Gdy byliśmy mali, przychodził do nas dość często przyjaciel naszej rodziny. Zawsze opowiadał fajne historie, grał na gitarze i lubił się z nami droczyć/zaczepiać.
7 lat później dowiedzieliśmy się, że przez 11 lat gwałcił siostrzenicę w swoim garażu, w okresie, gdy spotykał się dość często z naszym tatą i gdy tak chętnie przychodził do naszego pokoju, jak się bawiliśmy...
Myślimy, że kogoś bardzo dobrze znamy?! A jednak.
Dowiedziałam się dziś, że rodzice po seksie wycierają się ze spermy ręcznikami przeznaczonymi dla reszty domowników.
Może mało anonimowe, ale..
Mam dużo młodszego brata (miał wtedy może z 10 lat) i kiedyś mama wysłała go do sklepu, żeby kupił kilka bułek, żeby nie brakło mu do szkoły.. Młody wraca i mówi, że kupił tylko trzy, bo na więcej mu nie starczyło.
Mama wielkie WTF, jak to?
Okazało się, że młody kupił bułkę...
...ale tartą. Trzy opakowania.
Pracuję w kraju trzeciego świata (jak kogoś to uraża, to niech wróci na geografię), no wiecie, jak to jest, specyficzne zwyczaje. Jestem jednocześnie pracownikiem uniwersyteckim i zarazem pracuję w firmie nowych technologii, taki kontrakt. Warunki ogólne kraju średnie, ogólnie syf, bieda i "malaria", ale to duże miasto, pensja zacna, dużo większa niż w Polsce, a i tak dom, gosposia i jedzenia za darmo, więc te kilka lat się przemęczę. Poza tym piękne widoki, egzotyczne potrawy, wszyscy bardzo mili. Nie narzekam na nic. Tylko jest jeden problem. Jak przyjechałem, to witano mnie serdecznie. Nawet się nauczyli słowa "witamy" i drugiego - "k*rwa". Taaaak. Cóż, chcąc być miłymi dla mnie, wszyscy k*rwują kilka razy w każdej wypowiedzi, polubili to bardzo. Mają już taki nawyk.
"Mejbi zup, sahib Kawalski? I make tomato zup spesiali for ju, pomidorowa. K*rwa very good".
Mają śmieszny angielski, nawet używają zup zamiast sup (soup), bo ja mówię zupa. Ogólnie mają radość, jak słyszą nowe słowa i czasem je zapamiętują.
"Tak, tak, musimy skończyć ten projekt (eng) i k*rwa mać ( pl), bardzo dobre wyniki sprzedaży mamy (eng)".
Nawet na ulicy szanowni obywatele "uchylają kapelusza" i mówią "Witam, mr Kawalski, k*rwa such a nice day".
Ostatnio nauczyłem ich, że jak ktoś chce być mega grzeczny, to używa "kurła". Bo jednak mnie to ciut raziło, jak oni k*rwują co drugie zdanie... Niezależnie, czy na budowie, czy na spotkaniu korporacyjnym. Teraz w restauracji, w urzędzie czy na przyjęciu słyszę "kurła". Wymawiają to mniej więcej "kuuuurła". Tak dystyngowanie. A "k*rwa" nadal używają na co dzień. W sumie jest to miłe, choć jak przyjedzie ktoś z Polski, to się zdziwi... Jak przyjechał Niemiec na wykład, to go zapytali o to, czyje były obozy śmierci. Miał szczęście, że odpowiedział, że niemieckie (death camps was german, nazi Germany), bo inaczej by go wywalili z uniwersytetu. Bardzo się przejęli wszyscy losem Polski, utraconych Kresów i 6 milionami ofiar. Dużo bardziej niż cywilizowana Europa, która perfidnie mówi, że to nasze obozy. Naprawdę mili ludzie. Nawet powiedzieli do Niemca, "there is Poland so don't kill anyone". Łapie to za serce, że obcy ludzie tysiące kilometrów po usłyszeniu paru historii i wierszyków czują się częściowo Polakami. Szczególnie spodobały się im czapki szlacheckie z kitą i motyw husarii. Nauczyłem kilka dzieciaków nawet hymnu, Roty itp. Kaleczą trochę, ale super to jest, bo one chcą się uczyć z własnej woli. Widać, że to co wszyscy robią to więcej niż grzeczność dla gościa. Ci ludzie słuchają z zainteresowaniem i wręcz czekają na kolejne historie. Miło mi, jak uwielbiają polską kuchnię, "mr german no bratwurst, we prefere pierogi, bigos i wódka. Kutia better than bawarian prezel". Nawet w temacie migracji mają podobne zdanie jak większość Polaków. Dałem im też pocztówki z Polski. Normalnie Polacy :D
Kilkanaście lat temu, gdy miałam 5 lat, rodzice chcąc gdzieś wyjść zostawiali mnie pod opieką prababci. Jako ukochana babcia pozwalała mi czekać na ich powrót w oknie. Gdy pewnego dnia mimo późnych godzin nocnych nie wracali, babcia kazała mi się położyć spać i tłumaczyła, że wypadło im coś pilnego.
