Musiałam wyjść do sklepu wieczorem, żeby kupić jakieś pierdolety dla dzieciaków typu serki, parówki itp. Nie chciało mi się specjalnie myć głowy, choć włosy trochę już wymagały odświeżenia, ani przebierać ze swoich ulubionych domowych spodni - czarnych dresów. Po kilku latach użytkowania i wielu, wielu praniach trochę się skróciły i sięgały mi w okolice kostki. Myślę sobie - ch*j, nikt na mnie specjalnie patrzeć nie będzie. Założyłam na szybko kurtkę sportową kupioną za jakieś śmieszne pieniądze, więc wyglądu eleganckiego nie miała zbytnio. Wiatr pizgał na prawo i lewo, więc założyłam czapkę męża - takiego tzw. smerfa. Siłą rzeczy była ciut za duża. Do tego pierwsze lepsze buty, a były to również nieco "schodzone", ale jednak markowe adidasy. Jeszcze torebka - moja ulubiona, którą maltretuję codziennie bez względu na okoliczności, ponieważ nigdy nie chce mi się przekładać tych wszystkich klamotów do innych, bardziej pasujących. Tak więc wszystko pasowało w sumie jak pięść do nosa.
Dziarskim krokiem przemierzyłam odległość od domu do sklepu, zrobiłam zakupy, po czym tuż za drzwiami wyjściowymi zaczepiła mnie sąsiadka studentka z kolegą. Młodzi ludzie. Zaczęli się zachwycać, że jestem super hipsterska i modna i podoba im się mój styl i na pewno zrobiłabym furorę u nich na uczelni. Podziękowałam i wróciłam do domu.
Czy bycie hipsterem polega na tym, że wyglądasz jak sto nieszczęść, bo zakładasz na szybko co masz pod ręką? W takim razie jestem codziennie mega zajebistym hipsterem. Zwłaszcza idąc z dziećmi do piaskownicy.
Praca zdalna - wymarzona dla chyba większości, ale nie każdy chyba ten temat rozumie. Moi rodzice na przykład totalnie nie potrafią tego pojąć.
Studiuję zaocznie, przez prawie dwa lata pracowałem w handlu. Zmiany w sklepie układane były tak, że w sumie na wiele innych rzeczy brakowało mi czasu. W weekendy szkoła naprzemiennie z pracą. No i w ten sposób zaniedbałem więzi rodzinne, które zawsze były dla mnie ważne.
Udało mi się pracę zmienić. Teraz mogę pracować w domu - od 10 do 18 jestem pod telefonem służbowym, mam laptop, na którym wykonuję większość swoich obowiązków, do szefostwa wysyłam sprawozdania i dzięki temu mogę być w sumie wszędzie. Wakacje poświęciłem na odpoczynek, czas dla siebie - odwiedziłem parę miejsc, na które wcześniej nie miałem czasu.
Problem pojawił się dopiero, kiedy we wrześniu postanowiłem przyjechać do rodziców, spędziłem tam dwa tygodnie (ważne dla historii jest, że w wakacje na urodziny tata wysłał mi dosyć sporą sumę pieniędzy, żebym sobie dołożył do oszczędności).
I tak po kilku dniach zacząłem słyszeć, że:
- nic nie robię,
- siedzę w domu i nawet nie posprzątam,
- nie pomagam rodzeństwu w lekcjach, a przecież jestem w domu,
- tylko „bawię się” tym komputerem i poza nim świata nie widzę,
- ja pewnie nie pracuję i przyjechałem do nich, bo nie mam gdzie mieszkać i chcę być na ich utrzymaniu,
- pewnie na tych wszystkich swoich podróżach straciłem pieniądze, które dostałem, a że według nich nie pracuję, to nic nie mam.
Uwielbiam moich rodziców, nie są jacyś ograniczeni, to wykształceni ludzie, ale chyba po prostu nie mogą zrozumieć, że żyjąc samotnie, bez kredytów, bez dzieci, z całkiem solidnym wynagrodzeniem mogę sobie pozwolić na więcej niż oni, a praca zdalna to tylko udogodnienie w tym wszystkim.
