#ouEM0

Siedzę na obiedzie u rodziny. Rozmawiamy właśnie o tym, że żona brata dostała awans, zostaje szefem działu. Mąż siostry również ma niezłe sukcesy, duże bonusy za pracę. Moja matka patrzy się na mnie i wymownie pyta:
- A ta twoja to kiedy w końcu coś zrobi?

Pewnie jak się wybudzi ze śpiączki, Mamo.
Komentarze (21)

#AIgik

Właśnie gdzieś w sieci czytałam artykuł, w którym jakaś kobieta lamentowała, że majętna rodzina dała mało do koperty na ślubie. Normalnie bym temu przytaknęła, ale po ostatnim weselu, na którym byłam gościem, moje zdanie jest inne.

Ja również jestem majętną osobą.
Jechaliśmy z mężem z daleka wiele godzin, nasz przyjazd był dogadany już miesiąc wcześniej. Ktoś miał być w domu i na nas czekać.W dniu przyjazdu dzwonię, że za kilka godzin będziemy zgodnie z planem i słyszę, że będziemy musieli sobie sami poczekać cały dzień gdzieś w obcym mieście, bo ona (panna młoda) zapomniała zostawić nam klucze i załatwić, aby ktoś tam jednak był i to nasz problem, bo ona ma dużo na głowie. OK, rozumiem, wesele to stres, a zostało tydzień do wielkiego dnia. Tyle że można by jakoś powiedzieć to grzecznie, a nie z gębą, albo chociaż jakoś przekazać klucze. Przez dzień przestoju nie udało nam się załatwić ważnych urzędowych spraw, o których ona wiedziała.

Byłam świadkową na tym ślubie, więc i podobno najlepszą przyjaciółką. Nikt tak okropnie nas nie traktował od lat. Nikt nawet się z nami nie przywitał po przyjeździe. Przy drzwiach już były pretensje, że my się uważamy za lepszych, bo dużo podróżujemy i zarabiamy dużo, a przecież ona ma magistra i klepie biedę, to niesprawiedliwe. WTF ? Nigdy niczym się nie przechwalałam ani nie dawałam do zrozumienia, że niby jestem lepsza.

Potem było tylko gorzej, za wszystko obrywałam. Była wściekła, a ja do tej pory nie wiem, co ją ugryzło. Wszystkich tak traktowała. Współczuje jej mężowi, bo tak go poniżała, że aż przykro było patrzeć. Rozumiem, że jedynaczki tak miewają, ale takiej królowej dramy dawno nawet w TV nie widziałam. Nie poznawałam swojej już byłej przyjaciółki.

Wcześniej miałam zamiar dać jej duży prezent, ale kilka godzin przed weselem zmniejszyłam prezent do minimum. Mam gdzieś, że cała rodzina nabrała kredytów, aby to opłacić. Nikt im nie kazał robić tak drogiego wesela ani się zapożyczać. Mimo że nas stać, nasze wesele było 4 razy tańsze i wszyscy się mega bawili. Nam zwróciły się wszystkie koszty.

Ja pomagałam jej cały tydzień wszystko ogarnąć, a że jestem kosmetyczką, to robiłam jej i jej mamie makijaż i paznokcie. Oczywiście za darmo. Nawet nie usłyszałam dziękuję, były tylko znów pretensje, że za mało tapety itd. Cały ślub i wesele ganiałam za nią, aby jak najlepiej wywiązać się ze swoich obowiązków, a ona przy wszystkich tylko warczała na mnie. Żałuję, że nie było kamerzysty, bo miałaby piękną pamiątkę, jak się zachowywała. Nie wiem, co zrobiła drugiej druhnie, bo tamta całe wesele płakała. Goście się średnio bawili, oprócz tych, co sporo wypili. Pewnie teraz mnie nie cierpi jeszcze bardziej, ale nawet się z tego cieszę, bo toksyczna osoba sama się usunęła z mojego życia. A ja mam czyste sumienie.
Komentarze (23)

#hUpbm

Jestem przerażony zachowaniem mojego 12-letniego syna. Jest wredny, pyskuje, obraża wszystkich wokół, nie chce się uczyć i mógłbym jeszcze wymieniać w nieskończoność. Najpierw myślałem, że to nasza wina (rodziców). Dosyć brzydko się rozwodziliśmy i młody średnio to przyjął. Starałem się być wyrozumiały, ale to przechodziło wszystkie akceptowalne granice. Zabieranie telefonu i odcinanie internetu nie pomagały- było wręcz gorzej. Miarka się przebrała, gdy musiałem pilnie jechać do pacjenta i zostawiłem go pod opieką mojej siostry. Zadzwoniła do mnie o 2 w nocy, cała zapłakana, mówiąc jak ją wyzywał i uderzał pięścią, bo kazała mu wyłączyć telefon i iść spać. Co zrobiłem? Powstrzymując chęć mordu, dorwałem gówniarza, zdarłem sobie na nim głos i zakazałem wychodzić z pokoju.

