Kiedy skończyłam 18 lat, postanowiłam pierwszy raz pójść do ginekologa.
Byłam trochę zestresowana wizytą, a jak się stresuję, to moja zdolność słuchu w dziwny sposób spada i wszystko przekręcam. A może po prostu jestem głucha.
Pani doktor robiła notatki i przeprowadzała wywiad. I wtedy padło pytanie:
- Stróżyła pani?
Ja na to zrobiłam zdziwione oczy, chrząknęłam, zaczęłam się zastanawiać... W końcu doszłam do wniosku, że musiałam coś źle zrozumieć.
- Słucham?
- Czy stróżyła pani?
Nie no, chyba jednak znowu się przesłyszałam. Swoim błyskotliwym tokiem rozumowania wywnioskowałam, że mniejszy wstyd będzie, jak udam, że nie rozumiem pytania.
- Przepraszam, nie wiem, co to znaczy...
Pani doktor spojrzała na mnie wymownie, powoli zdjęła okulary, po czym zabrała się za wyjaśnienia z nutą zniecierpliwienia w głosie:
- Czy uprawiała pani seks, miała stosunek z drugą osobą.
Spaliłam buraka i bąknęłam tylko:
- Nie, nigdy!
Przy pierwszej okazji wyleciałam jak torpeda z jej gabinetu. :D
Jestem tak samotna, że czasem wystawiam rzeczy na popularną stronkę z ogłoszeniami w śmiesznie niskich cenach, żeby tylko ktoś do mnie napisał. Później to oczywiście sprzedaję.
Chodzę do szkoły plastycznej, a i tak większość umiejętności rysunkowo-malarskich, jakimi dysponuję, zdobyłam z tutoriali na YouTubie.
Człowiekowi zęby trzy razy nie rosną, więc trzeba korzystać z usług dentystów.
Tak więc trafiłem na Panią X. Pani X, dentystka z polecenia. Pół rodziny mojej małżonki zęby u niej leczyło. Więc i ja stwierdziłem, że można. Wypada dodać, że Pani X starała się wklepywać co tylko się dało na NFZ, więc tak naprawdę płaciło się tylko za to, czego NFZ nie pokrywał.
Dwa zęby na spokojnie, ale do trzech razy sztuka, jak to mówią.
Wtorek.
Ząb leczony kanałowo "na raty", X wyczyściła kanał, ale że całość się troszkę przeciągała, następny klient już czeka, więc kanał zaklejony fleczerem. Dostaję informację, że będzie bolało, bo zatruty. Następna wizyta za dwa tygodnie we wtorek.
Znieczulenie schodzi i zaczyna się ból. Spoko, tabletka i po sprawie, zgodnie z zaleceniem.
Problem w tym, że zamiast boleć coraz mniej, boli coraz bardziej.
W środę wstaję ze sporym bólem, który daje się załatwić następną dawką tabletek. Przez całą pracę jakoś się trzymam.
W czwartek nie wytrzymałem i zajrzałem do X. Pani przyjęła mnie między pacjentami, wysłuchała, dała antybiotyk i kazała w razie czego dalej lecieć na tabletkach.
W piątek wizyta u rodzinnego, dostałem silniejszy lek przeciwbólowy, który trzymał mnie przez weekend na nogach.
W poniedziałek z bólu chodzę po ścianach. Pół twarzy spuchnięte, że poznać się w lustrze nie mogę. Po dwóch godzinach dobijania się do X słyszę w słuchawce "Jestem w (miasto oddalone 400 km), wrócę w piątek. Jak pan chce, może pan iść do innego dentysty".
Nie no, urwał!
Szybki telefon do siostry, wiem, że ma jakąś dentystkę zaznajomioną, może przyjmie od ręki. Numer w ręku, więc dzwonimy do pani dentystki, przedstawiam sytuację - "Przyjeżdża pan od razu".
Pani A - przemiła starsza pani w okularach, zrobiła szybki wywiad.
Ląduję na fotelu "Ostrzegam, muszę robić na żywca, żeby wiedzieć jak daleko jest żywa tkanka".
Półtorej godziny później, po otworzeniu i wyczyszczeniu kanału, odciągnięciu sporej ilości ropy, siedzę z ulgą na krześle i rozmawiam z Panią A:
A: "Kiedy miałeś mieć następną wizytę?"
JA: "W przyszły wtorek".
A: "Nie dożyłbyś, chłopcze. To jest zgorzel, w tym tempie byłbyś trupem w piątek".
