#YsGIo

Miałam może z 25 lat, gdy miałam szczęście wkopać się w osobliwą sytuację. Szukałam pracy, jakiejkolwiek. Warunek jeden: chcę mieć co miesiąc prawdziwą wypłatę. W miasteczku, w którym do niedawna kròlowały kopalnie, nie było o taką pracę łatwo. Początek lat dziewięćdziesiątych także nie sprzyjał zatrudnieniu. Ale do rzeczy.

Praca z ogłoszenia w gazecie - przedstawiciel handlowy. Nic specjalnego, ale rachunki płacić trzeba. Spotkanie umówione w kawiarni w niedalekim miasteczku uzdrowiskowym. W wyznaczony dzień odpaliłam swoją maszynę i pojechałam na spotkanie. Tak, wszystko fajnie, tylko miejsc na parkowanie jak na lekarstwo. Wreszcie udało się, ale już widzę, że się spóźnię. Żeby nadrobić nieco opóźnienie, tuptałam tak szybko, jak to było możliwe. Przed kawiarnią mały tłumek, przed wejściem stał bramkarz. I teraz wymiana zdań: "Pani do kogo?", ja: "Na spotkanie oczywiście". Weszłam, kazano mi usiąść, kelner przyniósł kawę i talerzyk. Współbiesiadnicy zaczęli żartować, że sprytnie ominęłam część oficjalną, mi jednak do śmiechu nie było i wciąż wzrokiem szukałam kogoś, komu mogę wytłumaczyć moje spòźnienie. Zachęcana przez innych, zaczęłam jeść i rozmawiać z nimi.

Minęła może godzina, gdy nagle od jednego z biesiadnikòw padło kluczowe pytanie: "A  pani doktor z jakiego oddziału?". Okazało się, że to było spotkanie lekarzy z jednego ze szpitali... Nigdy nie czułam się tak potwornie głupio jak wtedy, gdy tłumaczyłam obecnym kim jestem i co robię w tej restauracji...

PS Zebrani śmiali się jak fretki; ja pracę dostałam dwa tygodnie później.
Komentarze (17)

#vI1Tc

Słowem wstępu: mam młodszą siostrę w wieku gimnazjalnym. Na początku roku szkolnego jej polonista poinformował klasę, że do oceny końcowej - oprócz sprawdzianów, których pewnie trochę się pojawi w ciągu roku - będą się im liczyć oceny z prac pisemnych, których muszą napisać 10 w ciągu roku (po jednej na miesiąc). Dał każdemu z uczniów listę tematów i powiedział, że mogą wybrać dziesięć dowolnych i gdzieś tak w połowie każdego miesiąca przynieść mu wybrane wypracowanie/charakterystykę/itp., aby mógł sprawdzić. Tematów jest około 500, tak więc naprawdę jest w czym wybierać.

Ostatnio siostra chwaliła się babci tymi pracami, więc i ja postanowiłem zerknąć, co też ona tam nagryzmoliła. Pierwsze trzy prace wydały mi się bardzo nudne (choć za żadną z nich nie dostała mniej niż 4), za to czwarty temat przykuł moją uwagę już samym tytułem ("Karykatura współczesnego społeczeństwa - opisz w formie opowiadania", czy jakoś podobnie).

