"Leczyłem się" z homoseksualizmu w pewnym ośrodku. To słowem wstępu. O tym, ze jestem gejem wiedziałem od zawsze. Pierwsze moje zauroczenia zawsze były w kolegach, potem pierwsze fascynacje seksualnością oraz pierwsze zakochania. Nigdy nie mówiłem otwarcie o swojej orientacji, wiedzieli tylko przyjaciele. Jednak pewnego dnia postanowiłem, że chciałbym poinformować o tym rodziców. Powodów było kilka, miałem dość ciągłego meczenia mnie w stylu "kiedy dziewczynę przyprowadzisz", chciałem po prostu, żeby wiedzieli oraz miałem wspaniałego partnera, z którym nawet mieszkałem, jednak musiałem utrzymywać, że to tylko współlokator.
Moja rodzina zawsze była zgrana i dobrze się rozumieliśmy. Nie sądziłem, że tak zareagują na wieść o mojej orientacji. Mama wpadła w panikę, tata był skrajnie oburzony. Gdy emocje lekko opadły, oboje stwierdzili, że ich to przeraza i chyba nie chcą mieć ze mną już nic więcej wspólnego. Płakałem jak dziecko. Byliśmy naprawdę świetną, kochającą się rodziną, więc tym bardziej nie mogłem pojąc jak taki szczegół mógł zmienić ich nastawienie do własnego dziecka. Jednak horror dopiero miał się zacząć. Rodzice uznali, że mam zacząć się leczyć jeśli chce, abyśmy dalej żyli w zgodzie. Nie chciałem żadnego leczenia, czułem się dobrze będąc gejem, ale czułem się tak potwornie zraniony, że zgodziłem się. Po prostu nie chciałem ich tracić. Dziś wiem, że to był błąd. Znalazłem pewne miejsce zajmujące się owym leczeniem. Wyglądało to trochę jak terapia grupowa. Było nas kilku, siadaliśmy w kółku i każdy przedstawiał swoja historie. Dostawaliśmy też zadania typu umówienie się z jakaś kobieta, a potem zdanie relacji ze spotkania i tego, co nam się w owej kobiecie podobało. Zaczynało się niegroźnie, jednak z czasem miałem wrażenie, że nie chcą z nas robić hetero, a homofobów.
Przede wszystkim straszyli nas jak ta orientacja złe na nas wpływa, że my niby cierpimy podświadomie, że od gejowskiego seksu pojawiają się problemy z potencją, że człowiek homo nie rozwija się prawidłowo, że prawdziwe szczęście jest tylko z kobietą. Do tego w sporej mierze opierano wszystko na religii (jestem ateistą), co również mi się nie podobało. Zaczęło nas straszyć jak źle skończymy, jeśli nie przestaniemy żyć w tym grzechu. Miałem tego dość. Ciągle wpajanie mi, jaki jestem zły, że jestem problemem dla społeczeństwa, że ja niby cierpię. Zacząłem się wtedy załamywać, w końcu sam zacząłem postrzegać siebie jako ten obrzydliwy błąd. Mimo wszystko dalej pociągali mnie mężczyźni, a tylko wmawiałem sobie, że podoba mi się jakaś kobieta.
Ogółem czułem się tak poniżony i wycieńczony, że po prostu zrezygnowałem. Uznałem, że moje cierpienie nie jest tego warte, nawet, gdy stracę rodziców. Tak tez się stało. Ówczesnego partnera tez straciłem przez to leczenie. I tak zostałem wrakiem człowieka, bez rodziny i miłości. Aż pewnego dnia spotkałem Kacpra. To największe szczęście w moim życiu. Wyciągnął mnie z tego stanu, dał mi wsparcie, zrozumienie i miłość. Już 5 lat jesteśmy razem.