Zmiana antybiotyku, wata w zębie jeszcze przez ponad miesiąc. Ząb zrobiony do końca po dwóch miesiącach wizyt co dwa tygodnie każda.
Miałam stłuczkę - dokładniej rzecz ujmując, to wjechała we mnie jakaś laska. Strasznie spanikowała i nie miała pojęcia co ze sobą zrobić, a jedyne na co było ją stać, to zadzwonienie po chłopaka. Cóż no, niektóre laski nie ogarniają życia same i trzeba myśleć za nie i żyć za nie, szkoda tylko faceta, który z taką musi żyć. Tak pomyślałam, ale kiedy przyjechał, to zmieniłam zdanie. Przyjechał do niej MÓJ facet, z którym jestem od 3 lat! To chyba najdziwniejszy sposób na to, by dowiedzieć się o zdradzie.
Przynajmniej nie zaprzeczał, nie kłamał, po prostu się przyznał i przeprosił nas obie, po czym odszedł w kierunku zachodzącego słońca. Pewnie do trzeciej...
Natchnęło mnie, żeby napisać, jak wygląda leczenie zaburzeń odżywiania w psychiatryku, sama na to nie chorowałam, ale podczas 3 pobytów zdążyłam się napatrzeć i nasłuchać. Jako tło muszę napisać, że jedzenie jest ohydne i niezdrowe, ludzie tam chudną, bo nie są w stanie nic przełknąć, a ci mniej wybredni, co jedzą wszystko, tyją. Ci z zaburzeniami odżywiania musieli jeść wszystko. My mieliśmy obowiązkową poranną gimnastykę, ci z zaburzeniem odżywiania mieli jednak zakaz jakiegokolwiek ruchu, bo jeszcze by schudli od rozgrzewki godnej emerytów.
Dziewczyna, która kiedyś miała anoreksję i bulimię, na chwilę się wyleczyła, a jak tylko znowu zaczęła wymiotować, sama się zgłosiła gdy jeszcze miała dobrą wagę, bo chciała być zdrowa. Opowiedziała, że podczas jej poprzedniego pobytu anorektyczki chodziły się kąpać parami i nawzajem pilnowały, by nie patrzeć na swoje tuczone ciała i się nie załamać.
Jedna anorektyczka dostała przepustkę na spacer z mamą. Poszły razem na obiad, a ona zjadła 15 smacznych pierożków, bo chciała sprawdzić, czy potrafi, bo jedzenie szpitalne jej nie wchodziło. Potrafiła i była z siebie dumna.
Dwie bulimiczki. Jedna na oko miała rozmiar 40/42 i można by ją uznać za pulchną, oczywiście chciała schudnąć, lekarz jej tego zabronił. Druga całkiem OK, ale chciała zrzucić 5 kg, mieściłaby się w normie, więc jej lekarz pozwolił, pod warunkiem, że zdrowo, ale wsparcia nie otrzymała. Podczas pobytu obie przytyły.
Pojawiła się nowa anorektyczka, dostał ją lekarz, który nigdy nie brał anorektyczek, ale inni nie mieli miejsc. Przez 2 dni jadła pełne porcje, dopóki ktoś nie zwrócił uwagi lekarzowi, że przecież ona ma skurczony żołądek i powinna zacząć od 1/3.
Podczas porannej gimnastyki anorektyczka szła umyć zęby, dla jaj przechodząc obok wykonała razem z nami machanie ramionami (skrzydełka), została ukarana.
Dziewczyna, która miała depresję, zaczęła być leczona na anoreksję, bo miała BMI 18, od początku jadała normalnie, po prostu miała taką urodę.
Leczono na anoreksję dziewczynę, która moim zdaniem jej nie miała. Po śmierci matki jej organizm się zbuntował i dostała biegunki i wymiotowała, a potem w depresji nie widziała sensu w jedzeniu. Podczas posiłków bez protestów jadła normalnie to, co dostała, siedziała 3 miesiące i mimo odżywek wciąż nie miała wagi uprawniającej do wypuszczenia jej, bo nie tyła prawie wcale. Miała zostać przeniesiona do specjalnego ośrodka dla anorektyczek, jak okazało się, że chwilowo nie ma miejsc, rozryczała się, bo miała dość szpitala.
Były przypadki, gdzie anorektyczki się buntowały i nawet masło zdrapywały, ale ja się im nie dziwię, zmuszali je do szybkiego tycia, chodź niedowaga często wynosiła tylko 2-3 kg, nikt nie dał im czasu na podleczenie chorego umysłu.
