Pracowałem kiedyś w księgarni w Sky Tower we Wrocławiu. Może to kwestia lokalizacji, ale pełno klientów było w stylu "znam dyrektora - już tu nie pracujesz". Powody awantur były błahe, ludzie potrafili zmieszać mnie z błotem za nic.
Hitem był facet, który kazał mi szybko przyszyć mu guzik w płaszczu, bo mu się oderwał, "a zaraz ma bardzo ważne spotkanie z prezesem czegoś tam". Oferował mi za to 2 zł. Kiedy odmówiłem (nie miałem nawet nitki), zwyzywał mnie od nieudaczników, którzy, cytując z pamięci, "nigdy nie osiągną jego poziomu majątku, nie korzystając z nadarzającej się okazji".
Co ciekawe, jednym z najmilszych klientów, a kasowałem go parokrotnie, był
Leszek Czarnecki, miliarder i właściciel całego budynku.
Historia o tym, jak się zaręczyliśmy. A właściwie, jak tego nie zrobiliśmy.
Kilka lat temu mój chłopak wpadł na pomysł w prima aprilis, żeby wkręcić rodzinom, że się zaręczyliśmy. Myśleliśmy, że nie uwierzą tak łatwo. Ale uwierzyli.
I my też. Tak nam się wkręciło mówienie, że bierzemy ślub, że w sumie... sami się przekonaliśmy. I tak doszło do planowania ślubu i zakładania rodziny, a w sumie nie było żadnych zaręczyn i chyba nikomu to nie przeszkadza.
Mój przyszły mąż zaprosił mnie na weekend na działkę swoich rodziców. To przemili ludzie, ale jakoś strasznie się przy nich stresuję. Oni - zamożna, ale skromna, kulturalna rodzina, potomkowie szlachty, mają własny herb. A z drugiej strony ja - po prostu ja.
Na owej działce produkują własne wino - poczęstowali nas. W moim genialnym umyśle ubzdurałam sobie, że na bani będę pewniejsza siebie.
Po wypiciu całej butelki byłam rzeczywiście w swoim żywiole...
Przyszłej teściowej ciągle powtarzałam, że zazdroszczę jej świetnego biustu i mam nadzieję, że dzieci zestarzeją mi się tak dobrze, jak ona. Teściu podał gulasz własnej roboty - zżarłam pół gara, poszłam do łazienki, zrzygałam się, wróciłam i zapewniałam, że pyszny (serio był dobry, to ja byłam najebana). Jeszcze zdążyłam uczyć teściową tańca brzucha oraz stwierdzić, że do ślubu welonu nie założę, bo to symbol dziewictwa, a my z Adamem (narzeczony) to generalnie szalejemy.
Następnego dnia wyjechałam, bo ze wstydu bym spłonęła. Narzeczony z rodzicami nie mają do mnie żalu (teściowa dała mi nawet wodę z ogórków i paracetamol na drogę), ale po tej akcji wcale nie będę się stresowała mniej przy kolejnym spotkaniu.
Moja siostra jest płaskoziemcem, antyszczepionkowcem, wierzy, że za 9/11 odpowiadają Amerykanie, w chemtrails, Zięba to jej guru. Wierzy we wszelkie teorie spiskowe, ogólnie każdą taką teorię traktuje zupełnie serio.
Bardzo ją kocham, ale tak mi za nią wstyd, że usunęłam swoje konto na Facebooku, na którym miałam ją w znajomych, bo ciągle udostępniała różne takie pierdołowate posty i wklejała je na mojej tablicy. Siostrze powiedziałam, że to przez ostatnią aferę ze zdobywaniem danych przez różne firmy.
Nigdy się jej nie przyznam, że założyłam nowe konto, na które jej nie zaproszę.
Pracuję jako maszynista. Praca ciekawa, jednak jej urok minął wraz z przepracowanymi latami.