Jestem prostytutką. Lubię swoją prace. Zawsze bardzo lubiłam seks, był dla mnie odprężający, uszczęśliwiał mnie i po prostu dobrze się bawiłam. Co prawda nigdy nie decydowałam się na szybkie numerki z obcymi, nowopoznanymi facetami, bo bałabym się czymś zarazić albo, że facet okaże się psycholem. Z początku umawiałam się przez internet na swoich zasadach. Najpierw spotkanie zapoznawcze, gdzie dowiadujemy się czegoś o sobie i wymieniamy się oczekiwaniami, a następnie jak się sobie spodobamy, to można zacząć spotykać się w docelowym celu. Oczywiście nie płaciliśmy sobie wzajemnie, chodziło jedynie o obustronna przyjemność. Tak poznałam wielu fajnych facetów, kilku z nich jest nawet moimi kolegami dzisiaj, ale już tylko kolegami, bo maja już swoje drugie polówki. Za to ja w ostatnim czasie zaczęłam potrzebować pieniędzy.
Studiuję medycynę i potrzebowałam więcej czasu na naukę, a praca pochłaniała go zbyt dużo, więc musiałam się zwolnic, bo nie utrzymałabym studiów. Wtedy zdecydowałam się na agencje towarzyską, jednak tam również praca wymagała większych ilości czasu. Ostatecznie wróciłam do umawiania się przez internet, tylko że już za pieniądze. Również najpierw chciałam poznać klienta i nie na wszystkie propozycje się zgadzałam. Obecnie pracuje tak już jakiś czas, umawiam się wtedy, gdy mam na to czas, dzięki czemu spokojnie zdążam z nauką, a pieniądze wystarczają. Ogółem czuję się szczęśliwa, naprawdę lubię taki przygodny seks, a do tego poznaje nawet bardzo fajnych facetów, z którymi mogę się nawet spotkać na zwykłą rozmowę przy kawie. I zawsze się zastanawiam, dlaczego kobiety takie jak ja są aż tak potępiane.
Nikomu nic złego nie robię, mi nikt tez nie. Również nie rozumiem jakoby moja praca była brakiem szacunku do samego siebie. Dla mnie taki brak szacunku jest wtedy, gdy robi się cos wbrew sobie, samemu zadaje się sobie ból lub dobrowolnie robi się cos, co odczuwa się jako poniżenie. Ja się tak w ogóle nie czuje. Nie robię niczego wbrew sobie, wręcz odwrotnie, sprawiam sobie przyjemność i jeszcze zarabiam. Także zupełnie nie czuję, abym robiła cos złego. A jakby kogoś ciekawiło czy miewam żonatych klientów to tak, ale odmawiam takim spotkań.
Co prawda to nie moja sprawa, co się dzieje w ich małżeństwie i nie jestem od umoralniania żonatych facetów, ale nie zgadzam się tylko dlatego, żeby uniknąć ewentualnych problemów z małżonkami owych panów. A raz się tak zdarzyło, że pan rzekomo w trakcie rozwodu zafundował mi później nękanie telefonami od jego żony. Dlatego dla własnego bezpieczeństwa unikam. I na koniec warto dodać, że mi nie chodzi o promowanie prostytucji ani nic z tych rzeczy. Dziele się tylko moim sposobem na prace, który jest dość anonimowy. Wiedza tylko najbliżsi przyjaciele i rodzice (nie podoba im się to, ale uszanowali mój wybór).
Pewnego razu w niedzielę handlową wybrałam się na szybkie zakupki. Jak się domyślić można kolejki do kasy były olbrzymie, a ludzie mieli zakupów na pół taśmy. Kiedy zajęłam miejsce i dzielnie czekałam na swoją kolej do skasowania, usłyszałam taki dialog starszego małżeństwa (mężczyzna ogólnie cały czas marudził):
- Ja nie wiem ileż można czekać! Jakie łosie robią zakupy w niedzielę o tej godzinie!
- No my.
I tak kolejne 10 minut nie usłyszałam już ani słówka z ust dziadziusia. :) Chyba go zatkało.
Historia o tym, jak poznałam mojego chłopaka, jest chyba najbardziej upokarzającą w moim życiu. Do tej pory nikt, oprócz nas, nie wie, jak naprawdę się poznaliśmy.
Rano, w dzień pierwszej randki z chłopakiem, z którym wtedy pisałam, dostałam potwornej biegunki. Nie będę opisywać więcej, ale lało się ze mnie co 5 minut. Za późno już jednak na odwołanie randki, więc szybko do apteki po stoperan i, myślę, jakoś to będzie. Umówiliśmy się w kawiarni, ja wyszykowana, w krótkiej sukience (było lato), koleś sympatyczny, gadka się kleiła, skowronki śpiewały, gdy nagle poczułam niebezpieczne kręcenie w brzuchu.
