Ostatnio jechałam autobusem z pewnej zapadłej wsi. Byłam jedyną pasażerką na końcu autobusu, podróż trwała długo. Wokół głównie drzewa, zakręty, powolna jazda... Nic ciekawego. Zaczęłam się nudzić. Pomyślałam więc, że zjem sobie banana.
Wyjęłam go, obrałam, po czym naszły mnie różne kosmate myśli. Rozejrzałam się, czy na pewno jestem sama, upewniłam się, że kierowca mnie nie widzi i rozpoczęłam symulowanie fellatio. W momencie, gdy bawiłam się językiem na jego końcówce, autobus właśnie powolutku skręcał z mostu na autostradę. Gdy spojrzałam przez okno, zobaczyłam osobówkę na moście czekającą na swój manewr... i kierowcę, który gapił się na mnie szeroko otwartymi oczami. Tak się zawstydziłam, że chcąc udawać normalną konsumpcję banana, łapczywie wzięłam ogromny kęs, a z powodu jego wielkości nie oderwałam od razu, tylko trzymałam z zaciśniętymi ustami. Wciąż patrząc facetowi głęboko w oczy. Po dwóch najdłuższych w moim życiu sekundach straciłam go z pola widzenia.
Nie znam wszystkich na wsi, więc nie rozpoznałam kierowcy osobówki. Mam tylko szczerą nadzieję, że on mnie również nie kojarzy.
Wstydzę się wyrzucać zużyte podpaski do koszy w publicznych toaletach, dlatego gdy nie jestem w domu, a czuję, że muszę zmienić podpaskę, to po prostu przyklejam nową na starą. Czasem wracając do domu po całym dniu mam na sobie 4-5 podpasek.
Półprzytomny w trakcie nocnej zmiany pomyliłem kosz na śmieci z niszczarką do papieru i zacząłem tam wpychać ogryzek od gruszki na oczach szefa. Dziwiło mnie dlaczego ciężko idzie, ale że o tej godzinie już nie kontaktowałem, a jestem uparty, to udało mi się wyschnąć tak, że ogryzek prawie nie wystawał.
Jak szef wyszedł z szoku, to nie był najszczęśliwszy. Dobrze, że niszczarka nie była włączona.
Powiedziałam ostatnio mojemu facetowi, że nasz samochód to złom. Teraz chodzę pieszo.
Mam 19 lat i w tym roku zaczynam studia medyczne. Codziennie od 12 lat czuję presję. Presję bycia najlepszym. Zaczęło się od tego, że zmarł mój pierwszy brat w wieku 4 lat. To był pierwszy cios. Ok. 6 lat później mój drugi brat dostał raka i do dzisiaj jest przez to niepełnosprawny. Te wszystkie wydarzenia powodują, że żyję w nieustannym stresie dlatego iż zdaję sobie sprawę, że to ja będę musiał się nim opiekować w przyszłości, a za 2100 będzie ciężko. Ponadto cały czas przeszywa mnie myśl, że nie wykorzystuję wystarczająco mojego życia, że mój zmarły brat chciałby, a nie może...
Najgorsze w tym wszystkich są wyrzuty sumienia, których mam miliony. Boję się, że kiedyś to wszystko we mnie pęknie i skończę w kaftanie bezpieczeństwa.
Zrobiłam mężowi karczemną awanturę w temacie jego braku odpowiedzialności, o jego głupocie, złym zachowaniu i skrajnym debilizmie, który może wszystkich nas zabić. Wszystko to, bo przyszedł mandat za przekroczenie prędkości. W pewnym momencie powiedział:
- Skończyłaś już te swoje pierdoły?
- To nie są pierdoły! Ale tak, skończyłam. Tobie i tak nic nie przemówi do rozsądku...
- No to dobrze, bo nie pozwoliłaś mi skończyć. Mandaty są dwa...
- No pięknie! Czymś jeszcze chcesz się pochwalić?
- No tak, obydwa są twoje.
Z moim mężem poznałam się na studiach. Po ślubie przeprowadziliśmy się do jego rodzinnego miasta, ponieważ są tu niższe koszty utrzymania niż w mieście, w którym studiowaliśmy. Mąż pracuje w delegacji. A ja jestem w tym małym miasteczku sama i mam beznadziejną pracę bez perspektyw, mimo że skończyłam parę fakultetów. Jak mam już w końcu wolny weekend (raz na miesiąc) to chciałabym zrobić coś razem, ale mąż wracający na weekend chce sobie po całym tygodniu odpocząć. Najlepiej tylko i wyłącznie biernie.
