W dzieciństwie byłem "przestępcą" doskonałym. Pamiętam dwie główne sytuacje, czyli zakopywanie zniszczonych rzeczy w ogrodzie i wagarowanie.
Jak coś popsułem, to się nie przyznawałem, bo po co? Żeby rodzice marudzili? (zaznaczam, że nie bili mnie, nie krzyczeli, ale jednak reprymenda lub marudzenie było, a czasem szlaban czy brak lodów/ deseru). Więc żeby dostać pyszny podwieczorek czy zgrywać świętego, nigdy nie przyznawałem się do błędów, nadal tak robię.
Raz byłem u dziadków, zrobiłem katapultę z linijki dziadka i bach... złamałem ją, więc schowałem ją za kanapę (nie mogłem jej schować do kieszeni kurtki czy plecaczka, bo tam były moje rzeczy i babcia mogła tam popatrzeć. Cały dzień się bawiłem, przy czym specjalnie mój soczek w butelce stał obok kanapy, nie dopiłem.go od końca, żeby nikt go nie wyrzucił. Jak przyjechali rodzice, to wziąłem plecaczek i mówię, że idę po soczek, bo stoi obok kanapy... Po cichutku wziąłem też do rękawa linijkę. Uważałem przy tym, żeby podczas zapinania mnie pasami rodzice jej nie poczuli czy nie zobaczyli. Jak wróciliśmy do domu, to przebrałem się i zakopałem złamaną linijkę na krańcu ogrodu, na tyle głęboko, by nikt się nie zorientował. Wyciąłem nawet trawę, żeby nie było widać śladów kopania.
Sytuacja druga, jak zbiłem ozdobną porcelanową miskę. Bawię się piłką w domu (a miałem zakaz, jak chyba każde dziecko) i nagle miska zbita. No niech to... odłamki na płytkach w kuchni, będzie źle. Przyczepią się jak nic i będzie kazanie. Więc z racji, że byłem sam w domu, opiekująca się mną babcia, kuzynka i siostra były w ogrodzie, to po cichu wziąłem zmiotkę i wiaderko z piwnicy i wyzbierałem wszystko do czysta. Przejechałem jeszcze ręcznikiem papierowym i skarpetkami, by wyczuć, czy nie ma nic. Zbiegłem z wiaderkiem do piwnicy i rozdrobniłem resztki miski na pył (tłukąc je młotkiem w wiaderku) tak, żeby nikt nie zauważył, że w ogrodzie walają się resztki miski... Po wszystkim wyczyściłem wiaderko i zmiotkę z pyłu i resztek, a pył rozsypałem w kilku miejscach w ogrodzie (kopać nie mogłem, bo wiadomo, były tam trzy osoby i widziałyby, gdybym brał z garażu łopatę).
Jak chciałem iść na wagary, to znaczy zostać cały dzień w domu, wystarczyło, że rano nie poszedłem do szkoły (rodzice i siostra wychodzili wcześniej). Siedziałem więc w domu, zabierając na górę klucze i swoje buty. Pomoc domowa w ciągu dnia przychodziła ok. 11 i gotowała obiad, sprzątała na dole, co zajmowało jej ok. godziny; gdyby mnie zobaczyła, to by rodzicom doniosła, a wtedy wiadomo, afera murowana. Ale mnie formalnie nie było. Kiedy wychodziła, to odstawiałem buty na dół i jak była zima, to robiłem od bramki ślady w śniegu, a jak padał deszcz, to oblewałem buty i kurtkę wodą. Przewidywałem wszystko.
Codziennie rano wychodzę godzinę wcześniej do pracy, bo uwielbiam spotykać mojego sąsiada alkoholika, gdy wychodzi z psem na spacer. Przez tego zawsze pachnącego winem pana po 60. mam dobry humor i siłę na przetrwanie kolejnego dnia.
Choruję na depresję od 6 lat i żaden lek czy terapia mi tak nie pomogła, jak ten dziadek.