Wiedząc, co się święci, przeprosiłam chłopaka i szybkim krokiem udałam się do łazienki. Siedzieliśmy na zewnątrz przed lokalem, więc do pokonania miałam 3 małe schodki i drzwi. Już miałam sięgać za klamkę, gdy nagle drzwi się otworzyły i dosłownie wypadł z nich kelner. Ja, śpiesząc się do łazienki, chciałam go wyminąć, ale zrobiłam to tak nieudolnie, że potrąciłam jego tacę. Koleś się potknął i wywalił tacę na mnie, a mi w tym momencie niestety puściły zwieracze.
Wyobraźcie sobie, jak żałośnie wyglądałam, siedząc na schodach, po nogach cieknie mi rzadkie gówno, zostawiając ładną plamę zarówno na sukience, jak i stopniach, a dodatkowo moje włosy i ubranie są oblane kawą i lodami. Kelner w szoku, randkowicz dosłownie uciekł, ludzie patrzą z obrzydzeniem, ja bliska płaczu, ogólnie katastrofa. Kelner najszybciej się opamiętał, pomógł mi wstać, zaprowadził do łazienki, przyniósł z kuchni ręczniki i umył całe schody. Kiedy wyszłam z łazienki, poprosił mnie o numer, następnego dnia napisał, zaczęliśmy się spotykać i od dwóch lat jesteśmy w szczęśliwym związku. :) Teraz z całej sytuacji się śmiejemy, żartując, że widział mnie już w takim stanie, że nic go już nie przerazi, ale wtedy nie marzyłam o niczym innym, niż zapaść się pod ziemię.
Zdradzę Wam mój sekret, o którym do tej pory wie tylko kot.
Za każdym razem, gdy mam pewność, że przez dłuższy czas będę sama w domu - np. gdy mój mąż i synek urządzają sobie męski wyjazd na ryby - ubieram się w intensywnie kolorowe ciuchy, czeszę sobie kitki jak mała dziewczynka i zamykam w sypialni.
Tam przed lustrem tańczę i śpiewam na głos piosenki Arki Noego.
Nigdy oficjalnie się do tego nie przyznam.
Mam 32 lata i na co dzień pracuję jako księgowa.
Wolałem uratować moją dziewczynę niż czyjeś dziecko, a ludzie mnie za to potępiają. Mieszkamy w stanach i tu doszło do całego zdarzenia. Stałem na przystanku autobusowym z moją kobietą, obok stało dziecko (chłopiec, z 10 lat może), a kilka metrów dalej jego matka, która odeszła na bok, bo kłóciła się z kimś przez telefon. Ja stałem przodem do ulicy, moja dziewczyna przodem do mnie, wiec nie widziała co dzieje się na drodze.
Ważne jest, że przystanek był tuż obok zakrętu, który zasłaniał budynek, więc nie było widać co nadjeżdża. Wracając do wydarzenia, rozmawiałem z dziewczyną i pewnej chwili zobaczyłem tira jadącego tuż na nas, wyglądało jakby kierowca stracił panowanie nad kierownicą. To były dosłownie ułamki sekund, automatycznie rzuciłem się na dziewczynę i razem upadliśmy dosłownie 10 centymetrów obok kół. Tir uderzył w przystanek, praktycznie po nim przejechał. Natomiast dziecko nie miało tyle szczęścia, tir przejechał dokładnie pomiędzy mną i dziewczyną, a tym dzieckiem, jednak w dziecko trafiły części zmasakrowanego przystanku (taka budka). Byliśmy w takim szoku, że przez chwile nie docierało do nas, co się wydarzyło.
Ocknąłem się, gdy usłyszałem krzyki matki tego dziecka (ono samo przeżyło, choć było poturbowane). Chwile później była już tam policja, pogotowie, zabrano nas do szpitala. Kwintesencją tego wydarzenia jest to, ze o tym incydencie pisano w internecie, nie była to może głośna sprawa, ale w mediach informujących o aktualnych wydarzeniach się pojawiła. Było również nagranie z monitoringu. Z różnych źródeł dowiedziałem się, że kierowca był pod wpływem narkotyków oraz jakim jestem złym człowiekiem, bo zamiast ratować dziecko, wolałem ratować siebie i dziewczynę.
