Miesiąc temu w naszym biurze zatrudnił się nowy chłopak. Bardzo miły i w dodatku bardzo przystojny młody chłopak w biurze pełnym kobiet dobijających razem ze mną do wieku przedmenopauzalnego, w dodatku w większości po rozwodach. Nowy ma ogólnie przechlapane po całości, bo jego nowe koleżanki z pracy cały czas rzucają mu seksistowskie teksty, za jego plecami na głos mówią, co też by z nim robiły w łóżku, a czasem nawet po prostu klepią go po tyłku czy próbują złapać go za krocze i się przy tym obleśnie śmieją, pokazując swoje wyczyny koleżankom.
On stara się jak może i jest naprawdę świetnym pracownikiem, ale w końcu postanowił odezwać się do kierownictwa ze swoim problemem.
Został wyśmiany i spuszczony na bambus, bo przecież "nie ma co narzekać, że ma powodzenie" i "stwarza nieistniejące problemy".
To jest spora korporacja i gdyby to nie był młody chłopak, tylko młoda dziewczyna łapana za cycki przez starszych kolesi, to jednym takim zgłoszeniem dosłownie rozwaliłaby pół firmy. Nawet nie wiem komu "dziękować" za te podwójne standardy.
Przed chwilą widziałem historię człowieka, który był dostawcą pizzy i stwierdza, że filmy XXX kłamią. Cóż...
Gdy byłem w technikum znalazłem pracę dorywczą, jako dostawca pizzy. 50 zł za dzień dla 18 latka, który nadal chodzi do szkoły to normalnie bomba, ale do rzeczy. Rozwoziłem pizzę w małej miejscowości, około 5 tys. mieszkańców. Przez rok, tylko raz, pewna dziewczyna przyjęła pizzę w samych spodenkach nocnych / szortach. No okej, teza się sprawdza, filmy XXX kłamią.
Teraz jestem na studiach, na moim kierunku jest 8 dziewczyn. Raz wyszliśmy na piwo, każdy już podchmielony i temat jakoś tak zszedł na pizzę i nagle większość z nich powiedziała, że czasem otwierają drzwi w samej bieliźnie, czasem bez bielizny w samej koszulce, jedna parę razy otworzyła kompletnie nago. Nie wiem, nie oceniam. Ale teza została obalona. A ja żałuję, że nigdy nie dostarczyłem pizzy do akademika.
Moja dziewczyna mnie zostawiła, bo jak była chora, to nie pojechałem do niej z Apapem.
Najlepsze jest to, że za cholerę mi nie powiedziała, że nie miała Apapu w domu. Chciała sprawdzić, czy się domyślę.
Wiecie co? Od trzech dni cieszę japę.
Ale po kolei.
Mieszkam na wsi w domu z dużym ogrodem. Mam sporego i bardzo kochanego kota, zwykły dachowiec, całymi dniami łazi gdzie mu się podoba, a wraca jak zgłodnieje. 😆
Ogród jest na tyle duży i "ciekawy", że rzadko wychodzi poza posesję.
Pewnego dnia do sąsiadki przyjechała jej siostra. Wielka pani, madka dwóch synów. Dzieciaki poszły się bawić z tutejszymi, a madka popijała kawkę na tarasie.
Nagle słyszę wrzask. I przeraźliwe miauczenie. Okazało się, że dwa gówniaki znalazły sobie zabawę. Zabawę w przygniatanie kota (ściskanie mu boków) drzwiami od furtki, bo to przecież takie zabawne. Mój kot, niestety, przyjdzie zawołany do każdego.
W pewnym momencie udało mu się podrapać jednego z nich, więc dzieciak w odwecie kopnął kota w bok. I wiecie, co się stało?
Z domu obok wybiegł dzieciak, z którym przed chwilą się bawili, a który poszedł na chwilę do domu. Chwycił tamtego za włosy i jak nie trzaśnie nim o ziemię.
Normalnie lepsze niż Avengersi…
Oczywiście wybuchła wielka draka z madką w roli głównej.
Koniec końców rozwrzeszczana madka i jej dwa pomioty odjechały obrażone, a chłopak sąsiadów dostał ode mnie największe lody, jakie tylko były w sklepie. :)
PS Kotu nic nie jest. :)
Jestem sprzątaczką w europejskim kraju.
Sprzątam w prywatnych domach i nie narzekam na swoją pracę, wręcz bardzo ją lubię. Wiem, że mój zawód ma złą sławę i wiele koleżanek po fachu ma naprawdę przerąbaną sytuację, a być może to tylko ja tak szczęśliwie trafiłam, jednak chciałam ukazać, że nie każdy pracodawca jest takim stereotypowym, złym i chamskim bałaganiarzem.
