobierają (OK, poniosło mnie, takie combo). Kręcą mnie jedynie... gejowskie filmy porno! Nic, poza moim ukochanym, nie jest w stanie mnie tak mocno rozpalić, jak oglądanie dwóch facetów w akcji.
Nigdy się tym nikomu nie chwaliłam, tajemnicę tę skrywałam skrzętnie i miałam zamiar pójść z nią do grobu. Niestety, jak to w życiu bywa - plany się zmieniły. Nici z najlepszymi gejowskimi pornolami pod poduszką w trumnie - wydało się.
Wiecie jak?
Mieszkam sama, ale klucze do mojego mieszkania ma mama. Pewnego pięknego dnia, kiedy w salonie mojego mieszkania dosyć głośno grał telewizor, a ja w pokoju obok oglądałam równie głośno (nie ja byłam głośno, wyluzujcie) gejowskie porno, do mieszkania, po uprzednim dobijaniu się kilka minut, wparowały mama z babcią. Jakież było ich zdziwienie, kiedy ujrzały swoją słodką i niewinną (jasne) córkę/wnuczkę, w skupieniu oglądającą dwóch zapinających się facetów, którzy pomagali sobie różnymi dziwnymi zabawkami.
Na tym nie kończy się historia. Jako że w życiu nie zostawiłabym tak tej sprawy i po prostu musiałam się z niej wykręcić, do głowy od razu przyszło mi gładkie kłamstwo (uwierzcie, nie była to zaplanowana wymówka).
Kiedy ujrzałam przerażone i zbulwersowane miny dwóch najważniejszych kobiet w moim życiu, zapauzowałam pornola i jak gdyby nigdy nic, ze stoickim spokojem powiedziałam:
- Tyle razy mnie pytałyście, co ja robię na tych swoich studiach i jakie mam plany. Teraz wiecie - będę seksuologiem, zapisałam się na podyplomówkę, a to jest część pracy domowej, jaką zadał nam online nowy profesor...
Mama z babcią oczywiście dopytały o cele takiego ćwiczenia, wszystko im skrzętnie wytłumaczyłam dalej brnąc w kłamstwo. Na myśl o tym, że zapytają mnie skąd zadania domowe w wakacje od jeszcze niepoznanego profesora (według kłamstwa studia powinnam zacząć od października) oblewał mnie zimny pot, ale żadne pytanie w tym stylu nie padło - wydaje mi się, że widok gołych fujar i owłosionych tyłków zdecydowanie odebrał im mowę.
Czekam, aż przy rodzinnym spotkaniu zaczną o tym opowiadać. No i chyba rzeczywiście czeka mnie ta podyplomówka...
W pewne wakacje między kolejnymi klasami podstawówki trafiłem do szpitala. Nie pamiętam nawet co dokładnie mi było, ale spędziłem tam ze dwa tygodnie.
Mama przychodziła do mnie codziennie. Pewnego razu przyjechała ciocia z mężem, przywieźli też ze sobą moją babcię. Byli u mnie niecałe 15 minut. Dlaczego? Babcia stwierdziła, że jak już odbębniła swój obowiązek, to nic jej tu nie trzyma i ciocia z wujkiem mają już ją odwieźć, co też bez sprzeciwu zrobili. Zrozumiałbym, gdyby nie chcieli mi przeszkadzać w szpitalu, bo w końcu miałem tam odpoczywać i zdrowieć, ale babcia na głos powiedziała, że jej już się nie chce.
Miałem wtedy jakieś 8 lat i brutalnie dotarło do mnie, że babcia ma ulubione wnuki, a ja jestem tym ostatnim. Udowadnia mi to do dzisiaj. Może to nic specjalnego, ale ja spędzałem noce zastanawiając się co takiego zrobiłem nie tak, że babcia mnie nie kocha.
Dodaj anonimowe wyznanie