Ten system to porażka.
Niby nic w tym anonimowego, ale postanowiłam się podzielić z wami moimi spostrzeżeniami.
Pracuje w małej piekarni, wiecie, świeże bułeczki, drożdżówki i te sprawy, za niewielkie pieniążki, gdzie głównymi klientami są seniorzy 60+. W większości przypadków wchodzą do piekarni i ani „dzień dobry”, ani ”spier...”, pokrecą nosem, ponarzekają na ceny, próbują się targować, a jeżeli mówię, że niestety nie mogę nic spuścić, wyzywają mnie od bezczelnych gówniar, a gdy w końcu coś kupią, wychodzą bez słowa trzaskając drzwiami.
Na dodatek, zdarza mi się usłyszeć, że jestem bezczelną siksą, bo nie mówię im pierwsza dzień dobry. No tak, bo gdy wchodzi jego wysokość emeryt, powinnam rozkładać czerwony dywan, sypać kwiaty, dąć w fanfary i całować stopy? Nie. To ja jestem w sklepie gospodarzem, a Ty gościem, a kultura wymaga tego, że to gość wita się z gospodarzem (info sprawdzone u wujka google), więc jeżeli Ty nie potrafisz się nią wykazać, nie oczekuj, że ja zrobię to samo. Dla kontrastu, gdy do sklepu przychodzi młoda osoba, zawsze się przywita, podziękuje i pożegna, mimo, że często są to moi rówieśnicy i najzwyczajniej w świecie mogliby odpuścić sobie takie formalności.
Jaki wniosek? Ano taki, że ta „niewychowana młodzież”, na którą tak namiętnie narzekają emeryci, często wykazuje znacznie większą kulturę i maniery. Starsze osoby stają się coraz bardziej roszczeniowe i bezczelne, oczekując, że wszystko im się należy tylko ze względu na ich wiek. Nie chce generalizować i wrzucać wszystkich do jednego worka, jednak niestety to właśnie takich staruszków spotykam najczęściej. Przykre.
Wracam sobie spokojnie od znajomka. Godziny wieczorne, weekend. Po browarku, albo kilku, taki stan, że czuje się procenty we krwi, ale nie jest się totalnie naprutym, żeby się zataczać i tracić równowagę. Skorzystałem ze skrótu prowadzącego koło dwóch domków jednorodzinnych, ogrodzonych. Przechodząc koło jednego z nich widzę za ogrodzeniem psiaka. Owczarek niemiecki, ale młody, taki już nie szczeniak, a jeszcze nie w pełni wyrośnięty pies. Przystaję, by się przyjrzeć. Piesek dwa razy do mnie szczeknął. Nie był wkurzony ani nic, tak sobie zagadał. Ja niewiele myśląc odpowiedziałem "Bark !, bark!, szczek, szczek, miauuuu" (po kociemu). Pies na mnie popatrzył, przekręcił głowę, odwrócił się i odszedł. Dopiero teraz zauważyłem, że obok koło takiego drzewo-krzewu stała jakaś kobieta z sekatorem i toto przycinała. A raczej stała z sekatorem podniesionym do drzewka i wyrazem dużeeeeego zdziwienia na twarzy widokiem jak "rozmawiam" z jej psem. Powiedziałem: "Dzień dobry. Witałem się z kumplem".
Dopiero w tym momencie załapałem, jak dziwnie to musiało zabrzmieć. Zwiałem. Od dwóch lat tamtędy nie chodzę na wszelki wypadek.
Upiłem się dość mocno na imprezie na działce u moich znajomych i postanowiłem, że najlepszą opcją w chwili nadciągającego pawia będzie zwymiotowanie przez okno. Jak pomyślałem, tak zrobiłem.
Stałem na zewnątrz domku.
Miałem wczoraj problemy żołądkowe, więc spędziłem sporo czasu w łazience. Dosłownie nie wychodziłem z niej całe popołudnie. Gdy jestem sam w domu, to lubię „robić to” przy otwartych drzwiach, dlatego „zapach” wylał się na cały przedpokój.
Wyczołgałem się z toalety, gdy akurat moja dziewczyna wróciła z pracy. Powitała mnie bananem na twarzy i okrzykiem: „Ale wspaniale, zrobiłeś kolację!? Co tak pięknie pachnie, WOW!”.
Sprawnej odpowiedzi nie znalazłem, na szczęście po chwili sama się domyśliła. Przepraszam, kochanie.
Dodaj anonimowe wyznanie