Ciągle jestem sama i sama muszę sobie radzić. Finansowo radzimy sobie bardzo dobrze, ale żadne zakupy nie zrekompensują mi samotności. Rodzice i teściowie twierdza, że inni maja gorzej od nas. Nie mam tu żadnych znajomych. Żadnych. Więc siedzę codziennie sama ze sobą i popadam w coraz większa depresję. Mąż niestety tego nie widzi, mimo że mu o tym mówię. A ja nawet nie mam komu o tym powiedzieć, brak kogokolwiek znajomego mnie dobija.
Zawsze byłam dzieckiem "błądzącym w chmurach". Moja pamięć działała jak sito, zapominałam wszystkiego, od tego, gdzie mam zadanie domowe po godzinę zbiórki pod szkołą. Nauka trwała dwa razy dłużej, bo zanim nauczyłam się wymaganego materiału rozpraszało mnie absolutnie wszystko. Potrafiłam zawalić sprawdzian, bo zagapiłam się w okno i tak uciekło mi pół godziny. W trakcie opowiadania czegoś potrafiłam zapomnieć o tym co aktualnie mówię, bo myślałam już o ciągu dalszym.
Trafiłam do poradni pedagogicznej, z podejrzeniem o dysleksję, gdzie skończyłam z diodami zaczytującymi moje fale mózgowe. Okazało się że te fale były tak 4 razy poza skalą 'normalności'. Diagnoza: Attention Deficit Disorder czyli ADD. To takie ADHD, tylko bez hiperaktywności. Terapia biofeedback dla polepszenia koncentracji w szkole i praca nad samą sobą do końca życia.
Czy miałam w szkole jakieś przywileje z tego tytułu? Po co, przecież nie sprawiam problemów wychowawczych. Nie sprawiałam, ale dla dziewczynki w czwartej klasie podstawówki ważne jest, żeby nauczyciele nie wyśmiewali twoich marnych wyników w nauce, na które nie masz wpływu, przy całej klasie. "Bo te wszystkie orzeczenia to pic na wodę" - aha.
Po drodze na uczelnię miałem stłuczkę, z winy tego drugiego kierowcy. Jak się okazało, mojego profesora. Nie dziwię się, że się śpieszył, bo miał zaraz przeprowadzić egzamin. Skończyło się to tak, że ja zostałem odwieziony do szpitala, profesor spóźnił się 10 minut, ale egzamin zrobił, a ja, jak się później okazało, nie zaliczyłem z powodu "nieuzasadnionej nieobecności".
Jakieś 3 miesiące temu zamontowali u mnie w bloku domofon na breloczek. Wciąż można zadzwonić do którego mieszkania się chce, albo otworzyć sobie kluczem, po prostu dodatkowo była jeszcze ta jedna opcja. Poprzednio te drzwi były wiecznie otwarte, a drzwi z przedsionka trzeba było sobie otworzyć kluczem lub domofonem, teraz jest na odwrót.
Z tego względu moi leniwi sąsiedzi zaczęli zostawiać drzwi wejściowe otwarte na oścież i zablokowane nóżką na cały dzień, tak, że dało się wejść normalnie bez niczego. Nic nie pomogły tłumaczenia, że po coś ten domofon był założony i te drzwi mają być zamknięte - nie, bo kluczy/breloczka nosić się nie chce, jak się wychodzi ze śmieciami/do samochodu. Nie trzeba mieć czoła szerokiego na 10 cali, żeby się domyśleć jakiego typu ludziom to ułatwia "pracę", ale jak się za tym czołem nic nie ma, to ciężko o wyobraźnię. Te drzwi czasem zostają otwarte przez całą noc, bo ktoś zapomni zamknąć.
Zdenerwowało mnie to nieprzeciętnie, więc podumałem sobie i wpadłem na szatański plan. Którejś nocy, kiedy drzwi były otwarte jak zawsze, poczekałem aż wybije druga w nocy. Następnie zszedłem po cichutku na sam parter i kulturalnie położyłem wcześniej przygotowany świeży kawałek stolca na podłodze i rozlałem trochę moczu.
Następnego dnia słyszę pukanie, otwieram drzwi, a tam sąsiad mówi, że jakiś menel wszedł do naszej klatki przez otwarte drzwi i zostawił prezent. Nie obwiniał o to mnie, bo wszyscy w bloku wiedzą, którzy sąsiedzi te drzwi zostawiali otwarte.
Od tej pory drzwi są zawsze zamknięte, a cały blok spokojny.
Dodaj anonimowe wyznanie
