#DNL8w
Mój mały móżdżek nie ogarniał, czemu ktoś w ogóle produkuje proszek, który nie dopiera ubrań.
Mój mały móżdżek nie ogarniał, czemu ktoś w ogóle produkuje proszek, który nie dopiera ubrań.
#rBb6x
To jeszcze nic.
Wczoraj zaproponował mi aktorską "współpracę" przy jego nowym dziele. Myślałem, że to żart, lecz on to jeszcze uargumentował słowami "bo bliźniaki dobrze się sprzedają".
Grzecznie mu podziękowałem i powiedziałem, że niestety, ale przede wszystkim to musiałbym być homo.
(Już pomijam fakt pokrewieństwa.)
Na co on strasznie się zdziwił, bo myślał, że jeśli on jest, to ja jako jego brat bliźniak też muszę być...
PS Nie wiem, co on ma z głową, ale chyba to coś poważnego.
#QwLLj
Już od małego miałem niechęć do robienia "dwójki" poza swoim domowym, porcelanowym tronem (mam tak do tej pory). Pewnego dnia, będąc w przedszkolu, potrzeba zrzucenia balastu była większa, niż się spodziewałem. Odkładając dumę na bok, udałem się do toalety. W domu mama zwykle pomagała mi się podetrzeć, jednak w przedszkolu nie było to możliwe.
Po skończeniu tego, co miałem zrobić, otworzyłem drzwi kabiny w poszukiwaniu pomocy. Akurat do toalety wchodził jakiś chłopiec. Zwróciłem się więc do niego z prośbą.
- Ej, sprawdzisz, czy mam brudne? - mówiąc to wypiąłem do niego swoją dolną część pleców. Żeby było śmieszniej, patrzyłem na niego głową w dół, między swoimi nogami.
Chłopiec uciekł z przerażoną miną. Do tej pory mi wstyd.
Jeśli to czytasz - przepraszam!
#Zj8mp
Chłopak się nie zmysł, a nawet zaproponował mi ślub i wspólne życie (kiedy teraz o tym myślę, to zapewne zmusili go do tego rodzice). Odmówiłam. Chciałam usunąć dziecko, ale moja matka mi nie pozwoliła. Uzgodniłam z rodzicami, że po urodzeniu oddam dziecko.
Na czas ciąży zrezygnowałam ze szkoły. Jakoś żyłam, choć było mi ciężko, jeśli mam być szczera, to nie bardzo pamiętam ten czas.
Urodziłam zdrowego chłopca. Rodzice chłopaka próbowali przekonywać mnie, abym jednak próbowała go wychować razem z ich synem, ale dzięki wsparciu rodziców byłam nieugięta.
Teraz mam męża, dwójkę dzieci i zupełnie szczęśliwe życie.
Mój mąż wiedział o tym, co spotkało mnie w przeszłości, nie widziałam sensu tego przed nim ukrywać.
Nigdy nie szukałam kontaktu z przeszłością ani nie interesowałam się tym, co stało się z moim synem, wiedziałam, że trafił do dobrych ludzi i to mi wystarczyło.
Nie spodziewałam się tylko, że on będzie chciał spotkać się ze mną.
Ma siedemnaście lat. Sam do mnie przyszedł. Chciał mnie poznać i dowiedzieć się dlaczego nie chciałam go wychować. Jego rodzice mu tego nie wytłumaczyli (czego, szczerze mówiąc, zupełnie nie rozumiem).
To było dziwne doświadczenie. Czułam się jakbym rozmawiała z dużo młodszą wersją mojego ojca (jest do niego ogromnie podobny). Powiedziałam mu co chciał wiedzieć. Zrozumiał. Zapytał, czy go nienawidzę. Oczywiście odpowiedziałam, że nie. Nigdy nie był niczemu winny, a po jego urodzeniu nie miałam żadnej traumy.
Zdążył nawet poznać mojego męża i dzieci (małżonek wrócił z pociechami do domu wcześniej niż myślałam, a nie chciałam chłopaka w żadne obce miejsca ciągnąć i zaprosiłam go do siebie, kiedy akurat miało nie być reszty rodzinki).
