#cZtVz
Od tamtego czasu nie ściągałam już nigdy więcej. Taki uraz.
Od tamtego czasu nie ściągałam już nigdy więcej. Taki uraz.
#9Y6yd
Dzisiaj dostałam porządny opiernicz od niedoszłego włamywacza za to, że pogryzł go mój pies, a ja nie miałam tabliczki typu: „Uwaga, groźny pies”.
#X4mHw
Sytuacja z dzisiaj.
Jak każdego dnia, jechałem autobusem z pokaźną grupą ludzi. Był ranek, świeżo siódma na zegarkach. Niektórzy przeglądają telefony, inni zeszyty czy gazety, większość ziewa. Rozpędzeni, nowym i długim jamnikiem wkraczaliśmy na teren łuków pod górę. Na teren spokojny i bezkolizyjny. Cisnęliśmy na kolejny przystanek, mogliśmy jechać około maksymalną prędkością dla terenów zabudowanych.
Nie wiem kiedy to się stało, lecz były to ułamki sekund.
Mocny hamulec, pisk opon - i to co udało mi się dojrzeć, gdy czułem rwanie mięśni oraz widziałem lecących ludzi, obijających się o kasowniki, uderzających czołami w uchwyty siedzeń, pośród wielkiego gwaru, krzyków, pisków... malutka postać dziewczynki z wielkim tornistrem (taki sztywny, wielki i ciężki), większym niż ona sama, biegnąca i wylatująca w powietrze z twarzą wykrzywioną we wrzask...
Cały autobus zatrzymał się na lekkim wzniesieniu i samym środku łuku. Pasażerowie w wielkim szoku, przerażeniu, część z nich wstająca z podłogi lub mdlejąca na widok własnej i cudzej krwi, na przykładowym łuku brwiowym. Kierowca także zamarł, siedząc w swojej kabinie.
Po chwili do dziecka przylatuje matka, rzucając telefonem po drodze. Biegnie z krzykiem, który było słychać przez zamknięte drzwi i szyby. Wzięła dziecko na ręce i odniosła na chodnik... małej nic nie było, nie miała nawet zadrapania na twarzy czy rękach. Nawet nie płakała. Za to jej tornister wyglądał jak po wybuchu bomby.
Kierowca wysiadł i zadzwonił po karetkę. Obudzeni już całkowicie i pełni adrenaliny oczekiwaliśmy na zespoły ratunkowe. Około połowa pasażerów potrzebowała podstawowej pomocy medycznej, myślę, że skończyło się na ewentualnych szyciach ran ciętych w okolicach głowy, może rąk. Ja chyba naciągnąłem tylko mięśnie okolic bioder, żeber, rąk. Dziewczynka natomiast została zabrana karetką bez sygnału, do szpitala.
Nadal przeżywam to, co widziałem. To, co się stało. Pierwszy raz byłem świadkiem czegoś takiego i tak drastycznie wyglądającego. Przestraszyłem się. Jakby wybiegła trochę później, choćby o parę sekund... kto wie, może pozostałby z niej placek, albo wręcz nic by z niej nie pozostało, prócz krwi i zmiażdżonego tornistra...
Pilnujcie dzieciaków, naprawdę. Bądźcie odpowiedzialnymi rodzicami.
#3cx0W
To jeszcze nie wszystko, bo powiedziała mi też o założonym przez nią podsłuchu na jego telefonie czy zainstalowaniu jakiegoś programiku czy aplikacji, który śledzi SMS-y, e-maile i odwiedzane strony. Metody takie, że FBI i CIA mogą się schować.
Po swoich wyznaniach zapytała, co u mnie. Po takiej historyjce wręcz utwierdziłem się, że mój dotychczasowy styl życia bardziej mi odpowiada. Po prostu wolę czerpać radość z życia, a nie kogoś zamykać w klatce. Nawet teraz jestem w takim związku, w którym ani ja, ani moja ukochana nie musimy się sobie tłumaczyć. Ona chce iść na imprezę beze mnie ze swoimi znajomymi? Nie ma problemu, bo niby kim jestem, żeby jej mówić czy wolno jej spotykać się z kimś kogo zna o wiele dłużej ode mnie.
Już od jakiegoś czasu jesteśmy w szczęśliwym związku, bo sobie ufamy. No i to w sumie wyznałem tej koleżance. Na co ona odpowiedziała, że to jest jakieś chore co my robimy, a ja się zachowuję jak jakiś niedojrzały gówniarz.
Znam cytat z Biblii o widzeniu drzazgi w czyimś oku przy jednoczesnym niedostrzeganiu belki we własnym. Tutaj pasuje wręcz idealnie.
#1ueSg
- Przynajmniej nie jestem jak moi rodzice.
Miało to moją rodzicielkę zdenerwować, ale podsumowała mnie jednym, prostym zdaniem:
- My przynajmniej mamy branie, przegrywie.
