Historia wydarzyła się rok temu.
Jestem młodą dziewczyną dorabiającą sobie w weekendy w sklepie "płaz", by mieć jakieś przyjemności na własny koszt.
W mojej pracy nie ma zbyt dużego ruchu, dlatego jedna osoba na zmianę w zupełności wystarczy.
Tego dnia koleżanka poprzedzająca mnie (miałam na popołudnie) zapomniała zostawić mi klucze, a ja swoich nie miałam, no bo po co, jestem tam tylko w weekendy. Znajoma oznajmiła w SMS-ie, że postara się donieść klucze jak najszybciej.
Niestety przycisnęła mnie dwójeczka, a nie miałam jak zamknąć sklepu. Co wymyśliłam? Usiądę na tronie, zrobię co mam zrobić i wrócę, może nikt nie wejdzie. Pech chciał, że łazienka na magazynie była na wprost sklepu i osoby chodzące po sklepie z łatwością mogły mnie zobaczyć (stwierdziłam, że nie zamknę drzwi, bo jeszcze mnie ktoś okradnie XD).
Robię to co miałam robić, gdy nagle wchodzi klient, ja myśląc, że trochę zajmą mu zakupy, nadal siedzę w toalecie. On chyba z zaskoczenia zaczął chodzić po sklepie i szukać ekspedientki. Wyobraźcie sobie - przychodzicie do sklepu i przyłapujecie kasjerkę na robieniu dwójeczki z papierem toaletowym w ręku.
PS. Dał mi się załatwić w spokoju. To była najbardziej krępująca obsługa klienta, jaką w życiu zaliczyłam.
Nigdy nie miałam prawdziwej wigilii. Mój ojciec jest alkoholikiem i każde święta wyglądały tak samo. Jak więc możecie się domyślać, nienawidzę świąt i jest to dla mnie najgorszy dzień w roku.
Tylko jedna rzecz w tym dniu sprawia mi przyjemność - wyglądanie przez okno na oświetlone domy sąsiadów i wyobrażanie sobie, jak cudownie w ciepłej, rodzinnej atmosferze spędzają ten dzień. Chciałabym choć raz w życiu przeżyć coś takiego.
Jak miałam 13 lat, brałam udział w kursie pianistycznym i miałam lekcję pokazową z pewnym starszym profesorem (lekcja pokazowa to taka, że siedzi publiczność i obserwuje, jak pan uczy). Ponieważ nauczyciel nie mówił po polsku, a po angielsku też nie jakoś super, to sporo rzeczy tłumaczył mi na podstawie gestów. Między innymi chciał, żebym stabilniej siedziała przy klawiaturze i opierała ciężar ciała na nogach. W celu pokazania o co chodzi, lekko popchnął mnie w bok, ja utrzymałam równowagę, wszystko spoko. Ale po chwili poprosił bym wstała i sam usiadł oraz gestem zachęcił, żebym teraz ja go popchnęła. Ja? - pomyślałam. - Starszego profesora? Nigdy w życiu! Delikatnie musnęłam go w ramię, ale ten do mnie, żebym się nie bała i porządnie go szturchnęła. Nie trzeba było mnie dwa razy zachęcać.
Tym sposobem zrzuciłam szanownego starszego pana z krzesła przy ogólnym aplauzie publiczności.
PS Żyje, nic mu się nie stało :)
Ostatnia środa przed świętami była dla mnie bardzo pracowita, a przynajmniej do godziny 14. Musiałem jeździć po mieście załatwić wszystkie rzeczy na przyjazd rodziny, trzeba było kupić większość prezentów (oczywiście na ostatnią chwilę) i jeszcze więcej jedzenia.
Około godziny 15, gdy znalazłem chwilę dla siebie, pomyślałem, że przetestuję prezent, który dostałem od kupla, a mianowicie wibrujący korek analny na pilota (prezent miał być żartem, ale się nie udało, bo lubię takie zabawy). A więc wziąłem długą kąpiel, po czym położyłem się i włożyłem mój prezent sobie w... no wiecie, i włączyłem pierwszy tryb wibracji na pilocie. Gdy tak sobie leżałem, rozkoszując się moim prezentem, nagle zadzwoniła mama, że razem z babcią, ciotką, wujkiem i ich trojgiem dzieci przyjechali do mnie, bo chcieli zobaczyć jak się urządziłem. Po jej słowach wyłączyłem moją zabawkę, szybko się ubrałem i otworzyłem drzwi. Wszyscy weszli do mieszkania. Babcia i ciotka od razu zaczęły gadać jaki to ja przystojny itp. Wujek pochwalił mieszkanie, a dzieciaki od razu się po nim rozbiegły. Usiedliśmy przy stole, ja podałem jakieś ciasto i kawę i tak rozmawialiśmy.