Historia #uIKrx natchnęła mnie do napisania moich wspomnień z robieniem dwójeczki.
Gdy miałem jakieś 3-4 latka zamiast korzystać z nocnika lub toalety, mój mały, genialny mózg wpadł na boski pomysł. Brałem ręcznik, kładłem za drzwiami i załatwiałem się na ten recznik, po czym jak gdyby nic szedłem i się bawiłem.
Przestałem tak robić, gdy po którymś razie dostałem od ojca klapsa. Od tamtej chwili robiłem to już tylko w toalecie.
Do tej pory nie wiem jak wpadłem na ten „genialny” pomysł, ale chociaż nie waliłem na podłogę!
Kiedyś ciężko mi się wstawało do szkoły, głównie dlatego, że miałam „sklejone” oczy i ciężko było mi je otworzyć. Tak więc zanim się porządnie rozbudziłam, wszystko robiłam z prawie zamkniętymi oczami.
Poszłam do toalety na poranną jedyneczkę. Szybko mi się „odkleiły”, jak się zorientowałam, że nie podniosłam klapy od sedesu... Niestety było już za późno.
Złapał mnie problem z nadgarstkiem, więc pomyślałem, że gdy uderzę pięścią w ścianę, to wszystko mi się tam nastawi (naoglądałem się ortopedów)...
Teraz mam problem z nadgarstkiem, złamane dwa palce i dziurę w ścianie.
W 2016 roku w lipcu przyszło mi pracować w Gdańsku, gdyż moja firma akurat nie miała pracy na terenie Gdyni, więc dojazdy i długa droga pieszo do roboty. Tego dnia od rana miałem małe problemy żołądkowe, ale twardo się trzymałem i po wyjściu z SKM-ki pewnym krokiem szedłem w kierunku pracy. Nagle bulgotanie z jelitach i znów panika, kręci mnie coraz bardziej i już wiem, że nie dojdę tak łatwo. Dookoła ni jednego krzaczka, murku, śmietnika, zupełnie nic, tylko masa ludzi przede mną i za mną. Zwieracze nie wytrzymały i poleciało, gacie pełne... W pobliżu widzę mały murek, szybko spodnie w dół, gacie rozrywam, zostawiam i szybkim krokiem do szatni. Jestem sam, uff. Szybki prysznic i wracam do Gdyni SKM-ką w jebiących spodniach, z dala od ludzi. Dotarłem. Jeszcze autobus - tu już gorzej, ale szybko docieram do domu.
Teraz brzmi to śmiesznie, ale po tym zderzeniu przez prawie rok miałem częste biegunki, bałem się jeść na mieście z obawy o przeczyszczenie, zjadał mnie stres i panika przed tym, że może mi się to znów przytrafić. Alienowałem się, odmawiałem znajomym spotkań, czasem nawet bałem się wyjść śmieci wyrzucić.
Już jest dobrze. Czuję się pewnie od długiego czasu, ale całą sytuację wciąż wspominam niefajnie dla mnie, ponieważ długo dochodziłem do siebie, bo to była dla mnie dobitka do depresji, z którą zmagałem się parę lat przed tym gównianym dniem.
Kiedyś pracowałam w restauracji jako kelnerka. Kto z gastro ten wie, że czasem jedzenie wraca wręcz nietknięte i wtedy biedni kelnerzy dojadają (ale tylko wtedy, gdy jedzenie rzeczywiście było w stanie nienaruszonym). Ja tego nie praktykowałam, brzydziło mnie to, ale miałam koleżankę, która bez problemów pochłaniała "resztki". Nie byłoby tego wyznania gdyby nie to, że raz przyłapałam ją na wyjadaniu na zmywaku.
Ze zlewu.
Dowiedziałam się ostatnio parę ciekawych rzeczy o mnie. Poczynając od tego, że powinnam wymienić olej w główie, że zachowuję się nieodpowiedzialne i głupio, że niszczę rodzinę, a kończąc na tym, że mój mężczyzna ma na mnie zły wpływ i jest skończonym idiotą. To była odpowiedź na to, że nie będzie mnie na Wigilię w domu, ponieważ zostałam zaproszona do rodziny "idioty".