Moi klienci są bardzo bogatymi ludźmi. Są wśród nich m.in.: para polityków, właścicielka sieci knajp, właścicielka banku, dyrektor jakiejś firmy technologicznej, dyrektorka kanału telewizyjnego, projektanci wnętrz... i inni pracujący w dość prestiżowych zawodach.
Wszyscy mają czyste domy, szczególnie pod względem "ogarnięcia" rzeczy, żeby leżały na swoim miejscu. Jest im bardzo głupio, kiedy nie zdążą posprzątać domu przed sprzątaniem...
Wszyscy mają masę zajęć, łącznie z ich dziećmi. Dzieciaki mają w pokojach wszystko - gry, książki, instrumenty, puchary za osiągnięcia sportowe. Rodzice mają mnóstwo książek z dziedziny biznesu, zarabiania pieniędzy, celów życiowych, poprawy charakteru, biografie inspirujących ludzi... i naprawdę je czytają, bo co tydzień lub dwa widzę zmieniające się tytuły na stolikach nocnych.
Wszyscy dbają o relacje ze swoimi dziećmi. Grają z nimi w planszówki, gotują, idą na basen, weekendy i święta spędzają tylko z nimi.
Wszyscy szanują mój czas i płacą w terminie, czasem rzucają coś ekstra. Na święta dostaję prezenty. Mogę pić kawę, jeść słodycze, a nawet po prostu wziąć cokolwiek z lodówki, jeśli jestem głodna.
Nikt nie dał mi nigdy odczuć, że ja tu tylko sprzątam. Naprawdę interesują się moim życiem i zawsze dziękują za pracę - choć może to tylko ich umiejętność prowadzenia konwersacji. Nie wnikam, jest miło i tyle. :)
Czy mam powód do narzekania? Zapewne, bo to w końcu SPRZĄTANIE, wstyd i hańba. Czasem słyszę komentarze o tych osławionych już osranych, cudzych kiblach, ale... jestem honorową księżniczką, jedną ręką sprzątam, a drugą trzymam koronę. :)
O przebiegłym dziadku śmieszku.
Mam dziadka. Odkąd pamiętam, ma problemy z nogami. Mówiąc „odkąd pamiętam” mam na myśli mniej więcej 5 lat wstecz. Nogi go bolą i bardzo szybko się męczą. Ogólnie rzecz biorąc, dziadkowi trzeba dużo pomagać w domu, albo nawet go wyręczać. Babcia nie żyje, ale dziadek oprócz mojego taty ma jeszcze 3 synów, z czego każdy założył rodzinę. Nie można więc powiedzieć, że dziadek został sam.
Można pomyśleć, że to zwykła historia. Jednakże kilka dni temu dziadek częściowo stracił pamięć w wyniku urazu głowy. Nie pamięta wydarzeń z dalszej przeszłości. Przykładowo zapomniał o tym, że ma udawać swoje problemy z nogami.
Gdy chodziłem do zerówki, razem z rówieśnikami zauważyliśmy, że są różne wzorki na sztućcach. Niby nic, ale średnio na 25 osób tylko 3 miały z małą koroną. W związku z czym ten kto ma akurat np. widelec z koroną jest królem! Chęć posiadania właśnie widelca z koroną przerodziła się w rywalizację o miejsce właśnie z tym widelcem, więc gdy już stół był nakryty, a jakaś zabawa jeszcze trwała, to każdy patrzył kątem oka gdzie jest ten królewski widelec lub łyżka i chciał tak się ustawić, aby na słowa "siadamy do stołu" zająć wymarzone miejsce. I było tak za każdym :).
Ja jednak chciałem mieć królewski widelec tylko dla siebie, więc wyczekałem momentu, gdy nikt nie będzie patrzył, zabrałem widelec i schowałem między zabawki. Później usiadłem na innym miejscu, a tam ktoś zgłosił, że brakuje jednego widelca, co każdy wziął za błąd pani kucharki. Gdy już miałem jechać do domu szybkim ruchem wsunąłem widelec w spodnie, tak aby gumka od spodni go dociskała i żeby nie wypadł. Już w trakcie drogi z zerówki do samochodu babcia zauważyła, że idę jakoś skrzywiony (a to dlatego, że widelec się poluzował). Babci powiedziałem, że to dlatego, że mnie brzuch boli, i jakoś do domu dojechałem.
Później nikt nie wiedział skąd się wziął zupełnie inny widelec w domu, a ja mogłem być królem codziennie.
Dwa lata temu byłyśmy z przyjaciółką na cmentarzu i znalazłyśmy mój nagrobek.
To był grób dziecięcy. Było na nim moje nazwisko i data urodzenia, a data śmierci z tego samego dnia, tego samego roku.
