Miałam o 15 lat młodszą siostrę, dziś młodej już nie ma z nami, ale chcę, by w mojej pamięci pozostały te wspaniałe, śmieszne i miłe chwile z nią związane. Często robiłyśmy sobie różnego rodzaju dowcipy, które nie zawsze dla obydwu były śmieszne.
Jako że oboje rodzice pracowali, a ja byłam na tyle dorosła, że mogłam się nią zajmować, to często z radością podejmowałam się różnego rodzaju opiekuńczych czynności.
Zdarzało się, że bywałam u niej na wywiadówkach w podstawówce. Wiadomo, jakie są dzisiejsze dzieci - bardzo wrażliwe na opinię rówieśników i nie chcące "narobić sobie siary". By wkurzyć moją siostrę, zawsze przygotowując się do wywiadówki ubierałam najbardziej wieśniackie ciuchy, jakie mogłam znaleźć w domu - stary sweter, spódnica babci, kalosze, rosyjska czapka. Ubierałam się tak i mówiłam młodej, że wychodzę do szkoły. Śmiałam się na widok paniki w oczach i błagań, bym się przebrała (o dziwo ten numer przechodził przez kilka lat i do młodej jakoś nie docierało, że przecież nigdy nie wyszłabym z domu tak ubrana).
Gdy byłyśmy same w domu i ją o coś prosiłam (o posprzątanie pokoju, wyjście z psem na spacer, odrobienie lekcji), najczęściej w pierwszym odruchu odmawiała. Wysyłałam wtedy SMS-a na domowy numer. Telefon dzwonił, kazałam jej odebrać i mała słyszała wiadomość typu "Aniu, dlaczego nie słuchasz starszej siostry? Wyjdź z psem na spacer w tej chwili!". Wkręciłam ją, że to jakaś kobieta, która nas obserwuje i będzie karać za złe zachowanie.
Kiedyś moja rodzina przymierzała się do kupienia zmywarki. Temat był poruszany w domu przez kilka dni, szykowanie miejsca, sprawdzanie na necie ofert, promocji i rodzajów sprzętu. W każdym razie prawie o niczym się nie mówiło, tylko o zmywarce. Któregoś dnia zrobiłam obiad, jadłyśmy z młodą w pokoju i poprosiłam ją o wyniesienie do kuchni talerzy. Mała miała już z 8 lat i jak zawsze odpowiedziała, że sama mogę sobie wynieść. Mój patent: "Aniu, proszę, zabierz talerze i włóż do zmywarki". Młoda porwała miski i talerze, pognała do kuchni i po chwili wróciła mówiąc "N, kurde, my nie mamy jeszcze zmywarki!".
Młoda ma 6 lat, byłyśmy na mszy w kościele, w podziemiach którego jest piękna ruchoma szopka uruchamiana w grudniu. To taka atrakcja dla wszystkich okolicznych dzieci i Ania zawsze bardzo czekała, by tę szopkę zobaczyć. Po mszy powiedziałam, by poszła do księdza i poprosiła, by szopkę otworzył i jej pokazał, na co biedny ksiądz odpowiedział: "dziecko drogie, na Wielkanoc piwnice są zamknięte, przyjdź za pół roku".
Młoda uwielbiała swoją katechetkę, gdy nie chciała wyjść na dwór, to mówiłam jej, że widziałam przez okno, jak ta katechetka spaceruje niedaleko naszego domu. Ania migiem zakładała buty i leciała na spotkanie...
Dziś te wspomnienia pozostają tylko ciepłem w sercu... Pustka i żal są ogromne.
Pozdrawiam z nocnej zmiany.
Prawie dostałem zawału jadąc na nockę, gdy nagle ni stąd, ni zowąd w świetle reflektorów pojawiły się dwie postacie idące poboczem. Noszenie odblasku nic nie kosztuje, a daje wiele. Dbajmy o swoje bezpieczeństwo.
Jestem uzależniona od kupowania książek. Nawet ich nie czytam.
Gdy byłam dzieckiem, bardzo bałam się, że zatkam toaletę i woda wyleje się na podłogę. Zwłaszcza przy robieniu kupy. I tak po zrzuceniu balastu, papier brudny po wytarciu pupy wyrzucałam za kibelek. Regularnie.
Niestety po jakimś czasie zaprzestałam tej praktyki, bo zwoje obsranego papieru znalazła mama. Nie przyznałam się i powiedziałam, że to pewnie babcia.
Chyba nie uwierzyła.
Jak byłam w czwartej klasie podstawówki, to bardzo stresowały mnie kartkówki z historii. Zawsze było mnóstwo pytań i mało czasu, i bałam się, że zwyczajnie nie zdążę na wszystko odpowiedzieć, bo nie potrafiłam szybko pisać. Pamiętam, że ze stresu napinałam wszystkie mięśnie i zakładałam nogę na nogę, czasami lekko nimi o siebie ocierając. I tak po paru minutach dostawałam orgazmu.