Zapomniałem, że w moim odbycie wciąż jest moja zabawka, a pilot leży w sypialni. Dzieciaki go dorwały i zaczęły się nim bawić, zmieniali siłę wibracji itp. Ja siedząc przy stole z rodziną normalnie wariowałem z rozkoszy, ale musiałem się z tym kryć, więc musiałem zabawnie wyglądać. Po takich torturach trwających prawie godzinę rodzina wyszła, bo musieli odwiedzić jeszcze parę osób. Ciotka powiedziała mi po cichu, żebym poszedł do lekarza z tymi tikami nerwowymi. Ja cały czerwony jak burak odprowadziłem ich do auta i pożegnałem.
W domu wyjąłem z siebie cudowną zabaweczkę i przebrałem bokserki, bo podczas tej wizyty doszedłem chyba ze trzy razy.
Tak więc teraz, jak chcę mieć chwilę dla siebie, to upewniam się, że nikt mi nie przeszkodzi ;)
Tegoroczna wigilia
Mąż wrócił rano z pracy z wielkim bólem ręki. Nie był w stanie samodzielnie nic zrobić. Godz. 10, pojechałam z nim na SOR do szpitala.
Tam pani przy okienku w rejestracji skierowała nas do internisty, że skoro nie było urazu, to szkoda do chirurga, bo dużo ludzi. Internista kazał poruszyć ręką, mąż dostał ketanol w zastrzyku i lekarz kazał jechać do domu. Żadnej diagnozy, recepty, wskazówek.
W domu ból nie przechodził. Pierwszy raz widziałam, jak mąż płakał z bólu.
Wigilia, a jego trzeba było karmić, bo każdy ruch to niemiłosierny ból.
O godz. 2 w nocy ból był tak silny, że pojechaliśmy znowu na SOR.
W szpitalu cicho, zero pacjentów. Pani w rejestracji aż się zagotowała na nasz widok. Podeszła jeszcze młoda pielęgniarka i obydwie wręcz kpiły, że po co znowu przyjechaliśmy. Mówię, że ból nie do wytrzymania, żadnych lekarstw nie dostał, że muszą go przyjąć. Na to pani pielęgniarka, że nic nie muszą. Mogą, ale nie muszą. Że rentgen go nie uzdrowi. Proszę o lekarza, więc z łaską i kpiną w końcu rejestrują.
Czekamy na lekarza, wyszedł z dyżurki i na korytarzu mówi do męża po co przyjechał, skoro był rano, czego oczekuje, ból trzeba przetrzymać, rentgen niepotrzebny, a przeciwbólowe możemy kupić bez recepty. Mąż pyta, czy chce mu pomóc, lekarz na to, że tu nic się dzieje. Dołączyła pielęgniarka, że jak można przyjeżdżać w nocy o 2.30.
Nie udzielono nam żadnej pomocy, nie postawiono diagnozy, nie dano nawet recepty na silniejsze środki przeciwbólowe.
Dzisiaj drugi dzień świąt. Mąż cały czas w bólu, czekamy na jutro, bo na pogotowie już nie pojedziemy. Nie ma sensu przeszkadzać.
Całej trójce, lekarzowi, pielęgniarce i rejestratorce życzę jednego. Aby Was lub kogoś z Waszych bliskich ktoś kiedyś potraktował tak samo.
Nienawidzę tak bardzo świąt, że co roku od paru lat wychodzę na miasto w wigilię i rozmawiam z przypadkowymi ludźmi i pytam się, dlaczego oni nie spędzają świąt...
Ot, to takie krótkie wyznanie, bo nie mam z kim porozmawiać
Mam pięć warg sromowych. Dwie większe i trzy mniejsze.
No i cztery gruczoły sutkowe.
Dzięki czemu mam 25 lat, jestem dziewicą i w związku byłam raz.
Próbowałam kilkukrotnie przygód na jedną noc, ale moi wybrankowie po ujrzeniu tych anomalii ubierali się szybciej niż trwa mrugnięcie okiem.
Pozdrawiam z otchłani przegrywu.
Kojarzycie może Amol? Jestem od niego „uzależniony”.
Mam bardzo wrażliwą skórę, którą podrażniają różne rzeczy: kosmetyki, ubrania, środki do higieny, a nawet woda, która powoduje zaognienie kawałków mojego ciała (jestem wtedy w plamach). Uwielbiam pieczenie, które powoduje Amol. Wcieram go w skórę, cały się nim smaruję przed spaniem.
Dopiero, gdy jestem czerwony jak rak, czuję, jakby ktoś mnie podpalił na stosie, prawie mdleję, czuję to „mokre zimno” – kto stosował wie, że po wielkim cieple następuje takie uczucie – mogę na spokojnie położyć się do łóżka.
Nikt o tym nie wie. Tak samo jak nikt nie zna powodu, dlaczego mam tak gładką skórę – która jest po prostu „wypalona” przez ten płyn. Jestem miękki jak pupcia niemowlaczka.
To uczucie, gdy na urodziny dostajesz życzenia tylko od "aledrogo" z informacją o przekształceniu konta junior w standardowe :(
W tym roku w święta cała moja rodzina dostała prezenty. No, prawie cała.
Jedyną osobą, która nie dostała niczego, byłam ja.
Nigdy nie czułam się takim przegrywem.
Wesołych Świąt, rodzinko.
Dodaj anonimowe wyznanie