Czytałem wiele komentarzy, że przecież dzieci są najważniejsze, im należałoby pomoc w pierwszej kolejności. No tak, ale to było zupełnie obce mi dziecko. Ja nawet nie zwróciłem na nie uwagi podczas całego wydarzenia. W tak niebezpiecznych sytuacjach odruchowo chce się samemu uniknąć niebezpieczeństwa oraz uchronić bliskich, a nie myśli się o ludziach dookoła. Wiec nie rozumiem, dlaczego zostałem potępiony przez wielu ludzi.
Jeśli mógłbym decydować jeszcze raz, ponownie odciągnąłbym moja ukochana kobietę, zamiast obce dziecko, za co nawet mógłbym zapłacić życiem (rzucając się w stronę dziecka byłbym na środku toru przejazdu tira). I jest mi po prostu przykro, gdy spotykam się z komentarzami w internecie, że nie mam honoru, ze zdaniem "ekspertów" z internetu, którzy obejrzeli nagranie z wypadku, mógłbym i odepchnąć dziewczynę i rzucić się na dziecko. Albo stwierdzenia, że nie uratowałem dziecka, bo jestem obcokrajowcem (?). Jestem ciekaw ja ci ludzie sami, by się zachowali na moim miejscu. I przepraszam za ewentualne błędy językowe, ale już coraz rzadziej posługuje się tym językiem.
Przytrafiło mi się coś, co czasem przytrafia się każdemu z nas - biegunka.
Ostra, bezlitosna, atakująca z zaskoczenia. Istny Blitzkrieg.
Siedziałam na tronie i czekałam aż wyleci sobie to co ma sobie wylecieć, jednocześnie przeglądając internety. Zobaczyłam, że ktoś do mnie dzwoni, i to nie byle kto! Odebrać muszę, wstać i wyjść z łazienki nie mogę... No cóż, odebrałam.
W ten oto sposób umawiałam się na rozmowę kwalifikacyjną - tworząc kupę potwora jednocześnie. Mam nadzieję, że nie było słychać.
A, no tak - pracę dostałam, na rozmowie byłam już po kupie, może to dlatego :)
Mam czwórkę rodzeństwa, jestem z nich wszystkich najstarsza i jako jedyna nie mam zespołu downa. Całe swoje życie spędziłam na ogarnianiu domu, wycieraniu śliny i zmienianiu pieluch, więc postanowiłam, że od razu po 18 urodzinach ucieknę z domu i zacznę żyć swoim życiem, a nie jako pomoc dla moich nieradzących sobie rodziców. Zrobiłam to.
Dzień po urodzinach poinformowałam rodziców, że wychodzę, wzięłam turystyczny plecak ze swoimi rzeczami i poszłam w świat, robić wszystko to, na co miałam ochotę, a czego nie mogłam robić nigdy wcześniej, bo rodzice mnie potrzebowali i mi nie pozwalali.
Zapisałam się więc na dodatkowe zajęcia, zaczęłam uczyć się języków obcych, spędzałam długie wieczory bibliotekach itd... Dziś mam 27 lat, a dzięki wykształceniu naprawdę dobrze zarabiam i z palcem w nosie opłacam pomoc dla młodych, pomagam finansowo rodzicom i jeszcze zostaje mi na naprawdę fajne życie. Gdybym tylko posłuchała rodziców, to wszyscy mielibyśmy dziś gorzej niż obecnie.
W wieku 7 lat uwielbiałam znajdować wklejone pod siedzenia autobusu czy ławki szkolne gumy do żucia. Jeśli nadal były miękkie, odklejałam je i kontynuowałam żucie ich.
(Już tak nie robię)
Zawsze kiedy jem coś, co mi niezbyt smakuje, to wyobrażam sobie, że jestem przetrzymywana przez kilku mężczyzn w piwnicy i dostaję jedzenie bardzo rzadko, więc zjadam wszystko, by nie umrzeć z głodu.
Lubię tak jeść szczególnie zimne spaghetti, które można byłoby odgrzać, ale wolę swój sposób.
Dodaj anonimowe wyznanie
