#gOWZU
Okazało się, że miejscowe kawki rozbijają orzechy rzucając je na płytki chodnika, ale niektóre mylą orzechy z kamieniami…
Guz jak orzech, ale kokosowy.
Okazało się, że miejscowe kawki rozbijają orzechy rzucając je na płytki chodnika, ale niektóre mylą orzechy z kamieniami…
Guz jak orzech, ale kokosowy.
#00EA9
Pęcherz nie wytrzymywał, a nie chciałem utracić miejsca pod sceną. Mój nieco pijany mózg podpowiedział, że zaraz i tak będzie gorąco i mokro od potu, więc można trochę popuścić. Niestety, nie mogłem powstrzymać prawdziwego potoku. Tak więc w wieku dwudziestu paru lat zlałem się w gacie.
#QeWg6
Słowem wstępu: byłam w takim przez 5-6 dni po próbie samobójczej.
Leki - każdy dostawał swoją dawkę leków. Osoby faktycznie chore dostawały leki, które in pomagały - na schizofrenię, jakieś ograniczenia umysłowe, w sumie ciężko stwierdzić. Byliśmy też my, czyli ludzie po próbie samobójczej, na pierwszy rzut oka ciężko nas odróżnić od tych normalnych. Zresztą też uważam się za normalną, po prostu przez pewien czas byłam bardzo smutna. Jednak smutni byliśmy raczej w środku, a na zewnątrz normalni. No i to się właśnie nie podobało szpitalowi.
Dostawaliśmy benzodiazepaminy w takich dawkach, które robiły z nas roślinę. Z normalnych, kontaktujących ludzi (tylko smutnych) stawaliśmy się ograniczeni. Ja osobiście nie potrafiłam nawiązać normalnej rozmowy, bo zanim odpowiedziałam zapominałam, o czym rozmawialiśmy. Nie potrafiłam nawiązać kontaktu wzrokowego, oczy mi uciekały na boki, warga opadała. Niektórzy mieli problemy z połykaniem śliny, siedzieli z otwartą buzią i skapującymi wydzielinami (wiem, obrzydliwe). Osobiście po takich 6 dniach pobytu przez 3 miesiące byłam rozregulowana. Mogłam spać po 20 h na dobę, urywałam wątki, popadałem w otępienie.
Czas wolny... wiec czas wolny był wolny, czyli robiliśmy sobie co chcieliśmy. Przez 6 dni pobytu po próbie samobójczej nie porozmawiał ze mną żaden psycholog. Jedyną atrakcją była palarnia, więc siedzieliśmy całymi dniami w dymie papierosowym, a tam z nudów i z załamania po prostu braliśmy narkotyki. Diler podawał nam przez kraty towar, na palarnię nikt nie wchodził, wiec był spokój. Zresztą speed był dobrym sposobem na wyjście z otępienia. Ja osobiście zrobiłam tylko jedną linię, ale byli ludzie, co całymi dniami chodzili zrobieni.
Sprzątanie... pewnej nocy pani po prostu zrobiła dwójkę na podłodze. Smród był straszny, ale nikt tego nie posprzątał do rana, pielęgniarki uważały, że to nie ich broszka. Pani załatwiając się cały czas szła, wiec rozniosła kał po całym korytarzu.
Traktowanie przez personel... Pielęgniarki kazały połykać leki, jestem dorosłą osobą, nie ubezwłasnowolnioną. Dlatego zapytałam dlaczego dostałam 3 tabletkę i co to jest. Nikt mi nie odpowiedział na pytanie. Zmusili mnie do połknięcia. Pierwszego dnia płakałam, kazały mi „schować gdzieś ten rozryczany ryj”, więc poszłam do sali, ale tam też było źle. Zapięli mnie z tego powodu w pasy, nie wiem na ile, ale wiem, że ciężko było wytrzymać z toaletą. Zapinając nie powiedzieli, kiedy ktoś do mnie przyjdzie. Jestem świeżo po urazie kręgosłupa, więc po czasie leżenie plackiem stało się nie do wytrzymania, jednak nikogo to nie obchodziło.
Po tym już nigdy więcej nie poszłam ani nie pójdę do psychiatry. Gdy przejeżdżam obok tego miejsca, czuję ścisk w gardle, że ktoś cierpi tak jak ja wtedy.
#2B2Mi
Patologia i toksyna, ale najlepsze jest to, że dziś znów są razem.
