#zYXki
Wybaczcie, pieski.
Wybaczcie, pieski.
#wT7bZ
Tak, jestem pieprznięty, wiem, ale co? W końcu anonimowe...
#I1dtm
Otóż wyobraźcie sobie, że kobiety to też ludzie - a nie aniołki czy bezbronne owieczki, jak głosi powszechna opinia!
Ale do rzeczy: Jako młody chłopak na jednym z wakacyjnych wyjazdów zostałem wygrzmocony przez gromadkę dziewczyn ze starszej grupy.
Użyłem słowa "wygrzmocony", ponieważ w dobie "równouprawnienia" g*ałcicielowi nadal przypisuje się penetrowanie, oficjalnie więc dziewczyny musiałyby dobrać mi się do tyłka, a to nie miało miejsca, na szczęście. Dziewczyny nie wykazywały się jakąś szczególną fantazją, z czego się naprawdę cieszę. Co nie zmienia faktu, że pomijając "biegunowość", był to g*ałt. Tego - darmowy seks i do tego pewniak - rodzaju. Jakaś trauma była - ale dziewczyny młode, niebrzydkie, ogarnęły mnie, żeby nikt się o niczym nie dowiedział, wiec męczyło mnie tylko parę miesięcy.
Do fantastów:
- Upokorzenie nie jest "fun", a zostanie zmuszonym do seksu jest upokarzające, kropka.
- Nie, g*ałt kobiet(y) na mężczyźnie nie kończy się, kiedy facet ma dość - a większość facetów ma problem nawet z jedną [1] partnerką.
- Chłopak (mężczyzna) może zacząć uprawiać kolejny seks jeszcze zanim skończy poprzedni (nie polecam) - tylko koleżanki muszą go dobrze trzymać...
- Dużo seksu w krótkich odstępach czasu oznacza problemy z osiągnięciem orgazmu, co umożliwia jeszcze więcej już niezbyt przyjemnego i coraz bardziej nieprzyjemnego seksu.
*Szczerze, idea może i wygląda jak ziszczone marzenie, ale zapewniam: tylko tak wygląda. Po wszystkim, ten moment, w którym nie uprawiam seksu - to jest ten moment, który wspominam najlepiej.
PS. Nie było antykoncepcji. One g*ałciły, ich problem, chociaż oczywiście fajnie by było wiedzieć.
#c28Ml
Pani Gosia jest moją nauczycielką historii, jak i również jedną z opiekunek samorządu szkolnego. Nigdy wcześniej jakoś specjalnie z nią nie rozmawiałam i nie znałam jej z innej strony, prócz tej, którą poznałam na lekcjach i zebraniach.
Nie było mnie przez kilka dni w szkole. Pani Gosia szykowała harmonogram do sprzedaży ciast i napisała do mnie po raz pierwszy ok. 21, czy będę już w piątek w szkole, bo chce mnie wpisać. Zdziwiłam się, że o tej godzinie robi rzeczy do pracy, zamiast cieszyć się wspólnie spędzonym czasem z najbliższymi - napisałam jej to. Przypomnę, że NIGDY wcześniej z nią nie miałam kontaktu. Zaczęła mi pisać o tym, że już z niczym nie wyrabia, ma wszystkiego dosyć, zaraz z bezsilności usiądzie i się rozpłacze - była bardzo przygnębiona. Szczerze, to mocno nią się zmartwiłam ;/ Nie wiedziałam jak mogę jej pomóc, więc zapytałam. W żartach odpisała, że mogę jej upiec babeczki.