#LH5SV
W trakcie święcenia ksiądz, odprawiając swoją formułkę, zarzucił kropidłem tak, że upadło pod moje nogi. Mohery zdziwione, ministranci w śmiech, ksiądz patrzy na mnie, ja na niego i jakby gdyby nigdy nic porostu odrzuciłam mu je z powrotem.
#oF0Cc
Popołudnie, godziny szczytu, Lublin, przystanek w centru. I ja, i mój obiekt czci wracamy tym samym autobusem zawsze o tej samej porze. Dziewczynę widzę z okna mojej roboty od wielu miesięcy i wiem, że ciężko zapieprza w swojej pracy, latając w tę i z powrotem w banku jako przynieś-wynieś-pozamiataj-zbierz opierdol. Kiedy staję obok niej na przystanku, by chociaż tyle mieć z życia, widzę, jak bardzo jest zmęczona. Mimo to wiele razy widziałem, jak z irytacją w oczach, ale też uprzejmym uśmiechem, ustępuje miejsca staruszkom, ciężarnym i inwalidom, jeśli nikt inny nie łaskaw był ruszyć tyłka (sam zawsze stoję, miejsce siedzące o tej porze to towar mocno deficytowy). Wiem też, że dziewczyna ma poważne problemy z połamaną niegdyś i źle złożoną kostką, która często daje jej się we znaki, tak że ledwie chodzi i stoi.
Ten wstęp jest wyjaśnieniem, skąd pewne rzeczy o niej wiedziałem oraz niezbędnych, by zrozumieć istotę sytuacji.
Teraz wiecie to, co i ja wiem. Wczoraj razem z nami wsiedli do 26 bardzo eleganccy państwo wieku ok. 45 lat. Oboje w drogich płaszczach, pan pod krawatem, pani w szpilkach, kapeluszu rodem ze starych romansideł, odwaleni jak szczury na otwarcie kanału. Stali obok mnie, głośno rozmawiając w stylu "ą i ę". "Mojej" pannie udaje się usiąść. Staje nad nią ta kobieta, wbija jej paluch w ramię i oznajmia tonem, jakby zwracała się do chłopki ze czworaków w XVIII wieku:
- Ty, ustąp mi miejsca! Jestem starsza, co ty sobie myślisz?
- Słucham?
- Chyba nikt cię nie uczył kultury. Ja jestem DAMĄ, a damom się ustępuje - podkreśliła, mierząc ją pogardliwym spojrzeniem.
- Chyba lekkich obyczajów - ruda panna wypaliła bez namysłu.
Pan coś zaburczał w obronie towarzyszki. Mało uprzejmie. Wręcz chamsko. Już miałem interweniować...
- Na panienkę pan masz, bo tania, a na samochód żeby ją wozić już nie, bo 10-letni tico więcej kosztuje - zasyczała dziewczyna - ale jak aż tak od stania pod latarnią nogi panią bolą, to proszę siadać.
Babie odechciało się siedzieć, wysiedli na następnym przystanku. Ruda i ja wysiadamy w tym samym miejscu. Widziałem na jej twarzy, jak bardzo przykra była to dla niej sytuacja. Szła smutna i przybita. Zmęczona jak cholera. Ale teraz już wiem, że na pewno nigdy nie zagadam... Raz, bo jestem debilem i za jedyny podryw, jaki umiem uskuteczniać język tej kobiety by mnie zabił. Dwa, ma męża. Wyszedł po nią, czule utulił i ucałował. Cóż, "porzućcie nadzieję, którzy za zajętą kobietą chodzicie"... tego jednego o niej nie wiedziałem. W domu jej nie podglądam.
Ruda pani, jeśli pani to czyta i zauważyła przychlasta, który pokonuje tę samą trasę gapiąc się na panią, to nie jestem zbokiem, a jedynie oczarowanym stulejarzem. Nic więcej.
#yxIpg
Przeszło mi po ponad 20 latach życia, bo.... Znalazłam pracę w kantorze i codziennie operuję znienawidzonymi groszakami :D
#bA4Zl
PS "Zabiłam" tak już całą moją rodzinę oraz znajomych. Chyba jestem chora :D
#sIZnd
- Kończ waść! Wstydu oszczędź.
- No chyba oszalałeś.
- Dawaj, krój, po co mi ten palec, mam jeszcze dziewięć innych.
W momencie kiedy mój tata (jak się później dowiedziałem, bez zamiaru ucinania mi palca) przyłożył mi do palca nóż, spanikowałem i odciągnąłem rękę lekko w górę zamiast w dół. Krew i krzyk:
- Baranie jeden, po ch*j ten palec zabierałeś, przecież bym nie przeciął!
Ogólnie tak szybko zabrałem palec z blatu, że nóż doszedł do kości. Wizyta na ostrym dyżurze, wyciąganie odłamków kości (nie wiem jak cudem, ale się skruszyła) i kilka szwów. Te noże są ostre do dziś (ok. 2 lata). XD