Siostra napisała dłuuuugie opowiadanie, którego głównymi bohaterami byli:
1) stara dewotka, której głównym zajęciem jest narzekanie na niewychowaną młodzież, nadawanie na ludzi żyjących ze sobą bez ślubu i ostentacyjne obnoszenie się z fałszywą religijnością (siostra nazwała ją "Grażyna P.")
2) wojująca ateistka, która pod każdym artykułem w internecie (nawet tym dotyczącym uprawy kapusty) zamieszcza wpisy w stylu "Boga nie ma" czy "Życie po śmierci nie istnieje" albo specjalnie chodzi pod miejsca kultu, aby wyśmiewać się z ludzi idących na nabożeństwo ("Poroniec")
3) feministka, która każdego dnia wychodzi na ulicę, aby krzyczeć coś o seksie, patriarchacie, tolerancji, seksizmie, molestowaniu, prawach kobiet (przy czym robi to w tak nachalny i wkurzający sposób, że przywodzi na myśl "brzydką nieszczęśliwą babę, która wmawia innym kobietom, że również są nieszczęśliwe") oraz wszędzie gdzie się pojawia zbiera podpisy pod ustawą legalizującą aborcję ("Ineedjesus")
4) mizogin po przejściach, który kupuje romansidła tylko po to, aby je spalić, kobiety to najchętniej wyrugowałby z przestrzeni publicznej, a poza tym szczuje psami wyżej wymienioną feministkę, ilekroć pojawi się pod jego domem ("Vstorm")
5) emerytowany milicjant, który we wszystkim złym, co jego i innych spotyka (nawet w tym, że pośliznął się na mokrej posadzce we WŁASNEJ łazience i złamał nos), dopatruje się winy PiS-u (jak na ironię jest to człowiek o nazwisku "Kaczor")
6) tajemniczy mężczyzna, którego nikt nie zna, a który pojawia się znikąd co chwila, aby rzucić jakiś obleśny (ale śmieszny) żart z kategorii czarny humor (na pytanie, kim jest, zawsze odpowiada: "36873")

Co prawda kojarzę tylko część z wyżej wymienionych osób, więc nie wiem, czy siostra trafnie przyporządkowała karykaturę do postaci, ale muszę wam powiedzieć jedno - dzięki Wam, drodzy anonimowi, siostra dostała 6.
Komentarze (95)

#Ewlmj

Mieliście może kiedyś tak, że nie możecie pochwalić się tym, z czego jesteście bardzo dumni? Wyjawienie pewnych szczegółów z mojej przeszłości, choć nigdy nie zrobiłem nikomu krzywdy, oznaczałoby wylot z pracy i przekreślenie mnie wśród dużej części rodziny i znajomych. Mam ochotę wykrzyczeć całemu światu, że oto ja wygrałem walkę z najtrudniejszym przeciwnikiem jakiego miałem, z przeciwnikiem, który wiedział o mnie wszystko, znał moje lęki, pragnienia, słabe strony – z samym sobą. Niestety nie chcę tego zrobić, ponieważ oznaczałoby to budowanie – po raz kolejny – swojego życia praktycznie od nowa. Pochwalę się więc Wam.

Dwa lata temu podjąłem, po raz kolejny zresztą, najlepszą decyzję w swoim życiu: rzucam ćpanie. Po miesiącu, z którego w zasadzie nic nie pamiętam, przyszedł moment zastanowienia i odważna decyzja: spuścić w kiblu zapas ćpania na 3 miesiące, zostawiając sobie ilość niezbędną na detoks. Bezsenność, a po zamknięciu oczu obrazy, których żaden człowiek nie powinien oglądać. Serce, które chce wyskoczyć z klaty, lęki, trzęsące się ręce i podskakiwanie jak surykatka na każdy najmniejszy hałas. Później depresja i uczucie wielkiej pustki. Koniec końców udało się, dałem radę. Bez szpitala, psychiatrów, ośrodków, bez żadnego wsparcia z zewnątrz. Mijają dwa lata, jak jestem czysty. Wiem to ja, i Wy :D

Oczywiście nie jest idealnie, ale to temat na osobną historię.
Komentarze (46)

#AWtgm

Mam męża, jest to dość specyficzny typ człowieka. W żadnym wypadku nie robi nic złego - nie pije, nie bije, nie awanturuje się, wręcz przeciwnie, rozpieszcza mnie i pomaga na tyle, ile może. Jako lekarz często jest poza domem, ale każdą wolną chwilę spędza z rodziną. Ma on swoje zainteresowania, konkretnie dwa: wiedza i córcia. Łączy je ze sobą na każdym możliwym polu. Codziennie poświęca małej po 2-3 godz.

Uczy się z nią wszystkiego.
Zaczynając od muzyki: od jej urodzenia w domu ciągle leci albo muzyka klasyczna, rock z lat 60./70./80., szanty, klasyczny rap, pieśni wojenne, po kolei wszystko od Metalliki, Niemena, Elvisa do Słonia, Lady Pank, Bacha czy Straussa. Po prostu o ile coś nie jest disco polo lub współczesnym rapem, na pewno leci u nas na okrągło, tzn. o ile pozwala na to playlista 4400 utworów.

