Nie uśmiecham się i nigdy nie będę.
Moi rodzicie nigdy nie przykładali uwagi do moich zębów, a taki mały grubas lubiący słodycze jak ja też miał to gdzieś. I w zasadzie do końca technikum tak było - do dentysty raz na rok, 5 zębów do roboty, wszystko z NFZ, do zobaczenia za rok. Myć zęby? Może raz na tydzień. Nawet sobie nie wyobrażam co musieli czuć ludzie rozmawiający ze mną twarzą w twarz.
Przez niedbałość swoją i moich rodziców teraz mam 14 zębów do roboty - wszystkie poprzednie wypełnienia (tzw. metal) do wymiany na normalne białe wypełnienie (prywatnie). Co ciekawe, dentystka (lecząca mnie od trzech lat) powiedziała, że mam najbardziej podatne na próchnicę zęby, jakie w życiu widziała. Mam robiony ząb, a za pół roku jest do roboty, ponieważ erodował mi od środka, nic nie widziałem, nic nie czułem. Dopóki się nie złamał i nie odsłonił miazgi.
Od trzech lat myję zęby po każdym posiłku i modlę się, żeby nie wydawać co miesiąc 1/3 wypłaty na dentystę już do końca życia.
Mieliśmy dzisiaj wykłady o dyskryminacji, nudne jak nie wiem co, więc opowiadałam koleżance kawały. Przez to godzinę później, na warsztatach, pomyliłam się i powiedziałam przed całą aulą: "(...) niezależnie od tego czy ktoś jest czarny, czy normalny (...)".
Wielka sobota, 7:30. Obudziła mnie kłótnia.
7:35. Odciągam tatę, który rzucił się na mamę.
8:00. Dzwonię po policję. Mama grozi, że się zabije.
8:50. Przyjeżdża policja. Tracę poczucie czasu. Zabierają tatę. Mama wpada w panikę, zaczyna go bronić. Wynoszę się z domu.
20:43. Dostaję SMS z podziękowaniem od mamy za wezwanie policji, która pomogła zdenerwować ojca, który po powrocie z izby wytrzeźwień dokończył to, co zaczął rano.
Jestem w ciąży. Taki wstęp. Zaraz będziecie widzieli, o co chodzi.
Otóż... Jak się wypróżniam, to uważam, żeby mocniej nie pocisnąć (?), bo boję się, że dziecko mi wypadnie do toalety.
Nasz syn ma prawie dwa lata. Od chwili jego narodzin wysłuchuję rad, w jaki sposób powinnam go wychować, jak ubierać, co powinien jeść, co JA powinnam jeść, a czego nie (gdy jeszcze karmiłam go piersią), co ma wziąć, by przestał kaszleć itp. Zna to pewnie każda młoda mama :)
Słyszę grzmiące słowa "książką i Internetem dziecka nie wychowasz!" (lubię wiedzieć co mówi fachową literatura, nie wierzę ślepo w to, co czytam, ale czasem sprawdzam co może zadziałać, modyfikuję, próbuję. Mam swój rozum). Względem rad rodzinki bliższej i dalszej wyznaję zasadę "pogada sobie, pogada, posłucham, a i tak zrobię jak uważam", ale czasem cierpliwości mi brakuje, gdy kolejny raz słyszę to samo (szczególne gdy to co słyszę uważam za kompletną bzdurę lub wiedzę przestarzałą o dobre 20 lat), tłumaczę dlaczego tak nie robię, a druga strona swoje. To ogólny zarys sytuacji.
Pewnego dnia odwiedziły nas moje ciotki (obie bezdzietne singielki po 50) i moja babcia, a ich mama. Syn miał wtedy 1,5 roku i zrobił kupkę w pieluchę (oczywiście oswajamy go z nocnikiem, ale na całkowitą rezygnację z pieluch jest jeszcze dla niego za wcześnie). Zmieniam mu tą nieszczęsną pieluchę, a te trzy stoją i gadają:
- Ojej, taki duży chłopczyk i jeszcze robi w pieluszkę!