Nie odpisywałam jej przez parę minut, bo w tym czasie ubierałam się i wychodziłam z domu po babeczki. Była godzina 21.30, jak nie później. Napisała, że żartuje ;) W odpowiedzi wysłałam jej zdjęcie z opisem ''idę po babeczki''. Nie mogła mi uwierzyć. Cały czas pisała, że jestem szalona, że mam wracać do domu i że już nie będzie płakać, ale mam wracać. Byłam w 3 sklepach i nigdzie ich nie było. W międzyczasie rozładował mi się telefon. Ostatnią nadzieją na zdobycie babeczek był sklep oddalony o jakiś 1 km, ale co tam - raz się żyje. Zdobyłam babeczki 💪. Do domu wróciłam po jakichś 30 min, czyli po 22.
Gdy podładowałam telefon, było pełno wiadomości od p. Gosi, m.in. czy żyję, czemu nie odpisuję, że się martwi itp. Wysłałam jej zdjęcie babeczek z opisem ''misja wykonana''. Nie mogła mi uwierzyć. Sądziła, że to co zrobiłam jest bardzo szalone i wyjątkowe. Następnie zrobiłam babeczki i uszykowałam na następny dzień. W międzyczasie cały czas pisałyśmy. Dziękowała mi, że wyciągnęłam ją z tak wielkiego psychicznego dołka, że nigdy tego nie zapomni i że jestem wyjątkową osobą.
Następnego dnia poszłam pod gabinet, gdzie miała lekcje. Poczekałam na dzwonek i jak wszyscy wyjdą z klasy. Kiedy była już sama, weszłam do gabinetu z babeczkami. Uśmiech p. Gosi był bezcenny. Nic nie powiedziała, tylko mocno mnie przytuliła i w międzyczasie się popłakała. Dziękowała mi z kilkanaście razy. Psychicznie naprawdę było już z nią źle... Ale zdołałam jej choć trochę pomóc.
Po tym, jak mnie przytuliła wiedziałam, że zapowiada się coś wyjątkowego. Nie sądziłam, że aż tak szybko, ale w bardzo szybkim czasie powstała między nami wielka więź. I obecnie jesteśmy przyjaciółkami. Coś czuję, że to jest przyjaźń na całe życie, a nie tylko na chwilę.
Dużo młodych ludzi zapomina o tym, że nauczyciel to mimo wszystko też człowiek. A ''nauczyciel'' to tylko jego zawód - praca jak każda inna. Więc proszę. Popatrzcie na nauczyciela nie jak na nauczyciela, ale jak na człowieka.
#7Ojpd
Wakacje. Podróż tramwajem po stolicy z 6-letnią siostrą. Zmęczone, z zakupami przedobozowymi siedziałyśmy na jednym siedzeniu. Siostra zaczęła mi odpływać, ale się budziła, bo nie miała jak się oprzeć.
Naprzeciwko nas siedziała pani w wieku 80+. Uśmiechnięta, wstała, powiedziała, żeby moja siostra usiadła na jej miejscu. Ja jej dziękuję, ale mówię, że sobie poradzimy. Pani dalej nie odpuszcza. Mówi, że woli sobie postać, a widać, że maleństwo musi się zdrzemnąć.
Siostra usiadła, zasnęła. Pani stała, więc się spytałam, czy na pewno nie chce usiąść, a ja postoję. Babcia mówi, żebym siedziała, bo jestem też zmęczona.
Jakiś chłopak, który siedział za mną, wstał i powiedział, że on postoi, a pani powinna siedzieć.
Usiadła, ale pod nosem powiedziała, że on zmęczony po pracy też zasługuje na siedzenie w tramwaju, a ona emerytka, jakoś sobie poradzi.
Widzicie, czasem można spotkać wspaniałe babcie w komunikacji miejskiej.
Babciu, dziękuję Ci, pomogłaś mi bardzo. :)
#ifgxj
Nie wiem co mnie podkusiło, ale ukradłam z apteki krem pod oczy za niecałe 15 zł. Już w domu miałam okropne wyrzuty sumienia i chciałam go oddać, ale nie miałam odwagi. To, co stało się później, to już była całkowita masakra.