Jedna rzecz nie daje mi spokoju, otóż mam koszmary, są one związane z samobójcami, którzy skaczą pod pociąg. Miałem już 4 takie przypadki przez 14 lat pracy i nie ma dnia, aby mi się nie śniła jedna z ofiar.
Jadę dłuższą trasą i ciągnę za sobą 34 wagony z węglem, jest już świt, a ja podziwiam łąki, pola i ranną mgłę, normalnie sielanka. Nic nie mogło tego popsuć... oprócz matki z dzieckiem. Jadąc widziałem ich z około 400 metrów, matka miała ze sobą malutkie dziecko owinięte w koc, zmroziło mnie i chciałem uciekać, ale było już za późno, matka wskoczyła na tory z dzieckiem, zrobiła znak krzyża i się odwróciła. Zdążyłem tylko zamknąć oczy, usłyszałem uderzenie, a na szybie była miazga krwi i części ciała. Zaciągnąłem hamowanie, jednak zanim wyhamowałem, minęło kilkaset metrów. Od razu zadzwoniłem po służby i wychodząc z kabiny zobaczyłem to, co się tam stało i zemdlałem. Potem już szpital i dom.
Nie daje mi to spokoju, ten widok ostatnich chwil życia tych ludzi. Zawodu nie zmieniłem, ale poważnie o tym rozmyślam, bo załamię się, jak kolejna osoba będzie chciała ze sobą skończyć w taki sposób.
Mój chłopak zawsze mówi, że podszedł do mnie, bo w środku lata pachniałam jak jego ulubiony napój - grzane wino. Uznał to za znak od Boga, że to właśnie ja jestem tą właściwą osobą, bo dopóki nie zaczęliśmy oficjalnie być razem, to wciąż czuł ten zapach.
Nigdy się mu nie przyznałam, że w tamtym czasie olejkiem goździkowym, który oprócz charakterystycznego zapachu ma też silne właściwości przeciwgrzybicze, leczyłam łupież pstry.
W Wielki Piątek panuje ścisły post, według wiary chrześcijańskiej. Ja jestem niewierząca, o czym wszyscy w rodzinie doskonale wiedzą. Toteż nie miałam oporu przed zjedzeniem pysznej kanapki, która zawierała szynkę. Mimo to moja siostra zgotowała mi aferę, bo przecież nie można! A skoro jestem taka niewierząca, to mam nie przychodzić w niedzielę na śniadanie. Stwierdziłam, że dobrze, mi to nie robi różnicy, bo i tak chciałam nie przychodzić, bo rodzina zrzuca na mnie winy za całe zło tego świata i nie mam ochoty po raz kolejny wysłuchiwać ich obelg. Dzięki siostrze mogę legalnie spędzić świata w swoim pokoju, odizolowana od nienawidzącej mnie rodziny. Mama była przy tym, jak dostałam zakaz i nawet powiedziała babci, że nie przyjdę, jej to też różnicy nie zrobiło.
Ale to nie jest wcale najgorsze.
Sobota. Trzeba iść do kościoła ze święconką. Już w piątek było wiadomo, że pójdzie moja siostra z bratem. Bardzo się zarzekała, że z nim pójdzie. Nadchodzi ten dzień, ta godzina i siostra mówi, że nie idzie, bo idzie do koleżanki. Mama życzyła dobrej zabawy, a na mnie nakrzyczała, że jak ja w ogóle śmiem nie chcieć iść do kościoła!
Ja się tak zagorzale nie zarzekałam, nie wierzę w Boga i nawet nie będę mogła spróbować tego, co jest w tym koszyku. Z jakiej racji mam iść?
Mama zaczęła mi wytykać, że wszystko chcę, a nic nie robię!
Wszystko chcę, oczywiście...