Następnego dnia odbyliśmy długą rozmowę o jego zachowaniu, ale on nie widzi w niczym problemu. Na wizytę u psychologa stwierdził, że to ja go potrzebuję. Jest coraz gorzej. On sobie z tego nic nie robi, traktuje mnie jak śmiecia. Przez tyle lat starałem się go dobrze wychować, organizowałem wspólne wyjazdy, poświęcałem swój czas. Chciałem mieć z nim jak najlepszą relację. Ale teraz wszyscy uważają, że to moja wina. Moi rodzice nie chcą mnie znać, siostra nie chce znać mojego syna, u żony nie mogę liczyć na pomoc. Psycholog twierdzi, że to bunt i że to normalne. Staram się udawać silnego, ale naprawdę zaczynam się poddawać. Zrezygnowałem z wszystkich moich przyjemności, łykam tabletki uspokajające i robię ćwiczenia oddechowe, żeby nie popaść w depresję. Mam tylko nadzieję, że mój syn wie, że jestem dla niego i czekam, aż zechce do mnie wrócić. Oby tylko nie było za późno.
Komentarze (56)

#RZie7

Pracuję w pewnej firmie produkcyjnej. W ostatnim czasie zatrudniła się u nas młoda dziewczyna. Do obowiązków każdego z nas należy pakowanie i odkładanie tego, co spakujemy. Jedna "paczka" waży około 2 kg. Dziewczyna jednak stwierdziła, że nie może podnosić tak ciężkich paczek... ponieważ nie zajdzie w ciążę.

Nie wiedziałam, że mam w swojej pracy darmowy środek antykoncepcyjny.
Komentarze (17)

#oVCHZ

Gdy miałam kilka lat, usłyszałam jak mój wujek, ratownik medyczny, opowiadał o wypadku, gdzie motocykliście urwało głowę. Od razu podłapałam temat i wypytałam się o wszystko. Jak wygląda w przekroju taka obcięta szyja, czy głowa była ciężka, czy było dużo krwi, co żyje dłużej po oberwaniu - sama głowa czy samo ciało. Niestety nie uzyskałam satysfakcjonujących odpowiedzi, ale wypadek był moim ulubionym tematem do rysowania przez długie lata. Trochę mnie to z perspektywy czasu przeraża.
Komentarze (10)

#aF8EV

Mam taki codzienny rytuał. Rano, zawsze o tej samej godzinie, wsiadam w autobus, który wiezie mnie do pracy. Tuż przed wyjściem przygotowuję sobie plecak z laptopem, drugim śniadaniem i dokumentami oraz torbę na śmieci, którą po drodze na przystanek wyrzucam do śmietnika. Robię tak od lat, niemalże automatycznie.
Przedwczoraj mój dość rutynowy rytm życia został zaburzony niespodziewaną wizytą kumpli, która to wizyta zamieniła się w regularne pijaństwo. I to w środku tygodnia! W związku z tym, następnego dnia obudziłem się bardzo niewyspany. Udało mi się jednak odegrać mój codzienny rytuał. Wyrzuciłem śmieci, zdążyłem doczłapać na przystanek. Cały czas miałem jednak wrażenie, że coś robię nie tak. Byłem jednak zbyt nieprzytomny, aby trzeźwo wszystko przemyśleć.
W autobusie wszyscy gapili się na mnie jakoś tak dziwnie. Pewnie dlatego, że jechałem z wypełnioną śmieciami torbą na kolanach…

Spóźniłem się do pracy, bo musiałem ile sił w nogach gnać pod dom i wyjąć z kontenera na śmieci moją torbę z laptopem, drugim śniadaniem i dokumentami.
Komentarze (7)

#mGLxV

W ostatniej klasie podstawówki szkoła organizowała dla dziewczyn z mojej klasy spotkanie z edukatorką na temat miesiączki. Poprowadziła je miła kobieta, która w przystępny, ale fachowy sposób wytłumaczyła nam czym jest okres, jak sobie radzić z jego objawami, jak dbać w tym czasie o higienę itp. Na koniec spotkania każda z nas dostała prezent - była to paczka, na którą składały się m.in. kalendarzyk, książeczka z najważniejszymi pojęciami i próbki artykułów higienicznych - kilka podpasek i tampony. 