#P7DGH
Moi rodzice są dość upierdliwi i staroświeccy, nie raz odwalali mi akcje typu: zabieranie ubrań, które są niegodne szanującej się panienki, więc gdy tylko mogłam, ograniczyłam kontakt do minimum. Tym razem również się nasłuchałam. Gdy przyjechałam, miałam włosy do pasa i wściekle różowe ombre. No właśnie, miałam.
Na noc wiążę włosy w kitkę, po pierwszej nocy w domu obudziłam się bez niej. Moja szurnięta matka ścięła ją tuż za gumką. Gdy poszłam zapytać co tu się KUR*A stało, znowu się nasłuchałam od matki, że wyglądałam jak ćpunka, co ludzie powiedzą i tak dalej. Ojciec jej tylko wtórował.
Tego było za wiele. Spakowałam się, wyszłam i już więcej nie mam zamiaru wracać. Teraz jestem już u siebie i chce mi się płakać. Miałam obsesję na punkcie długości moich włosów, to właśnie one były moim największym atutem, wręcz hodowałam je. Teraz czuję się jak babochłop. Do fryzjera pójdę dopiero po świętach, ale wiem, że tu nic sensownego nie da się zrobić. Kitka była związana niedbale, a matka prawdopodobnie cięła ją tępymi nożyczkami. Najdłuższe kosmyki sięgają ledwo za uszy, jednak spora część odstaje zaledwie centymetr od głowy, najprawdopodobniej skończę ze strasznie krótką fryzurą, których tak nienawidziłam od dzieciństwa. Nawet pisząc to wyznanie wciąż płaczę. Ponad trzy lata zajmie mi odzyskanie takiej długości, jaką miałam.
#U91vg
Siedziałam ostatnio razem z chłopakiem u jego babci. Cudowna kobieta, taka babuleńka z obrazka, robiłyśmy razem ciasto, a luby naprawiał jej komputer. Nagle dzwonek do drzwi, otwieram i ukazuje się wredna sąsiadka. Taka, co wszystkich ma za plebs, bo ona pochodzi z rodziny szlacheckiej, na dzień dobry nie odpowiada, przyczepia się do wszystkiego, za to cukier chętnie pożyczy. Ot, chyba wszyscy znają taki typ. No i właśnie przyszła po jakiś drobiazg. Niestety Pani Babcia, jak ją nazywam, nie ma w sobie za wiele asertywności, i już szuka, choć z chłopakiem próbujemy sąsiadkę wyprosić.
W międzyczasie sąsiadka zainteresowała się mną, zaczyna wypytywać. Gdy usłyszała magiczne słowo "medycyna", zaświeciły jej się oczy i nie dosłuchała, że dopiero studia. I że ojej, bo coś mnie ostatnio w krzyżu łupie. Ja na to, że chętnie przyjmę, bo chociaż nie jestem od tego, to na pewno jej się przyda. Nie mam wizytówki, ale proszę, już piszę. Wzięłam kartkę, długopis i napisałam "Imię i nazwisko [inne niż moje, żeby nie znalazła mnie w razie czego], Prywatna praktyka psychiatryczna, przypadki ciężkie. [adres]". Jak to zobaczyła, to się zapowietrzyła i trzasnęła drzwiami.
Pani Babcia stoi w progu kuchni i ze zdziwieniem się pyta, gdzie się podziała sąsiadka, my z chłopakiem ledwo powstrzymujemy śmiech. Przyznałam się w końcu co zrobiłam i dostałam gratulacje. "Bo widzisz, dziecko, ja z nią nie mogłam, aż się znalazł ktoś, kto ją wygonił. Dzięki ci piękne, całe ciasto będzie dla ciebie".
Tym sposobem zyskałam całą blachę pysznego ciasta marchewkowego i jej wdzięczność :D
#1Apqh
#t9w01
Zacznę może od tego, że chodziłam do logopedy przez jakieś 4 lata, gdy byłam dzieckiem, nie przyniosło to jednak szczególnych efektów. Mimo powtarzania wierszyków i łamańców, rozumienia schematów tego jak ma się język ułożyć, jak drgać itd. oraz ćwiczeniu tego ile tylko można, po prostu nie wychodziło (potem okazało się, że może to utrudniać zła budowa podniebienia, ale to już inna historia i opowiem ją innym razem). W końcu sama nauczyłam się jakoś maskować tę wadę, lecz wciąż nie jest to prawdziwe, dźwięczne "R", a bardziej takie jak we francuskim czy niemieckim. W normalnej rozmowie aż tak tego nie słychać, lecz są momenty, gdy rzuca się w oczy (czy raczej w uszy).