Jednak nie wytrzymałem codziennego wysłuchiwania takich głupot i wróciłem do siebie. Siedzę sam w swojej kawalerce i chociaż mam znajomych, to jednak brakuje mi po prostu rodziny. Nie wiem jak mam się w tej kwestii zachować.
Wiele lat temu, jako uczennice szkoły podstawowej, odkrywałyśmy z koleżanką "swoją seksualność". Leżenie na sobie i naśladowanie ruchów kopulacyjnych przestało nam już wystarczać. Pewnego razu zaprosiłam ją do siebie na wspólną zabawę (lalkami, to wtedy miałam na myśli). Szybko przeszłyśmy jednak do naszej ulubionej zabawy. Nie wiem, która z nas na to wpadła, ale w końcu postanowiłyśmy zrobić coś więcej. Tak więc moja koleżanka ułożyła się nago na kanapie z szeroko rozłożonymi nogami, a ja gwałciłam ją kijem od szczotki - takiej dużej, do zamiatania. Długo i intensywnie... potem jeszcze ją obie wąchałyśmy. O ile pamiętam, po tym zdarzeniu nasze zabawy dobiegły końca.
Tak, ona to pamięta. Pewnego dnia mnie o to zapytała. Starałam się jej wmówić, że to chyba jej sen. Nie wiem, czy uwierzyła...
Niepłodność. Temat trudny. I jak się okazuje, bardzo wstydliwy.
Jesteśmy z mężem po ślubie dość długo. Pierwsze kilka lat odwlekaliśmy decyzję, bo studia, bo brak warunków mieszkaniowych, bo jak na obecne czasy dość młodo wzięliśmy ślub. Pytania kiedy dziecko były na porządku dziennym.
Skończyłam studia. Minęły kolejne dwa lata. Od dwóch lat próbujemy, z większą i mniejszą pomocą ginekologiczno-endokrynologiczną. Diagnoza: bezpłodność. Pytania nie ustawały. Tym razem odpowiedz była inna: nie możemy mieć dzieci.
I wtedy dopiero zaczyna się zabawa.
Ale jak to?
A bo kuzynka koleżanki sąsiadki ciotki trzy pokolenia wstecz osiem lat dzieci mieć nie mogla i nagle trójka! No i super, dobrze dla niej, ale jaki ma to związek ze mną?
Nie leczysz się? Co to znaczy, że nie będziesz się kłuła, brała tabletek, nie będą ci wtykali rur w wiadome miejsca? Przecież musisz mieć swoje dziecko!
Nie możesz mówić, że jesteś bezpłodna, bo to przecież taki wstyd!
Nie, ja niczego nie muszę. A wstydzić to się mogę wtedy, gdy wyjdę z gołą dupą na zewnątrz.
I tutaj komentarz ostateczny: a bo ty głupia jesteś. Módl się do (wstaw dowolne), to w ciążę zaraz zajdziesz, zobaczysz.
Albo madka, albo kobieta wybrakowana. Chyba już łatwiej powiedzieć, że nie chcę dzieci i koniec kropka.
Tylko nikt z zainteresowanych nie zapyta: jak się czujesz? Nie żałujesz, że nie możesz mieć dzieci? Jak sobie z tym razem we dwoje radzicie? Myślicie o adopcji?
I nikt nie wie, ile łez widziała moja poduszka po kolejnej informacji od koleżanki/znajomej/współpracownicy/kuzynki, że jest w kolejnej ciąży.
Mam 23 lata, nie mogę mieć dzieci, wychowywała mnie i moje rodzeństwo mama, która odeszła od ojca kata i alkoholika.
W grudniu zakończyłam prawie czteroletni związek, jakieś cztery miesiące temu zaczęło brakować mi bliskości mężczyzny. Moja przyjaciółka opowiedziała mi wtedy o pewnym portalu, gdzie wyrywała facetów na niezobowiązujący seks, wyjście do kina, teatru, na obiad i kolację.
Założyłam konto i pisało mnóstwo mężczyzn, padały propozycje sponsoringu, seksu w aucie, kolacji, nocy w hotelu, wyjazdów na wakacje... W sumie było mi wszystko jedno, potrzebowałam uwagi i troski, lecz było kilka "ale" - nie chciałam związku, żonatych i pieniędzy.