Na drugi dzień obudziłam się, widząc obok siebie mamę. Powiedziała, że tato miał wypadek i teraz musi wyzdrowieć w szpitalu. Nie zabrała mnie, ponieważ było to ponad 100 km dalej.
Trzy dni czekałam u babci, rysując dla taty laurki z życzeniami wyzdrowienia. Czwartej
nocy miałam sen, w którym jak zawsze schowałam się przed tatą, kiedy ten wracał z pracy i mnie szukał. Jednak kiedy wszedł do pokoju, w którym się schowałam, nie szukał mnie, tylko powiedział, że nie ma czasu, musi iść na jakiś czas gdzieś, gdzie go potrzebują, a ja mam w każdej sytuacji słuchać się i szanować mamę. Zaskoczona tylko powiedziałam "dobrze".
Zaraz po obudzeniu pobiegłam do babci na śniadanie. Ta płakała przy stole, przytuliła mnie i powiedziała, że tato nie żyje.
Mój ojciec palił fajki odkąd pamiętam. Przez całe moje życie towarzyszył mi zapach dymu papierosowego. Ojciec potrafił palić dwie paczki dziennie.
Kiedy miałem 16 lat przestał. Rzucił palenie.
Widząc, ile kasy na to przeznacza, postanowiłem, że nigdy nic nie zapalę i słowa dotrzymałem. Z tym że jest mały problem.
Niedawno dowiedziałem się, że mam raka płuc.
Dzięki, tato.
Zacznę od tego, że mam 18 lat i małą wiedzę na temat higieny.
Gdy byłam mała, moja rodzicielka nie mówiła nic o podcieraniu się. Dopiero gdy miałam jakieś 9 lat, sama zauważyłam, że jak tego nie zrobię, to będzie wszystko śmierdzieć. Właśnie, bielizna. Do teraz mam problem, żeby zmieniać ją codziennie, bo nawet jak byłam mała, to nikt mi o tym nie przypominał. Staniki mam 3, jeden porządny, w którym chodzę na co dzień. Staram się prać go co 3 dni, ale nie zawsze to się udaje. O dziwo, nigdy nie miałam żadnej choroby intymnej.
Co do mycia się - do końca podstawówki kąpałam się raz na tydzień i trzeba było mnie do tego zmuszać. W gimnazjum już kąpałam się 2-3 razy w tygodniu, w liceum staram się robić to codziennie albo przynajmniej myć włosy co drugi dzień.
Podczas okresu podpaski zmieniałam raz na dzień, jak już się przepełniła. Nie usłyszałam od mamy ani słowa wytłumaczenia na temat seksu, okresu, higieny czy czegokolwiek. Wszystkiego dowiedziałam się dzięki internetowi i rówieśnikom.
Mam też zakaz golenia nóg. W wieku 18 lat. Na szczęście mam własne maszynki schowane w pokoju, piankę do golenia zabieram od taty.
Ostatnio przeżyłam szok. Chcę się wybrać na wakacje do ciepłych krajów. Zafascynowana całą wyprawą oglądałam zdjęcia różnych osób z tej wycieczki na Instagramie. Bardzo się zdziwiłam, jak zobaczyłam, że u żadnej dziewczyny nie wystaje ani jeden włos łonowy z bikini. Przez 18 lat żyłam w przekonaniu, że tylko prostytutki i łatwe dziewczyny się tam golą, bo tak wmówiła mi mama. Wydawało się to sensowne.