1. Wszelkie urządzenia elektroniczne: telefon, mikrofony, dyktafon. Nie wiem, jak to się dzieje, ale gdy mówię przez któreś z nich, od razu słychać, że z moim "R" jest coś nie tak. Tym sposobem ludzie, których znam z internetu i rozmawiam z nimi przez komunikatory głosowe, od pierwszej rozmowy słyszą, że coś jest "nie tak", podczas gdy osoby z mojej klasy czy sąsiedztwa nie zauważają tego zwykle, póki sama się nie przyznam i nie zaczną się nad tym głębiej zastanawiać.
2. Języki obce. Do pewnego momentu moje "R" było nawet atutem (angielski, niemiecki, francuski, języki skandynawskie itp.), lecz kiedy przychodzi do rosyjskiego lub, z drugiej strony, hiszpańskiego, czuję wielką niemoc. Wielokrotnie zwracano mi uwagę na "za dużo wpływów z angielskiego/francuskiego", a mi głupio się przyznać...
3. Emocje. Maskowanie wady wymowy wymaga właściwie ciągłego skupienia, a kiedy zaczynam się denerwować albo ekscytować, mówić dużo i szybko - oczywiście mówię też dużo mniej wyraźnie i w pewnym momencie wszystko przestaje działać tak jak powinno. Gdy w szczycie złości powiem komuś "pieldol się", zwykle nie udaje się już utrzymać powagi sytuacji.
4. Najbardziej problematyczne są jednak nagromadzenia "R" obok siebie. Rower? Masakra. Czarna krowa w kropki bordo? Wolę nawet o tym nie myśleć. Niestety, rodzice nie przewidzieli katastrofy i obdarzyli mnie zacnym imieniem BARBARA. Cóż, niedługo będę musiała przestać przedstawiać się jako "Basia", bo na pewnym etapie życia już trochę nie przystoi. Już nie mogę się doczekać kilkukrotnego powtarzania danych osobowych za każdym razem, gdy będzie je trzeba gdzieś podać. Będzie zabawnie.
PozdRRRawiam :D
#SccYH
Dwa dni później szukałam nowej pracy i usunęłam wszystkie swoje profile z internetu. Miałam tam spam z wyzwiskami od rodziców.
#oVnCE
Dziesięć lat temu latem, standardowo, zostałam sama w domu z wiedzą, że ktoś ma przyjść z prezentem dla mamy. Zawartość przesyłki miała być niespodzianką, więc mama nie wiedziała, co dostanie.
W końcu w okolicach 10 zjawił się gburowaty facet z ogromną skrzynią. Położył ją w progu, kazał coś podpisać i pomimo prośby o pomoc odszedł, tym samym zostawiając drobną mnie z ogromną przesyłką, którą, na prośbę mamy, miałam zanieść na pierwsze piętro.
Zebrałam się i uniosłam skrzynkę, ale już po dwóch schodkach nie dałam rady i zwyczajnie wywaliłam się. Coś trzasło. Ze skrzyni zaczęło wpływać wino i zalewać schody.
Nie miałam wtedy najlepszej relacji z mamą, często się kłóciłyśmy, a tata po pracy bywał zmęczony i nie chciałam go dodatkowo stresować, więc zaczęłam panikować.
Na szczęście po spojrzeniu na zegarek uświadomiłam sobie, że do przyjścia taty zostało pięć godzin, bo gdzieś tam jeszcze miał wstąpić itd. Uradowana wytachałam skrzynię na zewnątrz i... szkło zakopałam pod płotem, a skrzynię zaciągnęłam pod płot sąsiadów. Po tym dokładnie wymyłam schody, wywietrzyłam cały dom i pobiegłam do sąsiadki. Skrótowo wyjaśniłam o co chodzi i że ma nikomu nic nie mówić, po czym zerwałam z jej ogrodu kilka róż, razem przyozdobiłyśmy je różnymi wstążkami, zapłaciłam i wróciłam zadowolona do siebie.
Mama była trochę zawiedziona prezentem, ale przynajmniej uniknęłam kłótni. ;)