Jakiś czas temu przygarnęłam psa ze schroniska. Pieseł chyba był nietrafionym prezentem pod choinkę, albo właściciele uświadomili sobie, że wyrośnie z niego sporych rozmiarów pieseł, bo pozbyli się go nadzwyczaj szybko, zostawiając go w transporterze pod bramą schroniska.
Archimedes jest czekoladowej maści labradorem, ale nie było przy nim nic, oprócz jego miski i smyczy, ciężko więc powiedzieć jakich miał przodków i gdzie został kupiony. Jak to pies ze schroniska.
Kilka dni później, kiedy zostaliśmy już najlepszymi kumplami ever, zrobiłam piękną fotę i wrzuciłam na Twarzoksiążkę.
Kiedy mój telefon oznajmił, że mam kilkanaście nowych komentarzy, byłam zachwycona. Dopóki nie zaczęłam czytać. Oto kilka z nich:
- adoptuj, nie kupuj!
- pewnie z pseudohodowli!
- tyle niekochanych psów czeka w schroniskach, a ty kupujesz!
- a papiery masz?!
Lawina hejtu, jaka się na mnie posypała, była ogromna. Zarzucono mnie linkami dot. kwestii prawnej, związków hodowców, kar itp.
Zabolało, zwłaszcza że byli to moi prywatni znajomi, a przy tym nikt tak naprawdę nie interesował się tym, skąd go mam. Zainteresowanie wzbudził tylko "rasowy" wygląd Archimedesa.
Odczekałam jeszcze trochę, po czym wrzuciłam w komentarz zdjęcie dokumentu z pieczątką schroniska, które dostałam (od schroniskowego weterynarza). A potem znacznie zredukowałam sobie listę znajomych.
Kampanie społeczne to dobra rzecz, ale cieszę się, że Archimedes jednak nie umie czytać, bo jak nic wpadłaby psina w kompleksy :D
Siedem lat temu miałam bardzo pechowy rok - najpierw wypadek samochodowy i kalectwo, potem zostałam napadnięta trzy razy (dwa razy w nocy i raz za dnia). Pod koniec roku prawie doszło do włamania - włamywacze byli już w ogrodzie, ale zdążyłam zadzwonić po policję (a to wcale nie było takie łatwe, bo jeszcze wtedy mieliśmy telefon stacjonarny na parterze, a ja byłam nieogarniętym dzieckiem i kaleką, mającą swój pokój na piętrze). Włamywacze zdążyli zabić nam psa, ale zostali schwytani.
Od tamtej pory nie wychodzę z domu (mam nauczanie indywidualne).
Nawet psycholog przychodzi do domu i od siedmiu lat leczy mnie z traumy, której nie mam. Prawda jest taka, że siedzenie w domu jest po prostu wygodne i nagle wszyscy zrobili się mili - rodzice, którzy wcześniej traktowali mnie jak powietrze, nagle poświęcają mi czas, patologiczna siostrzyczka nagle obsypuje prezentami, przyjaciele nagle mili. Nagle każdy mnie kocha i życzy "wyleczenia traumy", chociaż wcześniej byłam niechcianym dzieckiem do bicia.
Gdy miałam ok. 12-13 lat byłam świadkiem czegoś, czego nikomu z Was nie życzę. Nakryłam moją babcie podczas... próby samobójstwa. Moją babcię, która gdy byłam mała zawsze była dla mnie oporą, wsparciem, spokojną oazą, przy której mogłam się wyciszyć. Zmieniła się. Przyczyn nie chciałabym ujawniać, gdyż są zbyt prywatne. Nadal mam ten obraz przed oczami. Ją, z opaską na szyi. Ja krzycząca, wołająca ciocię.
Przez kilka dni byłam w mocnym szoku. Nie umiałam na nią spojrzeć. Zawsze gdy wchodziła do pokoju spuszczałam wzrok.
Sytuacja się z czasem wyprostowała. Na chwilę obecną jest już dobrze. Z babcią nigdy nie rozmawiałam na ten temat, jedynie jej córki. O tym incydencie wiem tylko ja, ciocia i moja mama.
Pewnie powiecie, że powinna zasięgnąć porady psychologa, niestety nie tak łatwo nakłonić człowieka na wizytę, zwłaszcza z takim charakterem jak ona. Natomiast po dziś dzień żyję w strachu, że to może się powtórzyć. W domu zdarza mi się po kryjomu śledzić babcię, czy nie robi jakichś głupot. Nie ufam jej. Jednak kocham nad życie.
Chciałam właśnie podziękować Anonimowym za uratowanie mi domu, zdrowia, a nawet życia.