Mąż przywitał go, choć z dystansem, a dzieciaki pouciekały do siebie (całe szczęście, bo nie wiem jak mogłabym ośmio- i sześciolatkowi wytłumaczyć całą tę sytuację).
Zanim sobie poszedł, ponownie umówiłam się z nim na spotkanie. Tym razem na mieście.
To nie tak, że chcę się teraz bawić we wchodzenie w jego życie, ale jestem po prostu go ciekawa. Wiem, że to samolubne i powinnam dać temu spokój, zwłaszcza że sama go nie chciałam, gdy był niemowlakiem. Mimo to chcę go poznać, nie mam zamiaru mu matkować. Jestem dla niego obca, tak samo jak on dla mnie. Nie chcę tworzyć z nim rodziny, ale skoro już go poznałam, to niech chociaż wie, że w razie problemu może się do mnie zwrócić.
To nie tak, że mam jakieś poczucie winny, że go zostawiłam. Jestem zadowolona ze swoich decyzji. Jest po prostu świetnym dzieciakiem, z którym dobrze mi się rozmawia, a spędzanie z nim czasu sprawia mi przyjemność.
#acxau
Dzisiaj w nocy, smacznie śpiąc, usłyszałam dziwny dźwięk, pomyślałam, że chyba przepalają mi się świąteczne lampki, które wisiały nad oknem. Jakież było moje zdziwienie, kiedy zobaczyłam iskrzący się dekoder. Jak się potem okazało, narzygał do niego mój kot i zrobił zwarcie.
Mówię Wam, karma powraca, dosłownie.
#VRD1v
Pozdrawiam autokorektę.
#3ka8F
Miałem 12 lat, nawet nie wiedziałem jeszcze, że jest coś takiego jak masturbacja, ale sprawiało mi przyjemność (mentalną) oglądanie nagich panienek w necie.
Postanowiłem sobie pewnego razu kupić kamerkę.
Podekscytowany podłączyłem kamerkę i nie mam pojęcia dlaczego, ale wyciągnąłem penisa, tak żeby było go widać w obrazie z kamerki, i zacząłem wykonywać oczywiste ruchy ręką.
W końcu poczułem, że coś się dzieje, nie był to ból, nie było to kłucie czy pieczenie... ale wiedziałem, że coś się dzieje. Pobiegłem do łazienki i zanim dobiegłem, miałem na ręce jakąś dziwną, białą substancję.
12-letni chłopiec pomyślał właśnie, że jest androidem i że spierdzielił sobie sprzęt.... jego życie legło w gruzach. Jak nikt nie mógł mu nigdy powiedzieć? Co teraz będzie? Czy on umrze?
Płakałem na podłodze w łazience chyba z pół godziny... potem poszedłem do komputera poszukać w necie jak naprawić penisa, bo coś z niego cieknie. Domyślacie się, co znalazłem.
Ja pier###lę, jak dobrze, że nikogo nie było w domu.
#bXGxy
Zmieniłam pracę. Myślałam, że z korzyścią dla mnie, ale po pewnym czasie zaczynałam w to wątpić. Cały czas rozmyślałam co z tym zrobić - czy brnąć dalej, czy jednak trzymać się jakoś i czekać na upragnione awanse.
W tym czasie mój narzeczony świetnie sobie radził w pracy. Coraz więcej zarabiał, zmieniał stanowiska jak rękawiczki. Naprawdę był dobry w tym, co robił. Gdzieś tam, skrycie, trochę mu zazdrościłam. Przez to wszystko odcięłam się od świata. Cały czas zamyślona, nerwowa, zmęczona. Wracałam do naszego domu i na nic nie miałam ochoty. A on? Nie obnosił się ze swoimi sukcesami, w ogóle o nich nie mówił, tylko ciągle próbował mnie motywować. Zabierał czasem na imprezy, żebym się trochę rozerwała, ale to niewiele dawało.
Coraz bardziej zaczęłam go nie zauważać. Byłam obok niego, ale wpatrzona w telefon lub tv. Tak bez celu, tak po prostu. Tłumaczyłam to sobie, że muszę się odchamić przy głupawych programach. Bez słowa.
Nadszedł najgorszy dzień w moim życiu - telefon, że A. w drodze z pracy miał wypadek. Tylko informacja, że trwa operacja.