Czytanie dziecku? Jak najbardziej, już od pierwszych dni. Z tym że nie są to bajki dla niemowlaków, tylko tzw. porządna literatura, nawet kiedy jeszcze nie rozumiała słów, bo od 5. roku życia umie czytać sama. No więc baśnie Grimmów, Andersena, Opowieści 1001 nocy, Poe, Verne, Sienkiewicz, Stoker,Lovecraft, Dante, Biblia, Stevenson, Przygody S. Holmesa, A. Christie, Narnia, Wiedźmin, Władca pierścieni. Codziennie czytane z tatą przez równo godzinę.

Nauka przedmiotów ścisłych też musi być: podstawy biologii, historii, fizyki, geografii, archeologii i czego jeszcze dusza zapragnie. "Mamo, patrz, drzewa liście zrzucają, a w liściach jest fotosynteza, bo tam jest chlorofil, to taki barwnik, czyli kolor. I one spadają, bo drzewo jest głodne i nie może karmić liści w zimie" - powiedziała na spacerze tej jesieni.
Czasem robią wspólnie eksperymenty - wulkan z sody, sprawdzanie siły grawitacji, spalanie siarki na łyżeczce, wypalanie naczyń z gliny, wyprawy do lasu podziwiać różne gatunki zwierząt i roślin, a potem szukanie ich w atlasie, matematyka tak rok do przodu do programu szkolnego, udział w kangurach. Nauka wierszy na pamięć - "Na straganie w dzień targowy...", '' Nam strzelać nie kazano, wstąpiłem na działo... ", ''Litwo, ojczyzno moja...''.
Gra na fortepianie, wspólne pływanie (naprzód sam się musiał nauczyć), tenis, karate itp. Raz chciałam jej sprawić przyjemność i kupiłam jej lalkę Barbie, na to córa ''Matulu najdroższa (tego zwracania się do mnie ją nauczył), ja nie mam czasu na zabawę, ja się chcę uczyć, zabawa nic nie daje i stracę czas, a tata mówił, że dzisiaj zrobimy prąd z ziemniaka i popatrzymy mikroskopem na cebulę'' - i tyle z hasła daj dziecku dzieciństwo. Ona sama nie chce się bawić, woli ojca niż mnie i ja to wiem, ja jej nie nauczę nic, no może pieczenia i śpiewania w rytm lecącej cały czas muzyki. Ale poza tym woli oglądać z ojcem co piątek horrory, w pozostałe dni inne filmy i uczyć się anatomii na modelach człowieka. Taką to mam 8,5-latkę.
Komentarze (88)

#ym7jE

Nienawidzę dzieci, toleruję dopiero takie 6-7+. Nie zachwyca mnie widok siostrzenicy/ bratanicy koleżanki, bo to przecież takie słodkie dziecko... Nie cierpię wrzasku bachorów, zwłaszcza w transporcie publicznym i tego podejścia madek, że to tylko dziecko i może terroryzować wszystkich wokół, bo ona nic nie może zrobić. Mówię tu zwłaszcza o sytuacjach, gdy taka mamuśka pakuje swoje rozwydrzone dziecię wraz z całym majdanem i wsiada w pociąg do miasteczka oddalonego o 20-30 km, bo dziecko CHCE jechać pociągiem, a na miejscu ojciec, który pokonał ten sam dystans samochodem, odbiera umordowaną żonkę z dzieckiem. Bachor chciał, to madka musi się podporządkować, pomijam fakt, że jeżeli pragnie zostać męczennicą, to proszę bardzo, ale inni w pociągu już niekoniecznie, bo bachor jechać chciał, ale w trakcie już nie chce i drze mordę.

A co jest najgorsze? Że nie tylko to uprzykrza mi życie... Mianowicie obrzydza mnie widok kobiet w ciąży. I zanim posypie się lawina hejtów, że jak to tak, że to naturalny stan itd., to na swoją obronę powiem, że zawsze staram się ustąpić miejsca ciężarnym albo wnieść wózek po schodach, gdy jakaś matka jest sama, ale odwracam głowę i nie mogę patrzeć na brzuch kobiet w ciąży i nic na to nie poradzę... I oczywiście ciągle muszę słuchać, że jak sama będę miała dzieci, to je polubię. Nie, nie będę miała dzieci, bo szlag mnie trafia, jakbym miała się takim bachorem zajmować, nie mówiąc o samej ciąży...
Komentarze (69)

#Ss9Xs

Jestem straszną zazdrośnicą. Nie wiem z czego to wynika, ale wszystkim wszystkiego zazdroszczę.