Zostawiłam olej na palniku dosłownie na sekundę, a ten zajął się ogniem. Przypomniałam sobie wyznanie o tym, jak gasić olej, gdy się zapali (nie dawać pod strumień wody, a przykryć mokrą szmatką, by odciąć dopływ tlenu).
Dziękuję, Anonimowe, za to wyznanie!
Uważajcie na siebie.
Kiedy byłam mała, myślałam, że powiedzenie "w mordę jeża" wzięło się stąd, że był kiedyś święty Wmordejerz, którego wzywa się w różnych beznadziejnych sytuacjach, żeby pomógł.
Z błędu wyprowadziła mnie katechetka, kiedy podczas lekcji o świętych, spytałam kim był święty Wmordejerz.
Kilka (kilkanaście?) lat temu, za czasów pięknej podstawówki byłyśmy z siostrą bardzo zaangażowane w życie naszej parafii. Do tego stopnia, że gdy zmarł nasz proboszcz - naprawdę cudowny człowiek - ustawiłyśmy na komputerze wspaniałą tapetę, dzieło godne najlepszych mistrzów painta: czarne tło, biało-czarna fotografia proboszcza i cudownie jaskrawy zielony podpis: Odszedł Pasterz od nas...
Do dziś podziwiam rodziców, że tego nie skomentowali.
Zdarzyło się Wam kiedyś ślizgać w kabinie prysznicowej? Tak więc ja tydzień temu się tak poślizgnąłem. Wybiłem dwie szyby w kabinie, kawałki szkła weszły mi w pośladek i udo oraz złamałem nogę. Żeby dojechać do szpitala musiałem zadzwonić po rodziców. Usiąść nie mogłem, bo miałem szkło w pośladku. Tak więc mina ludzi widzących mnie wypinającego swoją dupę w oknie – bezcenna.
PS. Pozdrawiam Pana doktora, który szył mi dupę. Bardzo miły facet
Jestem już dawno dorosła, jednak nie posiadam piersi. Jestem kompletną deską i mam chyba jakiś niedorozwój określany nazwą piersi bulwiaste. Miałam kilku chłopaków, każdy z nich, gdy zdjęłam stanik pytał "co to jest", albo komentował jeszcze gorzej.
Nie akceptuję siebie i nigdy nie zaakceptuję, to nie są cycki, tylko jakiś dziwnokształtny wytwór.
Piszę to, ponieważ kobiety często narzekają, że chciałyby mieć większe piersi, a wiecie, co jest najważniejsze? Kształt i jędrność, a nie rozmiar.
Ja, posiadaczka mikroskopijnych bulw, wam to mówię :)
Ja i moja siostra naczytałyśmy się różnych wyznań o bliźniaczkach, które zamieniały się miejscami, żeby zdobyć lepsze oceny i we wrześniu postanowiłyśmy tego spróbować. Akurat idealnie się złożyło - kiedy ja miałam polski, ona miała matematykę. Od tamtej pory zamieniałyśmy się w łazience.
Wszystko pięknie, aż tu nagle w styczniu siostra zaczęła protestować. Nagle zaczęło jej to przeszkadzać. Mówiła, że się boi, bo mogą nas przyłapać itd. W kwietniu moja polonistka wkurzyła się na klasę i oświadczyła, że zrobi sprawdzian ze wszystkich lektur, a pytania ułoży sama.
Ja, spanikowana, lecę do siostry. Mówię jej, co się dzieje i przypominam, że ona ma w tym czasie kartkówkę z matmy. W końcu siostra się zgadza i następnego dnia pisze za mnie sprawdzian, a ja jej kartkówkę.
Po dzwonku nauczyciel od matematyki poprosił, żebym została po lekcji, a kiedy już zostaliśmy sami spytał, czy podobała mi się "nasza" randka.
W ten sposób dowiedziałam się, że siostra sypia z nauczycielem.
Mam 26 lat, fajną pracę i jestem w szczęśliwym związku. Ale jednak gdzieś w życiu się coś poplątało. Wczoraj, będąc z chłopakiem i jego znajomymi w centrum na piwie, spotkałam koleżankę z liceum, która wyskoczyła ze swoimi koleżankami na piwo. I od wczoraj nie mogę przestać płakać, bo uświadomiłam sobie, że ja tak naprawdę nie mam z kim wyjść nawet na takie piwo czy zadzwonić i tak o pogadać o dniu codziennym.
Nie mam ani jednej koleżanki, o przyjaciółkach nie wspominając. I boję się tego, że któregoś dnia, mój chłopak postanowi poruszyć temat ślubu, a ja... nawet nie będę miała kogo poprosić o zostanie starszą... Ewidentnie coś poszło bardzo nie tak.
Przepraszam, ale musiałam się uzewnętrznić.
Dodaj anonimowe wyznanie