Na następny dzień zadzwonił telefon stacjonarny, który odebrałam. Dzwoniła pani z apteki i powiedziała, że mam przyjść i zapłacić za krem, bo jestem na nagraniu z monitoringu (nr telefonu znalazła w książce po adresie na recepcie). Wstyd, wstyd, wstyd!! Oczywiście pojechałam, przeprosiłam i zapłaciłam za ten jebany krem.
Teraz, kiedy ktoś na mnie "dziwnie" popatrzy, to się zastanawiam, czy widział to nagranie i wie, że jestem złodziejką :(
Okropne uczucie...
#dg7F5
Dlaczego o tym piszę?
Po kolejnej, burzliwej rozmowie z moim obecnym chłopakiem, który znosi moje paranoje każdego dnia, przed snem chciałam sprawdzić fb. Nie wiem dlaczego, ale wylogowało mnie i zauważyłam, że konto chłopaka jest zapisane w moim telefonie. Wystarczyło kliknąć i cała jego prywatność, wszystkie rozmowy... Raj dla kogoś chorobliwie zazdrosnego, nieufnego. Sprawdzić, co pisał do swojej byłej, kiedy byli razem, sprawdzić, czy z kimś teraz aby nie pisze... Serce skoczyło mi do gardła.
I wiecie co?
Po kilku ciągnących się w nieskończoność sekundach wahania, usunęłam to konto z mojego telefonu.
Niby nic. Niby normalne, bo to powinno być normalne. Ale ja jestem z siebie dumna, cholernie dumna. Bo zapanowałam nad chorym umysłem. Po raz pierwszy od dawna tak naprawdę poczułam, że jednak gdzieś głęboko potrafię ufać i potrafię jeszcze być normalna. Żyć bez paranoi i wiecznego strachu. Normalnie. Po prostu żyć normalnie.
#TBcON
Gdy wróciłam do domu, mama się na mnie zezłościła, a ja w ramach zemsty wzięłam dezodorant taty, otworzyłam okno i psikałam nim, chcąc powiększyć dziurę ozonową, aby świat rozpadł się, a z nim cała moja rodzina.
#rZILd
W naszej podstawówce dyrektor miał naprawdę wielki ołówek i delikatnie kładł go na ramię dziecka, mówiąc, że zostaje uczniem.
Siostra powiedziała, że dyrektor bije wszystkie dzieci do nieprzytomności, a te, które zejdą podczas pasowania, nie dostaną się do szkoły.
Przez cale wakacje bałam się do tego stopnia, że próbowałam raz uciec z domu, żeby tylko nie iść na to cholerne pasowanie.
#aiUjJ
Jechaliśmy normalnie, lekko więcej niż dopuszczalna, ale w granicach normy... Wylot z zakrętu i w tej sekundzie zaczyna się najgorszy okres w moim życiu. Przez ułamek sekundy widziałem kombajn przed maską, samochód wyleciał w powietrze i wylądował na drzewie. Mama nieprzytomna, wywaliłem nogami resztki szklanego dachu, jednym telefonem dzwonię do ojca, drugim na pogotowie. Robię co mi mówią przez telefon, zaczynam mdleć, widzę, jak z ogromną prędkością zbliża się samochód, wyskakują ojciec z bratem, a mi się zamykają się oczy.
Obudziłem się w szpitalu, najpierw nie chcieli mi powiedzieć co z mamą, potem dowiedziałem się, że zginęła na miejscu. Pierwsze pół roku po tym zdarzeniu było koszmarem, schudłem 15 kg, siedziałem w pokoju i gapiłem się w ścianę.
Nadal nie mogę pojąć tego, że moja matka zginęła przez to, że jakiś kretyn zostawił nieoświetlony kombajn na środku drogi.
Minęło parę lat, przez codzienne obowiązki i pasję w dzień nie myślę o tym. Gorzej jest w nocy, jak sobie o tym przypomnę, to już nie zasnę.
Nie chcę współczucia, po prostu musiałem gdzieś się wygadać, może mi to w czymś pomoże.