Ostatnio przyjaciółka mi powiedziała, że zakochała się w chłopaku, a on odwzajemnia jej uczucia. Strasznie nie lubię jej wybranka, ale oczywiście strasznie zazdroszczę jej, że wybrał ją, a nie mnie (chociaż i tak bym dała mu kosza). Zdarzały się sytuacje, że zazdrościłam obcym osobom napotykanym na ulicy tego, że na przykład mają ładne buty czy plecak. Zazdrość jest moim problemem odkąd pamiętam. Koleżanka na klasówce dostała pół punktu więcej ode mnie? Już się denerwowałam od środka. Już nawet nic nie mówię o tym, że ktoś dostał lepszą ocenę...

Szczerze Wam powiem, że przeszkadza mi to. Może się to wydawać dziwne, ale ja po prostu nie wiem czemu tak mam. Podobał mi się chłopak, moja przyjaciółka mnie wspierała, doradzała. A jak już wyżej pisałam - jeśli jej się ktoś spodoba, robię się zazdrosna i próbuję jej go wybić z głowy.
Jak byłam mała również miałam z tym problemy. Brat dostał kropelkę soku więcej? Oczywiście robiłam się zazdrosna. Nie okazywałam wtedy za dużo uczuć, po prostu siedziałam cicho, ale to wszystko mnie zżerało od środka.

Ot, taka historia mojego życia, która mnie trochę dręczy.
Komentarze (32)

#wqAFm

Anonimowe rozczarowanie prezentami. Nie jesteśmy biedni, rodziców stać na to, żeby opłacać całe życie mojej starszej siostry, mimo że jest już mężatką. Utrzymywali ją przez całe studia (i to normalne), a ja musiałam łapać się prac dorywczych, żeby kupić sobie spodnie czy bluzkę. Stare rzeczy miały już ponad 5 lat i ledwo się w nie mieściłam.

Ze swoich pieniędzy kupowałam lakiery hybrydowe i cały sprzęt do tego hobby potrzebny oraz kosmetyki do makijażu z nie najniższej półki. Mama nigdy się specjalnie nie malowała, więc nie oczekiwałam, żeby mi się do tego dokładali. Byli bardzo źli, ze nie poszłam na studia, tylko do pracy. Chciałabym iść na studia kosmetyczne, ale rodzice stwierdzili, ze skoro sobie dorabiam, to nie będą mnie utrzymywać (siostrze opłacali wszystko, raz w życiu po maturze pracowała miesiąc w sklepie spożywczym). Nie rozumieją, że po tylu latach wole zarobić i nie martwić się na studiach, że nie mam za co żyć albo czasu studiować.
Studia kosmetyczne bardzo popierają - nie dokładając mi się ani do kosmetyków, ani do lakierów, zmuszają mnie do malowania siebie, rodziny, koleżanek itd. Bo im się należy. Gdy raz ciocia dała mi 30 zł za pomalowanie paznokci, mama najpierw bardzo zaprzeczała, mówiąc, że mi to niepotrzebne (jasne, w tej cenie miałabym chociaż lakier). Kiedy jednak ciocia nie dała się przekonać, po jej wyjściu zabrała pieniądze. Moi rodzice i siostra są takimi skąpiradłami, że makijaż ślubny siostrze robiłam ja. Próbny także. I na sesje. Oczywiście za darmo i z moich kosmetyków. To samo paznokcie - przedłużane czerwone szpony zajęły mi trzy godziny pracy.

Na święta zrobiłam rodzicom i siostrze prezent zgodnie z zainteresowaniami i każdemu blisko 100 zł. Co ja dostałam? Kosmetyki? Pędzle? Lakiery? Ozdoby?
Piżamę w zwierzątka i sweter.
Pozdrawiam,
Niewdzięczna 19-latka.
Komentarze (24)
Dodaj anonimowe wyznanie