Do dziś zastawiam się nad sensem tego co widziałyśmy. To małe miasteczko. Jakie jest prawdopodobieństwo, że tego samego dnia co ja urodziła się i zmarła jakaś dziewczynka, nazywająca się tak jak ja? Mam dreszcze.
Dwie osobowości.
Trzeźwo: miły, pomocny i kochany. Do rany przyłóż.
Pijany: agresywny, wulgarny i bezczelny.
Dopóki nie przesadzał z piciem jakoś to wytrzymywałam. Dzisiaj przerósł sam siebie.
Pijany zaczął płakać i przepraszać mnie, że jest takim zerem i że w ogóle na mnie nie zasługuje. Przytuliłam go, pocieszałam. Za 5 minut stwierdził, że mam spier*alać, że mam wyjść z naszego domu, bo on nie chce mnie widzieć.
Gdy powiedziałam mu, że nie wyjdę z domu, bo też tu mieszkam, rzucił się na mnie. Zaczął mnie popychać. Popychał mnie do drzwi bym wyszła z domu. Gdy postawiłam mu się podszedł do ściany i walnął głową w ścianę w taki sposób, że zaczął krwawić.
Zamknęłam się w łazience i siedzę tutaj od około pół godziny. Pomimo wirującej pralki słyszę jak płacze i skomle. Boję się stąd wyjść, bo zaczął się odgrażać, że jak będzie mnie widzieć to podetnie sobie żyły.
Kiedyś wyśmiewałam się z kobiet, które pozwalają sobą pomiatać. Powtarzałam, że to ich wina, bo mogły odejść i po co tkwiły w tym gównie. Dzisiaj sama jestem w tym syfie po uszy.
Karmo, musiałaś?
Znacie kogoś, kto wyszedł kiedyś z legendarnej strefy friendzone? Nie? No, to teraz znacie. Udało mi się! No, przynajmniej na moment…
Agnieszka. Prawdopodobnie najpiękniejsza dziewczyna na naszym roku. Zakochałem się w niej od pierwszego wejrzenia. Szybko znaleźliśmy wiele wspólnych tematów, chodziliśmy na piwo, gadaliśmy o wszystkim. Byliśmy przyjaciółmi. Klasyczna sytuacja – facet ugania się za laską, ta daje nadzieję, ale jednocześnie odsuwa się, kiedy przyjdzie do zalotów.
Czasem rzuci jakiś komplement, tylko po to, aby uzyskać z tego jakąś korzyść, np. pomoc we wniesieniu szafki na trzecie piętro, gdzie ma mieszkanie.
Wypłacze się w ramię po rozstaniu z kolejnym facetem i wyszepcze ci w ucho „Szkoda, że na świecie nie ma takich facetów jak ty...” No, jak to nie ma? No tak, ale ty to nie facet, ty jesteś przyjacielem – pieskiem mającym nadzieję na kąsek wędlinki z pańskiego stołu.
Był wieczór. Siedziałem sobie w domu, kiedy zadzwonił telefon. Tak jak myślałem – Agnieszka upiła się z koleżankami i pilnie potrzebuje łosia, który zawiezie ją do domu. A ja, łoś, zawsze gotowy na najmniejsze skinienie palcem, już po 15 minutach byłem pod klubem. Wrzuciłem półprzytomną Agę na tylne siedzenie i zawiozłem pod jej klatkę. Dziewczyna była tak pijana, że musiałem pomóc jej wejść po schodach. Potem poprosiła mnie, żebym pomógł jej się umyć, przebrać w piżamę...
Zaczęliśmy uprawiać seks już pod prysznicem. Kontynuowaliśmy w łóżku. Zasnąłem wtulony w nią z uśmiechem zwycięstwa. Udało się, wreszcie się udało!
Rano obudziła mnie buziakiem. W policzek. „Dziękuję, że jesteś tak wspaniałym przyjacielem i pomogłeś mi w chwili, gdy cię potrzebowałam. Jesteś mi jak brat, wiesz?” - te słowa były jak wiadro zimnej wody wylanej na łeb. Ba, może lepiej powiedzieć, że woda była już tak zimna, że zdążyła zamienić się w wielką bryłę lodu, która z potężnym impetem uderzyła mnie w czachę.
Tak, Agnieszka była tak bardzo pijana, że w ogóle nie pamiętała tego, co miało miejsce parę godzin wcześniej. A może tylko udawała, że nie pamięta?
Bez słowa ubrałem się i wyszedłem z domu. Przestałem odbierać jej telefony. Tydzień później znalazła sobie nowego miniona. Dokładnie takiego samego jak ja – beznadziejnie zakochanego podnóżka żywiącego się rzucanymi z rzadka skrawkami nadziei. Ja już nigdy nie dałem się w ten sposób traktować przez żadną dziewczynę.
Dodaj anonimowe wyznanie
