#W3laj

Posiadam dwa konta na portalu randkowym, jedno jako kobieta, drugie jako mężczyzna.

Zapytacie po co? Wybieram najmniej popularne profile i wymieniam z nimi korespondencję, umawiam się z nimi w tym samym miejscu, o tej samej porze. Na miejscu tłumaczę, że pisali ze sobą tylko za moim pośrednictwem. Kilka osób już tak umówiłem, są to ciche i nieśmiałe osoby. Zanim umówię dwie osoby na randkę, dokładnie je sprawdzam, łącznie z przeszłością kryminalną. Co ciekawe, tylko jednej parze nie wyszło.

Dlaczego naszła mnie chęć opisania tego? Wczoraj dostałem zaproszenie na parapetówkę do wspólnego mieszkania jednej z par :)

PS Moja żona mi pomaga.
Komentarze (35)

#gsWtN

Czytam anonimowe najczęściej przed snem. Leżąc w łóżku odpalam apkę i pogrążam się w lekturze. Pomaga mi to zasnąć.
Ostatnio jednak zaczęły mi się śnić historie, które czytam przed zaśnięciem, a ja jestem ich główną bohaterką. Co więcej, są to sny świadome - jakoś tak pamiętam te historie i mam na nie wpływ, dzięki czemu mogę zmienić zakończenie jeśli to opisane w wyznaniu mi się nie podoba.

Ot, takie anonimowe wyznanie. Chyba się uzależniłam :)
Komentarze (12)

#WTjMi

Mam znajomego, który bardzo lubi się przechwalać, jaki to on wspaniały i cudowny, bo wydał książkę. Mówi o tym na każdym spotkaniu, każdej imprezie i zawsze przedstawia swoją książkę jako dramat psychologiczny i śmieje się z ludzi, którzy w życiu nie wydali żadnej książki.
Ta...

Wydał ją w niezbyt ciekawym wydawnictwie, które jest w stanie wydać nawet 4000 stron, na których jest jedno słowo, byleby im zapłacić.
Książka to kolejny "romans" pokroju Greya.
Prawdziwa miłość jest poprzedzona gwałtem, gwałt w tej "książce" jest wręcz gloryfikowany.
Rzeczywiście, jest się czym chwalić.
Komentarze (48)

#EbMMe

Może niektórzy z Was pamiętają taką grę przeglądarkową pod nazwą "animili". Chodziło w niej o to, że dostawało się szczeniaka i codziennie nim "zajmowało".

Będąc w podstawówce postanowiłam zaadoptować takiego wirtualnego psiaka. Przez pierwsze dni bardzo o niego dbałam, po jakimś tygodniu jednak to mi się znudziło i zapomniałam o nim. Jakiś miesiąc później przypomniałam sobie i zalogowałam się, by sprawdzić co z moim pieskiem. Jak się okazało, trafił on do wirtualnego schroniska. Było mi tak bardzo przykro, zresztą do tej pory doskonale pamiętam widok małego yorka zamkniętego w klatce ze łzą ściekającą z oka i napis w stylu "nie zajmowałaś się Ciapkiem, więc trafił do schroniska i szuka nowego domu".
W tym momencie się popłakałam. Wywarło to na mnie tak ogromne wrażenie, że od tamtej pory nie jestem w stanie wyrządzić zwierzęciu żadnej krzywdy. Mam swojego psiaka i nigdy nawet na niego nie krzyknęłam, bo mam wrażenie, że przez to będzie mu smutno.
Niby głupia gra, a w jakimś stopniu wpłynęła na moje życie. A z powodu tamtego szczeniaka nadal mi jest przykro.
Komentarze (20)

#QVvrY

Ludzie nie przestaną mnie nigdy zaskakiwać..

