#nVwtT
Dostałem gitarę...
Dostałem gitarę...
#CS6W5
Słyszałam, że jak wstrzyknę sobie wodę w żyłę, to umrę - tak też zrobiłam, bo miałam dojście do igieł i strzykawek (rodzic lekarz).
Nie wyszło - na nadgarstku powstała wielka gula, którą chowałam dniami pod opaską.
Całe zajście opisałam w pamiętniku. Przeczytali to rodzice.
Pamiętam, jak mój ojciec, kiedy miałam gorszy dzień, płakałam, dokuczał mi i śmiał się ze mnie, że jak chcę popełnić samobójstwo, to lepiej, żebym weszła do wanny i cięła się żyletkami.
#2ABS9
Rok później byliśmy rodzicami. I chociaż było ciężko, do tego stopnia, że kiedy mała miała trzy lata, miałem już serdecznie dość swojego życia, to udało nam się przetrwać ten okres.
Kiedy stanęliśmy na nogi, podjęliśmy decyzję o tym, że pora na drugiego bobasa. Miesiące starań i nic. Poszliśmy z małżonką do lekarza specjalisty. Co usłyszeliśmy? Że nasz mały 6 letni łobuz to cud i tak naprawdę, nie będziemy mogli mieć dzieci.
I wiecie co? Teraz jak patrzę na mój 16 letni skarb wiem, że podjęliśmy z moją żoną słuszną decyzję. Patrzę, jak z mojego małego łobuza, wyrosła piękna i inteligentna kobieta. Jestem dumny z tego jak udało się ją wychować. Kiedy ma problem przyjdzie i porozmawia, często woli wyjść z nami do kina niż iść gdzieś z koleżankami, czy kolegami. Możemy grać wspólnie w gry. Możemy robić wiele wspaniałych rzeczy. Tylko dlatego, że mając 19 lat podjęliśmy decyzję, że chcemy mieć już teraz dziecko.
I chociaż było ciężko, to wiem jak bardzo było warto. Skarbie, wiem, że to czytasz, bo wiem, że jesteś fanką tej strony. Wiedz, że jesteś największym skarbem w moim życiu.
#H4Dm1
Mieliśmy może po 12 lat, wchodziły telefony z antenką, doładowania za dyche i pierwsze pakiety na smsy, akurat miałam wolne minuty i się zaczęło, najpierw książka telefoniczna - telefony do apteki z pytaniem o rodzaje prezerwatyw, telefon do weterynarza,1 że nasz pies leży i nie oddycha itp., ale był też telefon combo... Kolega wybrał przypadkowy numer telefonu, odebrała mała dziewczynka, a ten z premedytacją zaczął dyszeć do słuchawki i mówić dziwne sprośne rzeczy, które przychodziły wtedy nastolatkowi do głowy, nie przemyśleliśmy jednego ktoś może oddzwonić. Po paru minutach tak się stało.
Oddzwoniła kobieta, która powiedziała, że jest prokuratorem (uwaga - podała, że w mieście, z którego pochodziliśmy) Wszyscy zesrani telefon dostałam ja, musiałam udawać babkę której telefon cały czas leżał na stole nikt z niego nie korzystał, a dzieci mam już dorosłe i na pewno nie robiły sobie takich jaj, ja 12 latka przez pół godziny udawała dorosłą odpowiedzialną kobietę. Babka w końcu uwierzyła i na końcu jeszcze przeprosiła, że pewnie córka coś wymyśliła, ale jak o tym pomyślę stracha mam do dziś. :) Nikt prócz nas o tym nie wie! Pozdrawiam jeśli to czytacie!
#nUuqM
Gdy wychodziła na różaniec, codziennie o tej samej godzinie zakradałam się do jej ogródka (przez dziurę w płocie) i malowałam straszne miny tym krasnalom i przestawiałam je w inne miejsca. Po tygodniu sąsiadka zaczęła się już bać i wezwała księdza, żeby jak to powiedziała "Odgonił złe duchy".
Tak się wystraszyłam, że te złe duchy przyjdą do mnie, że wyskoczyłam zza krzaków i przyznałam się z płaczem do wszystkiego.
Ksiądz się śmiał.
Sąsiadka nie.
A potem była jeszcze wredniejsza niż przedtem.
#2Ivsa
Byłam wtedy przed operacją usunięcia macicy i moim głównym powodem do strachu były hormony i pójście do szkoły na 1 dzień
Teraz sytuacja się zmieniła.
Jestem już po operacji (3 tygodnie), podczas niej postanowiono zostawić mi jajniki. Moją sprawą interesuje się każdy onkolog i ginekolog w Polsce, sprawa dotarła już też do kilku państw Europy i do USA.
Jedyne na co miałam nadzieję to to, że leczenie zakończone, jednak musiałam oczekiwać wyniku histopatologicznego (czyli przebadaniu całej usuniętej macicy), który dzisiaj odebrali moi rodzice.
Wracam na onkologię, cały zestaw badań do powtórzenia, wstępnie wiadomo, że będzie chemioterapia. Do tego onkolodzy oczekują odpowiedzi z Bostonu (Ameryka), dosłownie wysyłają to do największych specjalistów, trochę tak jakby urósł we mnie nowy rodzaj nowotworu.