Odwracając sytuację, żebyśmy to my przyjechali do mojego domu, słyszałam, że "jego tu nie chcą, to nikt ważny, święta spędza się z rodziną". Nawet nie wiedzą, jak bardzo się mylą. Noszę pod sercem ich wnuka, a ojcem jest mój partner. Chcieliśmy ich o tym poinformować właśnie w święta. Ot, taka tam historia rodziny, która uważa się za katolicką: wszystko naokoło złe, tylko my najlepsi.
Zawsze tak było, że im nie pasowałam. Coraz mniej mieli czasu na wspólne zajęcia np. głupie gry planszowe, rower czy spacer. Lepiej było siedzieć przed TV lub komputerem, bo "ciągle jest coś do zrobienia, a są zmęczeni". Nie wspomnę już o przyjeździe do mnie na studia w weekend, przecież po co, skoro ja mogę przyjechać? A gdy tego nie robię, to obraza na mnie, bo "zapomniałam, gdzie jest mój dom". Wieczne pretensje i żale wylewane na mnie, gdy tylko powinie mi się z czymś noga: zero wsparcia, bo przecież, byłam taka głupia, a co pomyślą sąsiedzi! Im mocniej wychodzę z tego, tym bardziej histeryzują. Nie chcę mieć z nimi kontaktu, bo ZAWSZE kończy się to spaleniem wybudowanego mostu z ich strony, bo wiadomo, tylko moja rodzina jest święta a ja wszystko niszczę. Choć mimo wszystko brakuje mi ich. Dawno nie byłam w domu, działamy coś z ukochanym, by dziecko miało jak najlepiej z nami. A i tak czasem się zawieszę i zamknę w sobie na parę chwil, by choć trochę powspominać dni, w których było dobrze i marzyć o tym, że w końcu się wszystko ułoży i zobaczą we mnie coś więcej niż tylko "błąd wychowawczy".
Chciałabym zrezygnować ze studiów, idą mi tylko coraz gorzej, a i tak nie jestem przekonana co do kierunku.
Chcę znaleźć pracę, nie jakąś ambitną, ale wystarczającą na czynsz i jedzenie i spokojnie wziąć się za siebie. Tylko popatrzmy co się stanie jeśli rzucę studia: nie będzie mi i mojemu rodzeństwu przysługiwać darmowa karta miejska (kolejne wydatki dla rodzicielki), jeśli zacznę (legalnie) zarabiać przekroczę określony limit i ja i dwójka rodzeństwa nie będzie dostawać finansowej pomocy z funduszu alimentacyjnego - brak kasy na utrzymanie młodego brata, siostra może jako tako sobie poradzi. Plus wielkie wyrzuty matki, że rzuciłam studia, co ja robię ze swoim życiem i czy myślę, że ona sama jest w stanie wszystko utrzymać. Z ojcem się rozwodzi, ale on nie płaci zupełnie alimentów, stąd fundusz.
Jednym słowem - co z tego, że chcę się urządzić inaczej, jeśli to zrobię - wszystko się posypie.
Noż k*wa.
Od paru lat mam wrażenie, że mam coś w głowie. Ciężko mi określić co. Wizualizuje to coś a'la piłka ping-pongowa. Boję się z tym iść do lekarza, bo zawsze patrzą na mnie jak na hipochondryka, jeśli przyjdę z czymś innym jak przeziębienie.
Od jakiś 3 lat chodzi za mną pomysł aby rzucić się pod samochód, bo w ten sposób musieliby mnie zbadać całkowicie w szpitalu. Ale strach przed tym, że mogłabym temu kierowcy życie zniszczyć i siebie zabić powstrzymuje mnie od wykonania tego planu.
Dodaj anonimowe wyznanie