- A nie wiesz gdzie nocniczek?
- Jak chcesz kupkę, to wołaj! Dlaczego chłopczyk nie woła?
Miałam tego powyżej uszu i wypaliłam:
- Nie przejmuj się, synu, za 10 lat one też mogą robić w pieluchy.
I nastała cisza...
Cud, że się nie obraziły na amen, pewnie dlatego, że (pomimo irytujących rad) jesteśmy blisko, ale plus, że na pewien czas mieliśmy spokój. Ja i dziecko ;)
Niedawno wstawiłam wyznanie o mojej przyjaźni z gołębiem.
Jak pisałam w komentarzu, gołąbek nazywa się Ziarenko.
Od pewnego czasu Ziarenko zaczął siadać mi na ramieniu, kiedy czekał ze mną na autobus.
I dzisiaj przyszłam z kolejnym wydarzeniem z Ziarenkiem jako główną postacią.
Zaczynając: Mieszkam na 3 piętrze. Ziarenko nigdy nie wszedł ze mną do klatki, więc tym bardziej do mieszkania. Postanowiłam pokazać mu w jakiś sposób mój balkon, bo powoli brakowało mi Ziarenka, a same spacery do autobusu mi nie wystarczyły. Więc co wymyślił mój mózg? Że zacznę rzucać gołębiowi ziarna i chleb najwyżej jak się dało.
Pomijając kilka ofiar (m.in stara babcię obrzuconą chlebem), w końcu się udało. Ziarenko pofrunął do góry i siadł na balkonie. Nic wielkiego się nie stało. Do czasu.
Następnego dnia była niedziela. Gołąb siedział ze mną na balkonie i "gadaliśmy", po chwili ptak gdzieś poleciał na dach. Ja w obawie wyjrzałam za ramę balkonu. A ten miły i kochany gołąbek ściągnął za sobą całe stado gołębi!
Nie dość, że zużyłam kilka opakowań chleba i ziaren, to musiałam wymyć cały balkon z ptasich odchodów.
Spokojnie, Ziarenko więcej nie zrobił takiej akcji, a ja dalej mam stałego towarzysza.
Dwa tygodnie temu postanowiłam zawalczyć z depresją.
Jeśli zastanawialiście się kiedyś, ile czasu zajmie rozplątanie niemytych i nieczesanych dwa miesiące 80-centymetrowych włosów... 18 godzin. Kłąb wyczesanych - wielkości cheeseburgera.
Jeszcze dwa lata temu nauczyciele w mojej szkole normalnie prowadzili lekcje. Potem wprowadzono rzutniki, te super nowoczesne tablice, prezentacje itd.
Efekt tego jest taki, że gdy w szkole była awaria i nie było prądu, przez cały dzień nic nie robiliśmy, bo nauczyciele nagle nie wiedzieli, jak prowadzić lekcje.
Pierwsza nocka w pracy. Muli jak cholera. Do roboty nie było kompletnie nic. Poszedłem w ustronne miejsce, położyłem się na ziemi. Przybrałem niewygodną, "przypadkową" pozycję i zasnąłem. Zanim ktoś mnie znalazł, minęła dobra godzina.
Gdy obudził mnie kolega, powiedziałem mu, że straciłem przytomność, pamiętam tylko mroczki przed oczami i koniec.
Pozwolili mi iść do domu wcześniej :)
Jestem 33-letnią matką, żoną i alkoholiczką. Nie piję codziennie, ale jak zacznę, to nie przestanę do tzw. zgonu. Nikt nawet tego nie podejrzewa. Kiedyś poruszyłam ten temat, to mnie wyśmiano. Zupełny brak wsparcia plus co ludzie powiedzą. Mąż uważa, że nie mam problemu. Ja wiem swoje. Na razie tłumaczę brak picia lekami na ciśnienie (nie biorę). Chcę do AA i się wstydzę.
Dodaj anonimowe wyznanie