Na spotkaniu dowiedziałam się, że dla osób uprawiających sport najpewniejszym zabezpieczeniem w czasie okresu są tampony i że mogą z nich korzystać także dziewice. Cieszyłam się z tego, bo tańczyłam w zespole, a nie chciałam wpadki z brudnymi ubraniami podczas treningów. Swoją pierwszą miesiączkę dostałam kilka miesięcy później... i się zaczęło. 

Kiedy zaczęłam miesiączkować, ten otrzymany zestaw zaniosłam do łazienki. Kiedy mój tata zobaczył leżące na mojej półce tampony wpadł w szał. Wszystkie otworzył i wrzucił do toalety, wrzeszczał, że jestem puszczalska i zaraz pewnie okaże się, że jestem w ciąży. Dlaczego? Bo jego zdaniem skoro używam tamponów, nie jestem dziewicą. Na nic zdały się moje argumenty (używałam tych co pani na spotkaniu, czyli tłumaczyłam im anatomię). 

Próbowałam rozmawiać z mamą, ale ona podzielała opinię taty. Skoro byłam skazana na podpaski, poprosiłam mamę, żeby dla mnie kupowała inne - te cienkie, osobno pakowane, ze skrzydełkami. Mama używała tylko takich bardzo grubych, z którymi ja kiepsko się czułam (miałam wrażenie, że podpaskę widać przez spodnie). Mama uznała, że wymyślam i mam korzystać z tych co ona (dodam, że jesteśmy dosyć zamożni, więc nie chodziło o to, że inne mogą być za drogie).

Od tego czasu zaczęłam oszczędzać. Już jako około 13-latka otrzymane pieniądze (a dostawałam około 5-10 zł kieszonkowego na miesiąc) odkładałam, żeby móc kupić podstawowe środki higieniczne. Znałam ich ceny w sklepach, miałam wyliczone na ile mniej więcej starcza jedna paczka tamponów/podpasek i zawsze odkładałam sobie odpowiednią sumę. Zakupiony "sprzęt" chowałam przed rodzicami. W domu bałam się używać tamponów, więc aplikowałam je dopiero w toalecie w szkole. 

Jeśli zapomniałam wyciągnąć tampon w szkole, to w już w domu zawijałam go w papier toaletowy i kartkę, chowałam w pokoju i wyrzucałam poza domem. Raz, gdy się zapomniałam i wyrzuciłam tampon w domu, mama zauważyła charakterystyczny pakunek w śmieciach. Zrobili mi z tatą awanturę i przeszukali pokój. Podpasek mamy używałam na noc, żeby widziała, że ich ubywa.

I tak żyłam do pójścia na studia, kiedy to wyjechałam do innego miasta. Jestem teraz na 2 roku, i nie muszę się na co dzień kryć, ale nadal chowam tampony przed każdym przyjazdem rodziców, bo chcę oszczędzić sobie awantury i wstydu.
Komentarze (55)

#ap9Cr

Niedawno jedna z moich koleżanek kończyła 20 lat. Ja i kilka innych dziewczyn postanowiłyśmy to uczcić. Dałyśmy solenizantce prezent i poszły potańczyć w klubie. Już po kilkunastu minutach zauważyłyśmy, że uważnie przygląda się nam dwójka facetów. Mieli głodne spojrzenia, a na twarzach wypisane "ale bym je wyr...". 
Początkowo próbowałyśmy po prostu na nich nie patrzeć. Ale z każdą chwilą typki zbliżały się do nas. W końcu stało się jasne, że będą próbowali tak długo, aż się poddamy. Ocierali się na nasze biodra, chwytali za ręce. Pytali nas, czy fajnie się bawimy, czy mamy ochotę się czegoś napić. 

Zbiłyśmy się w grupkę i zaczęłyśmy rozważać wyjście po angielsku, najlepiej wtedy, gdy ci kolesie się odwrócą (mogli za nami przecież wyjść i coś nam zrobić). I kiedy już kończyłyśmy omawiać nasz plan, większy facet złapał jedną z koleżanek w pasie i docisnął do siebie. Pisnęła spanikowana, resztę dziewczyn jakby zamurowało, a ja zrobiłam jedyne, co przyszło mi do głowy. 
Skoczyłam na niego i wrzasnęłam po niemiecku:
- Wesołych świąt dla ciebie i całej twojej rodziny!

Nie mam pojęcia dlaczego to powiedziałam, ale efekt był natychmiastowy. Faceci zrobili wielkie oczy, a my z prędkością dźwięku zwiałyśmy w stronę wyjścia.
To był ten jeden raz, kiedy język niemiecki na coś mi się przydał.
Komentarze (44)
Dodaj anonimowe wyznanie