Oprócz tego co napisałam, rodzice nie dowiedzieli się o stadium, ogółem nic nie wiedzą oprócz tego, że muszę przejść wszystkie badania jeszcze raz i tego, że będę przyjmować chemię
Krótko mówiąc - ja po prostu... czuję, że umrę. Tak, wiem, że przecież tak naprawdę nic nie wiadomo, ale nie oszukujmy się - szpital na pewno nie działałby tak błyskawicznie, gdyby sytuacja nie była... tragiczna.
Postanowiłam być z Wami i ze sobą szczera - jestem przerażona. Ja po prostu boję się śmierci, nie chcę tego przeżywać teraz, nie mogę zrozumieć jak to jest, że jeszcze 6 miesięcy temu martwiłam się o stresujące lekcje chemii i fizyki, a teraz martwię się o to, czy dane mi będzie dożyć wakacji, Świąt.
Przez cały wrzesień nie było mnie w szkole, od poniedziałku wróciłam do niej, ustaliłam z nauczycielami terminy zaległych testów. Już zapomniałam... Ale prawda uderza boleśnie. Nie mam pewności, czy zdam. Nie mam pewności, czy za rok będę w ogóle w stanie pójść do szkoły, czy będę tak wyniszczona przez chemię.
Nie chcę łysieć, zawsze podobały mi się moje włosy, to była praktycznie jedyna rzecz, którą tak lubiłam
Nie chcę zostawiać komputera, z nim wiązałam przyszłość - maluję, używając programów graficznych, a do tego po prostu chciałabym kiedyś jeszcze pograć online.
Tymczasem w szpitalu zostanie mi leżenie. Może czytanie, ale po prostu nie wiem.
Chcę pogodzić się z myślą o śmierci, ale jednocześnie ta myśl, że za 5 lat ja będę leżeć pod ziemią, a moje przyjaciółki będą się dalej śmiać i wygłupiać tak ja dzisiaj... Nie chcę... Nie chcę być jakąś ofiarą, nie chcę być zapomniana, wykluczona, pogrzebana.
Zawsze dobrze się uczyłam, wygrywałam konkursy, byłam miła, grzeczna, taktowna.
I to ja będę pierwszym na świecie przypadkiem tego czegoś.
Po prostu się boję...
#cZMm5
No nie wiem, według mnie fakt, że podczas imprezy w moim mieszkaniu nasrał mi na dywan, bo do kibla była kolejka, to cholernie dobry powód, by się na kogoś wku*wić.
#McXzw
Mam też pewne problemy trawienne, czego skutkiem są częste wzdęcia. Często czuję parcie, więc żeby nie było siary, to puszczam cichacze. Trochę mnie to bawi, bo po jakiejś chwili ktoś zawsze otwiera okno, a ja mam satysfakcję, że nikt nie wie, kto pierdnął.
Kiedyś zdjąłem słuchawki i wzięło mi się na takiego cichacza. Jak się okazało, mój pierd wcale nim nie był... Było go słychać na cały pokój.
Ja spaliłem buraka, reszta pracowników wytrzeszczyła gały. Po chwili niezręcznej ciszy szef powiedział tylko "No, tym razem zdjął słuchawki, więc może w końcu otworzy okno, bo za każdym razem robimy to za niego''.
Jak się okazało, moja dupa jest oszustką. Za każdym razem moje ''cichacze'' było słychać na cały pokój.
#V65TX
- Nie przejmuj się, znajdę ci chłopaka, który nie umrze.
Jego poważna mina i pewny siebie ton sprawiły, że zaczęłam się śmiać. Po prostu, wybuchnęłam tak głośnym i niepohamowanym śmiechem, że mama przebiegła, bo myślała, że mi z tego wszystkiego odbiło.
Nikt nie wie, że dopiero te słowa wyciągnęły mnie z ciemności, w jakiej wówczas się znalazłam. Nikt nie wie, że te małe, przytulające mnie rączki uratowały mnie przed śmiercią, której wtedy tak bardzo pragnęłam. A ten śmiech był jak pierwszy oddech po spędzeniu wieczności bez tlenu.
Kiedyś, jak brat będzie starszy, może mu o tym powiem.
#7vj9z
Po przebudzeniu nie chciałam nawet spojrzeć na małą, bo cały czas miałam w głowie ból, który przeżyłam i ten, który czuć po cesarce. Jednak to wyznanie będzie trochę o czym innym.
Mój mąż zakochał się w małej, powinno mnie to cieszyć, ale ja po prostu czuję się zazdrosna. Przed rozwiązaniem mówił mi, że to mnie kocha najbardziej i nawet mała tego nie zmieni, ale teraz jest inaczej. Mówi otwarcie, że ją kocha bardziej. Mimo że od początku wiedziałam, że tak będzie, to mnie boli. Jak przychodzi na salę w odwiedziny, to zapomina się ze mną witać i żegnać. A jak pytam, czy mnie kocha, to albo nie odpowiada, albo z taką łaską, że mam łzy w oczach. Cały czas robi jej zdjęcia, a mi nigdy nie chciał.
Koszmarnie się czuję, bo jak można być zazdrosnym o dziecko?