#6kant
Zupełnie nie myśląc, palcem wskazującym przejechałem szybko i mocno po trzech ostrzach, w celu odwłosienia rzeczonej jednorazówki. W tym samym momencie uświadomiłem sobie, co zrobiłem. Spojrzałem na piękne trzy czerwone kreski na palcu. Bolało.
Tracę wiarę w swój mózg.
#aleLF
#YJ5sJ
Brat miał klatkę z chomikami, akurat wtedy urodziły się małe. Wyobraźcie sobie miny 4 osób w wieku do 8 lat, które patrzyły, jak matka zjadła cztery swoje małe.
To było tak chore, że jak sobie to dzisiaj przypomnę, to nie wiem, co jest bardziej pojebane: to, że na to patrzyliśmy czy że nikogo nie wołaliśmy.
#CdRU1
Zawsze mi się wydawało, że jakoś szczególnie nie wypłynęło to na moje dorosłe życie. Teraz nie mam problemu z przytulaniem się z chłopakiem czy wyznawaniu mu dozgonnej miłości. Tyle słowem wstępu.
Pracując w sklepie, miałam (nie)przyjemność obsługiwać pewną starszą babkę, która zawsze strasznie marudziła. Nigdy nie zapomnę tego uczucia ciepła rozlewanego po całym ciele, ciężkiej głowy, gęsiej skórki. Wystarczyło, że powiedziała do mnie "KOCHANIE, a podaj mi jeszcze...". To było takie miłe, że później (ku uciesze innych pracownic) wyrywałam się, żeby ją obsługiwać. Od tamtej pory bardziej zaczęłam zwracać uwagę na takie drobne gesty - kiedy pani Wiesia podczas rozmowy w pracy posmyrała mnie po karku - jej dotyk czułam do końca zmiany, a kiedy pani Czesia w pracy ogarnęła mi kosmyk włosów z policzka, to musiałam się bardzo powstrzymywać, żeby nie robić oczu zadowolonego kota. Teraz w nowej pracy mam taką koleżankę, która zawsze gdy mnie widzi pyta - "no i jak tam, KOCHANIE..."- mmmmmmm, bajka.
I nie, nie podobają mi się panie 50+. Po prostu niektórzy ludzie mają taką wrodzoną czułość w sobie, że jak ci dotkną ramienia, to wcale się nie czujesz, jakby naruszana była "przestrzeń osobista". U niektórych to taki naturalny odruch, że nawet się na to nie zwraca uwagi (no chyba że jest się mną).
Gdy piszę to wyznanie i mi się to wszystko przypomina - ludzie, chyba mam orgazm ;d
#sn4e7
Któregoś dnia przyszła do mnie w odwiedziny córka sąsiada. Pokazała, jak bardzo jest wdzięczna za całą pomoc, kradnąc mi pieniądze. Jej ojciec zachował się w porządku, oddając nawet więcej, niż wzięła, ale od razu go poinformowałam, że więcej jej nie wpuszczę.
Cóż, słowa dotrzymałam.
Zaledwie parę dni temu dziewczyna wyszła pobawić się z kotami i zatrzasnęła drzwi do domu. Przyszła do mnie z płaczem, że nie może wejść. Zadzwoniłam do jej ojca i tyle. Nie wpuściłam jej do siebie, nawet gdy zaczęło padać, ponoć poszła w tym czasie do innych sąsiadów. Może i jestem wredna, ale nie miałam zamiaru spędzać popołudnia patrząc jej na ręce.
#VqfSx
1. Nie byłam uświadomiona, co to jest. Mało tego.
Miałam taką patologię w domu, że moją pierwszą myślą było "mama będzie krzyczeć, że zabrudziłam majtki". Do dziś pamiętam (a już trochę lat mam), jak po kryjomu prałam i suszyłam żółte gacie, żeby przypadkiem nie zauważyła, że są mokre.
2. Na drugi dzień kolejne majtki brudne. W końcu poszłam, z pochyloną głową, pokazać je matce.
Co prawda nie krzyczała, ale wpędziła mnie w totalne poczucie winy, że mam okres. Kilka ładnych lat myślałam, że to coś złego. Miałam zabronione mówić o tym koleżankom. Jak proponowały basen, miałam kłamać, że mam tego dnia wizytę u lekarza.