Ostatnio prosiłam ją o stanik. Nowy stanik, bo wszystkie, które mam są w opłakanym stanie i na mnie nie pasują. Mam straszne, czerwone odciski, bo są za ciasne. Nie mam kieszonkowego, więc sama sobie nie kupię i poszłam po pieniądze do mamy. Nie dostałam. Powód? "Było trzeba nie kupować niepasujących!". Na nic argument, jak długo je mam i że w tym czasie zdążyłam urosnąć zarówno ja cała, jak i mój biust.
Ale moja siostra 400 zł na nowe buty (chociaż ma trzy inne pary na ten sezon) dostała bez problemu, jeszcze się będzie mama z nią zachwycać, jakie piękne.
Nienawidzę mojej rodziny.
Kiedyś wstawiłem wyznanie na anonimowe, które długo chciałem napisać. Przypomniałem sobie jednak, że mam kilku kolegów, którzy też tutaj zaglądają. Stwierdziłem, że po prostu usunę wyznanie, gdy zdobędzie jakiś odzew w poczekalni.
I wtedy dopiero zobaczyłem, że usunąć nie można.
Jestem tak samotny, że dzisiaj śniło mi się, że kogoś przytulam. To była najwspanialsza chwila, jakiej doświadczyłem w ciągu ostatnich kilku lat.
Byłem jeszcze dzieckiem, razem z dziadkiem wybraliśmy się do pobliskiego parku. Podążaliśmy przez las. Ja, 9-letni chłopiec z zabawkowym pistoletem w ręku, biegnący przed dziadkiem, strzelałem do drzew, jak to dziecko. W połowie drogi do parku poczułem bolesne jakby ukłucie w nodze, poczułem ogromny ból. Gdy spojrzałem na nogę, ujrzałem ogromnego psa (po latach dziadek wspominał go jako coś jakby czarny owczarek niemiecki). Pies jednym szarpnięciem powalił mnie i zaczął szarpać oraz ciągnąć mnie po ziemi... I w tym samym momencie ujrzałem mojego dziadka rzucającego się na psa, porównałbym to do ataku lwa na hienę. Całego przebiegu walki nie pamiętam, ale wiem, że dziadek i pies bardzo długo szarpali się na ziemi. Moment, który utkwił mi w głowie to dziadek duszący psa i cały pokrwawiony. Pies wyrwał się dziadkowi, gryząc go po rękach, dziadek po którymś ugryzieniu wstał i kopnął tego psa z takim impetem, że usłyszałem trzask. Pies zaczął skomleć i uciekł. Obserwowałem to w bezruchu, z jednej strony płacząc z bólu, ale balem się, że pies zagryzie dziadka i przy tym zapominałem, co mi się właśnie przydarzyło.
Po całej sytuacji dziadek niósł mnie na rękach do domu. Tam chwilę poczekaliśmy na ojca, który zwolnił się z pracy po telefonie dziadka i zabrał nas do szpitala.
Pamiętam, jak dziadek niosąc mnie na rękach ciągle mnie pocieszał i mówił, że nie będę musiał chodzić do szkoły parę dni, że pójdziemy do sklepu, a w jego oczach widziałem łzy. Teraz sobie zdaję z tego sprawę - jaki on musiał czuć ból w stosunku do mojego jednego małego ugryzienia.
Psa uśpiono, okazało się, że był z osiedla niedaleko parku, a właścicielka poniosła grzywnę.
Dzisiaj rozmawiałem o tej sytuacji z ojcem. Obecnie mam 17 lat, dziadek już nie żyje, ale ojciec opowiedział mi, jak siedział i rozmawiał ze swoim tatą.
Dziadek powiedział, że ugryzienia bolały niesamowicie, ale nie mógł pozwolić, by pies wygrał, bo dorwałby się wtedy do mnie (dodam jeszcze, że dziadek służył jako żołnierz zawodowy, miał stopień chorążego z tego co wiem).
Dzięki, Dziadku, za wszystko, spoczywaj w spokoju.
Dodaj anonimowe wyznanie
