Mam doktorat, pracuję jako lekarz na wydziale onkologii dziecięcej.
Kocham swoją pracę i wykonuje ją z pasją, dla niej poświęciłem swoje życie prywatne ale wierzę, że robię właśnie to po co się urodziłem.
Cóż, wiecie co jest najśmieszniejsze w mojej pracy?
Po wielu trudach i wysiłkach, nieprzespanych nocach, kombinowaniu i po prostu robieniu wszystkiego co tylko jestem w stanie, aby ocalić ten organizm. Po niewyobrażalnie bolesnej przegranej walce o życie.
"Najśmieszniejsze"* jest mówienie rodzicom, że ich dziecko umrze.
*najbardziej ironicznie przerażające i chore, wręcz śmiesznie niesprawiedliwe, popier*one i ku*wa okropnie pojeb*ane.
Ale nic, dla mnie to końcu to tylko następny organizm, który się wyłączył... bo gdybym
patrzył na te dzieciaki jak na małego, myślącego, kochającego człowieka, mającego duszę i w przyszłości mającego dorosnąć i założyć rodzinę, to już dawno temu skończyłbym w psychiatryku.
Chyba czytam za dużo anonimowych...
Ostatnio przyśniło mi się, że byłem przesłuchiwany w Guantanamo. Kiedy nie chciałem zeznawać, w ramach tortur kazali mi obejrzeć na żywo debatę z udziałem GrazynaPiczkas i Poroniec.
Przebiegu debaty nie streszczę, bo w tym momencie się obudziłem.
Telefon miałam od przedszkola. Najpierw była to zwykła cegiełka. Jednak gdzieś w 2-3 klasie dostałam telefon z kamerką.
Nadszedł czas świąt. Do mojej genialnej główki wpadł pomysł, żeby nagrać Świętego Mikołaja, jak podkłada prezenty pod choinkę. Jako że obok drzewka był przedłużacz do lampek, wzięłam ładowarkę, podłączyłam telefon, włączyłam nagrywanie i ukryłam wszytko za gałązkami. Oczywiście o niczym wcześniej nie mówiłam ani rodzicom, ani dziadkom.
Gdy prezenty magicznie znalazły się pod choinką, po kryjomu zabrałam telefon i odtworzyłam film. Zamiast Świętego Mikołaja na nagraniu była babcia zostawiająca paczki na dywaniku.
Tak właśnie się dowiedziałam, że Święty Mikołaj nie istnieje.
Sztuczki z nagrywaniem przez telefon używałam jeszcze wiele razy, ale o tym w innym wyznaniu.
Ostatnio mój facet, z którym jestem już ponad 2 lata w związku, zaprosił do siebie kolegów i urządzili sobie męski wieczór. Były karty, winko, a gdy ono się skończyło, była też wódeczka. Siedzieli długo i śmieszkowali. Ja jako pomocna i wyrozumiała dziewczyna donosiłam kanapeczki, przekąski i butelki zamieniałam na pełne.
W pewnym momencie dyskusja zeszła na jakiegoś ich dawnego wspólnego znajomego o imieniu Borys. Obsmarowali mu tył tak konkretnie, że aż byłam w szoku, że znają tyle niegrzecznych epitetów. Innymi słowy paczka mojego chłopaka bardzo, ale to bardzo nie trawi Borysa. Nie wiem za co.
Mój luby nawet dodał, że jakiś rok temu go widział na mieście, to jedyne co go powstrzymało przed spuszczeniem mu łomotu, to fakt, że był wtedy z ludźmi z pracy i musiał się jakoś zachować.
W momencie gdy znowu zrobiło się głośno, trochę za głośno jak na późny wieczór, wparowałam do pokoju, aby trochę ostudzić ich entuzjazm. Siedzieli na fejsie Borysa i zbijali się z niego i jego fotek tam umieszczonych. Niestety trafiło mnie wtedy piorunem, bo zobaczyłam, o którym Borysie tak żwawo śmieszkują. Otóż wróg męskiego towarzystwa, to mój były kochanek ze studiów, z którym spędziłam w łóżku wybitnie intensywny miesiąc.
Mój luby woła mnie:
- Patrz! To ten, o którym ci kiedyś opowiadałem... Cały akademik z niego walił! (wszyscy się śmieją) - Jezu, co to była za pi*da!" (oni nadal się śmieją).
Ja stoję jak wryta, bo mi życie przed oczami przeleciało i wtedy spostrzegłam, że jeden z kolegów wcale nie śmieszkował z resztą i patrzył baardzo wymownie na mnie.
Teraz żyję w obawie, że jeden z najlepszych kumpli mojego chłopaka wie, że spałam z ich wrogiem numer jeden.
Męska duma i życie jest popier*olone :/
Kiedy byłam mała, byłam przekonana, że Pan Bóg daje dzieci tylko dobrym ludziom, żeby nie działa się im żadna krzywda.
Rodzice w późniejszym czasie wytłumaczyli mi jak to naprawdę jest. Płakałam kilka dni, nie rozumiejąc dlaczego świat jest taki okrutny.
Odkąd byłam małą dziewczynką, zawsze jak mamę przycisnęło na dwójkę, leciałam za nią, siadałam w łazience obok niej i plotkowałam. Rozmawiałyśmy wtedy dosłownie o wszystkim.
Teraz mam 21 lat, już nie mieszkam z rodzicami i bardzo mi tego brakuje, ale jak tylko przyjeżdżam do rodzinnego domu, to idziemy na posiedzenie.
Parę lat temu wyjechałam na jakiś czas do pracy do Holandii.
Moja mama do dziś myśli, że po prostu beznadziejnie mi płacili, bo po kilku miesiącach zapieprzania prawie nic nie zaoszczędziłam.
Nigdy się nie dowie, że przepalałam prawie całą wypłatę.
Każdy z nas ma taki swój smak dzieciństwa - drożdżówka babci, pomidorowa mamy, jajecznica taty...
Moim ówczesnym przysmakiem były stonki. Tak, te chrząszcze w żółte paski. Uwielbiałam, jak pod wpływem ugryzienia "strzelały".
Po 19 latach moi rodzice zauważyli, że moje oczy są niebiesko-szare (oba te kolory są jasne, więc często ludzie to zauważają).
Do tej pory uważali, że są brązowe.
Jak byłem młodszy i zostawałem sam w domu, zdarzało się, że ktoś od czasu do czasu zapukał do drzwi. Jeżeli był to ktoś nieznajomy (np. kurier, przedstawiciel jakiejś organizacji charytatywnej czy dalszy sąsiad), miałem w zwyczaju chować taki duuuuży nóż w przedpokoju (najczęściej pod ubraniami). Dopiero wtedy mogłem nieznajomemu otworzyć. Raz nawet zapomniałem o zabraniu noża z kryjówki i musiałem się tłumaczyć.
Na szczęście mi przeszło :D
Dodaj anonimowe wyznanie