Czwartkowy wieczór, siedzę sobie w domu i naszła mnie ochota na papierosa. Nie myśląc za wiele ubrałem buty, kurtkę i wyszedłem na dziedziniec. Odpalam, stoję sobie ładnie pod daszkiem, gdy nagle słyszę naprawdę (nie przesadzam) potężnego i ultra głośnego bąka... Rozglądam się i widzę przy wejściu do innego bloku kobietę, ładnie ubraną, na oko może po pięćdziesiątce. Spojrzała na mnie... zrobiła się czerwona jak burak i na cały głos powiedziała ''Co za chamstwo, ludziom już się nawet w spokoju wypierdzieć nie dadzą''. Po czym wściekła jak osa zniknęła za drzwiami do bloku..

Czy tylko ja mam to szczęście i dostaję ochrzan za niewinność? :D
Komentarze (10)

#NhYia

Historia będzie dotyczyła mojej bardzo wierzącej cioci. Można rzec, że wiara jest sensem jej życia.

Osobiście nie jestem osobą praktykującą i dopóki nie narzuca mi swoich przekonań, nie przeszkadza mi to. W zwykłe, codziennie rozmowy wielokrotnie wplata słowa księdza z kazań. Zdarza się również, że poucza osoby wokół siebie, jak powinno wyglądać życie prawdziwego katolika, a co za tym idzie - każdej osoby, która ją otacza. Do dnia wczorajszego naprawdę szanowałam jej zapatrzenie w wiarę, natomiast jej morały traktowałam z przymrużeniem oka. Dlaczego akurat do dnia wczorajszego?

Otóż okazało się, że ciocia wyjechała (szczerze mówiąc nawet nie wiedziałam o tym, mam z nią sporadyczny kontakt) - ktoś pomyśli, co w tym złego? A to, że ciocia miała psa. Psem w trakcie jej nieobecności opiekowała się sąsiadka, tj. przychodziła do domu, dawała mu jedzenie, wodę, wyprowadzała na spacery. Nie byłoby w tym nic strasznego, gdyby nie to, że ciocia wyjechała MIESIĄC TEMU!!! Takie sytuacje zdarzały się częściej. Wiedziałam o jeszcze jednym takim wyjeździe, interweniowałam, chciałam, żeby oddała psa komuś, kto mógłby się nim zająć na co dzień, ale nie zgodziła się.
Wczoraj dowiedziałam się od rodziców, że podczas jej nieobecności pies zdechł. Pozostaje mi tylko mieć nadzieję, że to nie była kwestia niedbałości, a pies nie odszedł w męczarniach w domu, w smutku myśląc, że został opuszczony.

Brak słów. Brak słów na osoby, które uważają się za święte, a nie mają empatii do żywych stworzeń. Żałuję, że nie postawiłam na swoim. Bardzo.
Komentarze (34)

#IpRHI

Kilka lat temu moja ciotka zapytała się mnie, co chciałabym na urodziny. Ciotka do biednych nie należy, więc poprosiłam ją o profesjonalne markery do rysunku, zaznaczając, że one do tanich nie należą i w zupełności wystarczą mi 3-4 kolory. Nawet napisałam nazwę markerów na karteczce, żeby cioci z głowy nie wyleciało (dla chcących wiedzieć, koszt ok. 16 zł/1szt.) Ciotka pokiwała głową, "dobra, dostaniesz".

Nadszedł dzień urodzin, ja, uchachana od rana, ważny dzień itd., dostaję prezent od cioci...

Kupiła mi 12 mazaków.

Najtańszych, badziewnych mazaków, do kupienia  za (sprawdziłam) 3 złote w markecie czy innym sklepie.

I pomijając fakt, że solenizantce kupiła prezent za 3 złote, a siostra dostała gigantyczną stertę słodyczy, to jeszcze miała śmiałość, żeby z dumnym uśmiechem stwierdzić:
- No, teraz masz te swoje mazaki, to mi narysuj coś pięknego - i oczekiwać na, zapewne, drugą Monę Lisę.

Nie powiem, wkurzyłam się, wzięłam pierwszy lepszy mazak, zrobiłam kilka kresek i dwie kropki i dałam ciotce ze słodkim uśmiechem i słowami "Proszę, ciociu, to jest kotek".

Ciotka się zapowietrzyła i już więcej na moje urodziny nie wpada. A ja jakoś nie żałuję.
Komentarze (60)
Dodaj anonimowe wyznanie