Jej komentarz po latach:
A bo mi smutno było, że od takiego małego będziesz się musiała męczyć. Myślałam, że trochę później dostaniesz.
#azuq2
Ostatnio popijał sobie Jacka Danielsa, którego dostał na urodziny, dużą butelkę. Wcześniej wypił też kilka piw, generalnie dość szybko stracił rachubę.
Kiedy potem się ogarnął, nie mógł nigdzie zlokalizować butelki. Przeraził się, że całą tę butlę wypił, a pamięta tylko o jednej szklance. Stwierdził, że jeśli on po jednej szklance nie pamięta, co się z nim dzieje, to on więcej pić nie będzie. Trwa w tym postanowieniu tydzień, nie wiem, co z tego będzie, ale tydzień zawsze coś.
Tata nie wie, że on faktycznie wypił tylko jedną szklankę. Przez przypadek stłukłam prawie pełną butelkę. Był to przypadek, ale gdybym wtedy mogła przewidzieć skutki, to wywaliłabym to do zlewu już dawno ;)
#Wz3fL
Rano półprzytomna siedzę w kuchni i piję kawę. Matka pyta, czy pójdę do sklepu. OK, przyjęłam, ona zaczęła się krzątać po kuchni, ja zaś poszłam się ogarnąć do pokoju. Gotowa do wyjścia wchodzę do kuchni i pytam się o listę zakupów. Wypada zaznaczyć, że mam niski, niekobiecy głos.
Siostra i matka malowały się przy stole i obie naskoczyły na mnie:
- Teraz to sobie daruj!
- Z taką grobową miną to powiedziałaś, jakbyś mi łaskę robiła tymi zakupami!
- Nie chcesz, to nie idź!
- Miała taką postawę, jakby chciała mnie wzrokiem zabić, za to tylko, że poprosiłam o zakupy
-No tak, tak..
Siostra jeszcze naśladowała mój niski ton, tak jakbym zadała pytanie wcześniejsze z pogardą.
Nie, mam zwyczajnie naturalnie niski głos. Nic na to nie poradzę. Jak się fochnęły, to OK. Niech się fochają. Jeszcze obie się nakręcały, przez chwilę komentując moje "zachowanie". Nie przerwałam im, wyszłam, przypominając sobie, że chyba chciały zupę ogórkową. Kupiłam przecier, śmietanę i mleko, a warzywa na pewno były.
Wróciłam, włożyłam do lodówki, wchodzi siostra do kuchni, tuż po mnie otwiera lodówkę.
- Wiedziałam, że taka jesteś... nic nie kupiłaś!
- A podałyście, co chcecie?
- Powinnaś się domyślić!
Jprdl.
#YsG6P
Wynajmowałem mieszkanie z dziewczyną w centrum dużego miasta, ogólnie spoko okolica, spoko ludzie z wyjątkiem jednej rodzinki, ale o tym zaraz.
Razem z nami do naszego mieszkania wprowadziły się 2 zwierzaki. Najemca nie miał nic przeciwko.
Minęły pierwsze dni i już doszło do pierwszych zgrzytów z sąsiadami. Tematem padły nasze zwierzaki, które rzekomo strasznie hałasują, gdy jesteśmy w pracy, a sąsiedzi z drzwi obok nie są w stanie wytrzymać tych jęków rozpaczy.
W końcu sąsiadka zaczęła wydzwaniać do naszego najemcy, wręcz każąc nam pozbyć się zwierząt lub wynieść się z mieszkania.
W końcu jednego dnia zapukała do nas straż miejska. Dostali zgłoszenie, że u nas w mieszkaniu są zwierzęta, które "szczekają, wyją, ujadają i zakłócają ciszę, zwłaszcza w nocy". Byli bardzo zdziwieni, gdy pokazałem im nasze dwa króliki w klatkach, które rzekomo tak szczekały i bardzo głośno się zachowywały.
Jak się wkrótce dowiedzieliśmy, sąsiedzi to weganie i ubzdurali sobie, że hodujemy sobie te zwierzęta na ubój.
Głupota ludzka nie zna granic.