Łącznie było ich trzech, przedział wiekowy 31-42. Po jakimś czasie stwierdziłam, że czas z tym skończyć, obiecałam sobie, że ostatni przygodny seks i usuwam konto.
I poznałam jego. Ucieleśnienie dobra - cudowny, męski, przystojny, czterdziestoletni rozwodnik z dzieckiem. Chemia była od samego początku, uwielbiam spędzać z nim czas, a on ze mną, w łóżku czułam się dopieszczona. Lecz byłoby zbyt pięknie, wylewa się na mnie fala hejtu, że jestem blacharą, że szukam sobie ojca, którego nie miałam, że lecę na hajs, że odbiorę ojca dziecku, że wchodzę z buciorami w czyjąś rodzinę, że jak sobie wyobrażam przyszłość z takim staruchem?!
Jedyną osobą, która mi kibicuje jest moja mama, która twierdzi, że jeżeli coś się do kogoś czuje, to wiek nie ma znaczenia.
Boję się, że ludzie zadepczą to uczucie swoimi fałszywymi oskarżeniami, że odechce mi się starać.
Lecz czy w zarzucie "szukania taty w partnerze" nie tkwi jakieś ziarenko prawdy?
Zależy mi na tym mężczyźnie i nie wiem co robić.
Wczoraj, gdy mój mąż brał prysznic, zadzwonił jego telefon. Mimochodem zerknęłam i zobaczyłam, że na ekranie telefonu wyświetla się jak diabeł: „TANIE USŁUGI SEKSUALNE”.
Przeraziłam się, bo uważam nasze małżeństwo za udane – nigdy nie podejrzewałabym go o zdradę. Wpadłam w szał, odebrałam telefon i już chciałam wyzywać jego „kochankę”, gdy w słuchawce usłyszałam… głos mojej poczty głosowej.
Po chwili zobaczyłam męża, który wręcz zwijał się ze śmiechu, trzymając w ręku mój telefon. Cóż, mimo wszystko cieszę się, że ten idiota mnie nie zdradza.
Wyszedłem sobie wczoraj na balkon, żeby z rana zapalić papierosa, bo piękna i słoneczna była pogoda. Pomyślałem, że „prawie jak latem”.
Wtedy zobaczyłem mojego sąsiada z naprzeciwka. Miał czapkę Mikołaja i ubierał choinkę na balkonie. Przetarłem oczy, by się upewnić, że to nie omamy po alkoholu z dnia poprzedniego: „może jeszcze mi nie zeszło to wino?”, pomyślałem. Ale nie, wieczorem nadal tam była.
Świeci sobie i oświetla dziedziniec wszystkim lokatorom. Choinka, w październiku.
Ktoś mi ukradł numerek z moich drzwi wejściowych do mieszkania, więc kupiłem nowy, ładniejszy. Ze dwie godziny później nowy zniknął, ale złodziej odwiesił mi na drzwiach stary numerek.
Rodzice zabrali mi klucze, żebym nie mógł w nocy wychodzić i palić. Ostatnio, kiedy poszli spać, ogarnąłem temat i okazało się, że jednak nawet nie posiadając kluczy mogę się wymknąć. Okazało się też jednak, że nie mogę się "wemknąć''.
Czekałem na zewnątrz do rana, aż rodzice będą wychodzić do pracy.
To była trzecia klasa szkoły podstawowej, zielona szkoła, byłem w pokoju razem z 4 kolegami. Byliśmy tam przez tydzień, więc były wyznaczone specjalne dni, w których mieliśmy odkurzać i sprzątać nasze pokoje. Gdy przyszedł czas na nas, jednemu z kolegów wpadł do głowy pomysł żeby wessać sobie rurą od odkurzacza swoje przyrodzenie. Gdy pierwszy bardzo podniecony skończył, pozostali po kolei zabawiali się z odkurzaczem (jakkolwiek to brzmi), a ja stałem w drzwiach i patrzyłem, czy ktoś nie idzie. Doszło do tego, że "odkurzaliśmy" codziennie.
Kiedyś to, k...a, było.
Dodaj anonimowe wyznanie