Od razu pojechałam do szpitala. Nie zdążyłam... Nawet się nie pożegnałam. Nie pożegnałam się tego dnia, wychodząc do pracy. A on przecież czekał, aż powiem "to pa, kochany, widzimy się po pracy", ale poranne zdenerwowanie było dla mnie ważniejsze.
Robiąc porządek w jego rzeczach, znalazłam napisany przez niego odręcznie list do mnie.
Nie był pożegnalny, raczej próba dotarcia do mnie i uświadomienia mi mojego zachowania oraz przedstawienia, jak on się czuje. Nie zdążył mi go dać.
"...czuję się, jakbym był dla Ciebie obcy. Nie zauważasz mnie, nie odzywasz się, odpychasz od siebie... kocham Cię mimo wszystko i chcę Ci pomóc, tylko pozwól...". Nigdy tak nie płakałam. Całe nasze wspólne życie przelatywało mi w migawkach przez głowę. Nie zauważyłam, że A. płacze w nocy, bo wydaje mu się, że go nie kocham, że być może go zdradzam. Nie zauważyłam, że chodzi smutny, że nie ma już tej radości życia, co niedawno.
Jak mogłam być aż taką egoistką? No jak? Bo praca? Bo zmartwienia? A miłość? A dom?
Minęło 1,5 roku od wypadku, a ja wciąż nie mogę sobie wybaczyć tego, że się wtedy nie pożegnałam.
Nie bądźcie egoistami w związku. Zmartwienia to jedno, ale jak ukochana osoba jest przy Was na dobre i złe, to nie można o niej zapominać, bo możemy wiele przeoczyć.
Jak mówiła moja mama - "dom, córuś, jest najważniejszy. A tam dom twój, gdzie serce twoje".
#VDtWs
Chciałam sobie dorobić, bo desperacko potrzebowałam pieniędzy. Na jednej z grup dotyczących pracy znalazłam ogłoszenie o ulotkach - płaca w tygodniówkach, więc bardzo mi to pasowało. Wysłałam zgłoszenie, poszłam na rozmowę i tu się zaczyna historia.
Okazało się, że nie będę rozdawać ulotek, a promować klub. Podpisałam umowę, więc nie doszukiwałam się w tym nic dziwnego, ale pierwszego dnia pracy już ją znienawidziłam. Opiszę to w punktach:
1) Klub kabaretowy jest tylko z nazwy. Tak naprawdę to klub nocny, gdzie może nie ma striptizu, ale dziewczyny tańczą w bieliźnie i wyciągają kasę od naiwniaków, którzy dali się nabrać.
2) Jedną z atrakcji klubu jest nielimitowany alkohol za 50 zł. Z tym że jeśli złożysz zamówienie, ale nie postawisz drinka jednej z tancerek, które się przysiadają (ceny oscylują między 70-200 zł), to do widzenia, od razu wypad z klubu.
3) Idea klubu polega tylko na wyciąganiu pieniędzy. Dla promotorów są nawet premie, kiedy ktoś wyda 3000 zł i więcej. Za wydane 10 000zł promocja dostaje największą prowizję.
4) Promując klub trzeba być nachalnym, upierdliwym, łazić za tymi, którzy nie chcą słuchać, uśmiechać się, a nawet flirtować, żeby tylko weszli do klubu, bo koordynatorzy patrzą na te poczynania i opieprzają, gdy za krótko namawiało się do wejścia.
5) Musiałam znosić mróz, chamskie odzywki i, co najgorsze, podrywy tych, których chciałam zaprosić. Nieraz było to bardzo niesmaczne.
Może i zarobki były dobre, ale uciekłam po okresie próbnym. Zarabiałam kosztem tego, że banda materialistów siłą wyciągała pieniądze od mężczyzn. Za każdym razem, gdy miałam tam iść bądź już wracałam, chciało mi się wymiotować i traciłam do siebie szacunek. Nigdy więcej i wam też radzę nie nabierać się na "roznoszenie ulotek", a co najważniejsze, nie wchodźcie do klubów, do których namawiają was promotorzy, bo prawdopodobnie wyjdziecie stamtąd z pustym portfelem.