Nikt nie zna tej tajemnicy. Staram się dbać o siebie, ale z każdym dniem siedzenia w domu, typu podczas ferii, nic ze sobą nie robię. Boję się, czego jeszcze nie wiem, co powinnam robić...
Zawsze byłem nieśmiały w stosunku do dziewczyn, jednak nie przeszkodziło mi to w zakochaniu się. Moim ''chodzącym ideałem'' była Alicja, najpopularniejsza dziewczyna w liceum z równoległej klasy. Co tu dużo mówić - była piękna, każdy chłopak chciał mieć taką ładną dziewczynę. Ja mogłem jedynie pomarzyć, nie dość, że byłem cichy i brzydki, to jeszcze, żeby było zabawniej, w towarzystwie kobiet przeokropnie się jąkałem.
Pamiętam, gdy w Dzień Kobiet kupiłem dla niej kwiatka. Gdy chciałem jej go dać, ona tylko obrzuciła mnie pełnym obrzydzenia spojrzeniem i wyśmiała, przy wszystkich. Wtedy byłem bardzo upokorzony. Na szczęście moi rodzice oznajmili mi, że musimy się przeprowadzić, bo tato dostał ciekawą ofertę pracy w Warszawie. Nie chciałem zostawiać Lublina, ale w sumie i tak nie miałem tam żadnego życia towarzyskiego.
Przed wyjazdem przysiągłem sobie, że odtąd będę zupełnie nowym człowiekiem. Poszedłem do fryzjera, zacząłem bardziej dbać o wygląd i zapisałem się do psychologa, żeby pomógł mi "odnaleźć" się w towarzystwie kobiet. Czasami wychodziłem nawet wieczorami do pubów i zagadywałem tam jakieś niewiasty. Po kilku latach ''treningu'' szło mi całkiem nieźle. W klasie maturalnej zauważyłem, że koleżanki dosyć mocno zabiegają o moje względy. Ja jednak wolałem żyć sam, tak mi było wtedy lepiej.
Na pierwszym roku studiów zobaczyłem ją, moją dawną miłość, Alicję. Gdy tylko zobaczyłem, jak wdzięcznie przemierza korytarz uczelni, od razu zapomniałem o przykrościach, jakie spotkały mnie z jej strony. Chciałem nawet do niej zagadać, powiedziałem ''Cześć'', ale chyba mnie nie poznała. Zrobiło mi się przykro, ale w sumie myślę ''dobra nasza''. Trochę się zmieniłem, zmężniałem, więc czemu nie, postaram się do niej uderzyć. Po miesiącu ''przypadkowych spotkań'' umówiłem się z nią na randkę. Później na kolejną i jeszcze jedną.
Po trzech miesiącach powiedziała, że nie może dłużej tego w sobie tłumić, wyznała, że mnie kocha. W pierwszej chwili chciałem powiedzieć to samo, ale przyjrzałem się jej uważniej i zrozumiałem, że tak naprawdę tylko jej powierzchowność mnie fascynuje, bo osobowość raczej płytka. Zacząłem się śmiać jak głupi, ona nawet nie wiedziała, o co chodzi. Wtedy ja rzuciłem ''Trzeba było wziąć tego kwiatka'' i wyszedłem.
Wylazła ze mnie mściwa bestia i nie żałuję, ona nie była warta mojej uwagi.
To była najważniejsza dla mnie impreza miejska - tylko raz w roku, wielkie przygotowania, wielkie poświęcenia, masa pracy i ogrom poświęconego czasu. Wszystko po to, by całe moje starania, cała moja scenografia i charakteryzacje dziecięcych aktorów spłynęły razem z deszczem, bo organizator nie pomyślał o tym, że nad sceną przydałby się daszek... Kto by pomyślał, że w Polsce czasem pada... Serio, ponad pół roku przygotowań poszło na marne.
Uwaga, będzie obrzydliwie.
Zawsze sprzątając klatkę mojego królika zjadłam jego bobki. Wybieram te, co wyglądają najładniej (o ile da się to tak nazwać) i zaczynam ssać je jak cukierki.
Niby zdrowe, bo królik je tylko siano i ziółka, ale i tak obrzydliwe.
Dodaj anonimowe wyznanie