Jako że mam już dwadzieścia parę lat, to będąc dzieciakiem nie wiedziałam za bardzo co to jest orgazm (bo nie miałam takiego dostępu do internetu, jak teraz mają dzieciaki), dlatego mój mały, lekko dziwny umysł ubzdurał sobie, że ta "fala rozluźnienia" jest wybuchem geniuszu i oznacza to, że nachodzi mnie właśnie fala olśnienia. Nie wiem, czy ktoś zrozumie o co mi chodzi. W sumie sama tego do końca nie ogarniam. Ale działało jak placebo! Wiedziałam, że jestem geniuszem, bo dostałam "fali olśnienia" i pisałam kartkówki na 5+.
Tak że tego...
Jako gówniarz popijałem w domu alkohol, z puszki, taki najtańszy. Incognito oczywiście, żeby się czasem rodzicielka nie dowiedziała. Miałem nawet patent na otworzenie puszki, taki, żeby nikt nic nie słyszał.
Zakładałem wtedy słuchawki na uszy, ustawiałem pokrętło głośności na maksymalny poziom i dopiero wtedy zabierałem się do roboty.
Do dziś nie jestem w stanie pojąć tamtej mojej logiki.
Gdy byłam brzdącem, 4-5 lat, bawiłam się ziarnami kukurydzy i do dzisiaj nie wiem jak, ale włożyłam sobie jedno do nosa. Mama próbowała jakoś temu zaradzić, ale wyciągnąć się nie dało, a wydmuchanie w chusteczkę też nie wchodziło w grę, bo cholera głęboko weszła. Więc co dalej? Zostawimy, poczekamy, może samo wyjdzie.
I tak dzięki odpowiednim warunkom i wilgotności z mojego malutkiego noska wyszedł zielony zarodek kukurydzy.
No cóż... przynajmniej tym razem udało się go wyciągnąć :D
Czasem kiedy potrzebuję atencji, mam zły dzień i czuję się do dupy, podłączam sobie tablet graficzny do komputera, wchodzę na kurnik i gram w kalambury.
Czuję niezwykłą satysfakcję widząc, że moje rysunki są lepsze od innych i już nie czuję się jak gruba buła z parą lewych dłoni.
Kocham Indie i moim największym marzeniem zawsze była podróż do tego kraju. Czytałem sporo książek o Indiach, a nawet nauczyłem się trochę języka... W końcu - stało się. Kupiłem bilet, wsiadłem w samolot i ruszyłem na poszukiwanie przygody. Podróż minęła mi dobrze, chociaż całą drogę bałem się, żeby gdzieś przypadkiem nie zaginął mi bagaż (słyszałem, że przewoźnicy często miewają takie wpadki). Na szczęście nic takiego się nie stało.
Na lotnisku w Delhi czekał na mnie mój serdeczny przyjaciel Abhi - Hindus, którego poznałem, gdy ten był w Polsce na wymianie studenckiej. Złapaliśmy taksówkę i pojechaliśmy do domu mojego gospodarza. Abhi chciał zapłacić za kurs, ale kategorycznie mu tego zabroniłem.
Zapytałem taksówkarza, ile się należy. Ten podał cenę równą ok. 30 polskich złotych. Szybko odliczyłem hajs i chciałem mu go wręczyć, lecz wtedy do akcji wszedł Abhi.
Okazało się, że ceny są tam znacznie niższe i taryfiarz usiłował mnie oszukać. Mój przyjaciel nawrzeszczał na niego, wyzywając od cwaniaków, naciągaczy i kutasiarzy, którzy sprawiają, że turyści wyrabiają sobie złą opinię o Hindusach. Na koniec burcząc, rzucił taksówkarzowi połowę odliczonej kwoty i dosłownie wyciągnął mnie z pojazdu, na odchodnym rzucając kierowcy kwiecistą wiązankę na temat złego prowadzenia się jego matki.
Kiedy zrozpaczony patrzyłem, jak taksówka znikała gdzieś na linii horyzontu, Abhi przyjacielsko klepnął mnie w plecy pytając:
- No i jak ci minęła podróż, stary druhu?
- Dobrze - odrzekłem zgodnie z prawdą. - Aż do momentu, kiedy przegoniłeś w trzy diabły taksówkę z całym moim dobytkiem w bagażniku...
Kilka lat temu zostałam wraz z mężem zaproszona na wesele. Teściowa zgodziła się zaopiekować naszym 4-miesięcznym wówczas synkiem.
Bawiliśmy się świetnie, ale koło godziny 20.00 zaczęło doskwierać mi nieprzyjemne uczucie przepełnienia w piersiach - karmiące mamy wiedzą, o czym mówię. Uwiadomiłam sobie, że laktator został w domu, czyli jakieś 150 km od miejsca imprezy, musiałam więc poradzić sobie ręcznie. Zamknięta (tak przynajmniej wtedy mi się wydawało) w kabinie przystąpiłam do "dojenia". A że cały proces był bardzo powolny, wpadłam na genialny pomysł. Postanowiłam własnoustnie wyssać pokarm z piersi.
Gdy byłam w trakcie, do kabiny wparowała 8-9-letnia dziewczynka.
Mam nadzieję, że widok dorosłej kobiety nagiej od pasa w górę, trzymającej własną pierś w ustach, nie zostawił trwałego śladu w psychice tego dziecka.
Dodaj anonimowe wyznanie