Świat widziany oczami dziecka.
Jak byłam mała, poszłam z mamą do wypożyczalni kaset VHS. Popularność tej wypożyczalni nie była za duża, więc przy ladzie pani miała coś w rodzaju kiosku i stojak z bibelotami w stylu breloczki z plastikowych osób. Jedną z takich rzeczy było nadmuchane serduszko z narysowanym uroczym duszkiem i w środku było jakieś sreberko. Na moje pytanie o to co jest w środku usłyszałam, że guma.
Bardzo mi się to spodobało. Pojedyncza guma do żucia, zapakowana w nadmuchane serduszko z wizerunkiem duszka. Była prześliczna. Prosiłam mamę, żeby mi kupiła, ale ta mówiła, że nie, bo brzydkie, a ja nie rozumiałam co jej się nie podoba w tym serduszku.
Dopiero po latach zrozumiałam, że rysunek na serduszku to nie duszek, a w środku była guma bynajmniej nie balonowa.
Ach, ta niewinność...
Dwa miesiące temu mój ojciec poszedł na odwyk po sprawie w sądzie.
Ja mówiłam mamie, bratu i babci - nie odwiedzajcie go, niech zobaczy, że wszyscy chcą jego zmiany i na ten moment nikomu na nim nie zależy. Ale nie, oczywiście moja babcia mówiła do mamy "Może byście pojechali do ojca i byście go odwiedzili", a jako że moja mama boi się teściowej, że wyrzuci ją na zbity pysk z domu, przytaknęła i pojechała w odwiedziny parę razy.
Zaprosiłam moją mamę do mnie, żeby wreszcie spędziła czas z dala od domu. Przyjechała i zaczęła mówić o ojcu, że się zmienił, kawały opowiada, rozmawia, po prostu nie ten człowiek. Wychwalała go, że wziął się w końcu do pracy, szuka czegoś. Ja nie dawałam wiary temu, mój chłopak uwierzył.
Po 2 tygodniach mama zaprosiła mnie do nich. Przyjeżdżam z myślą, że pewnie będzie chciał się pogodzić ze mną, pewnie przeprosić, no ale niestety prawda okazała się inna. Mój ojciec dalej pije tak jak pił. Ale skąd może pieniądze brać, pewnie się zastanawiacie. Otóż moja babcia zapewne po przyjeździe ojca stwierdziła "masz synku na piwko, dawno już nie piłeś, pewnie, idź do sklepu, kup sobie".
Ja nie wiem, jak mam do tych ludzi mam przemówić. Może jak w końcu stanie się jakaś tragedia, chociaż to też odpada. Ja szczerze mówiąc mam to gdzieś. Mieszkam daleko od nich, mam pracę i swoje zajęcia. Nie mam zamiaru tak jak matka i babka opiekować się pijanym "dzieciakiem" i wychowywać kolejnego "dzieciaka", któremu podstawiają wszystko pod nos, a za kilka lat będzie "Jak to się stało, że on chodzi taki pijany, że nic nie umie zrobić". Nie wiem co mam robić w tej sytuacji. Z jednej strony chcę mieć fajną, zgraną rodzinę, ale z drugiej strony nie zależy mi już na nich. Dla mnie mój ojciec jest skreślony, nawet niech nie liczy na to, że zaproszę go na wesele, niech idzie się bujać z koleżkami spod sklepu, których i tak już jest mało (zmarli z przepicia).
Kilka ładnych lat temu, jako głupia mniej więcej piętnastolatka, zapragnęłam zrobić karierę fotomodelki. Dodałam zdjęcia na popularną wtedy stronę zrzeszającą modelki i fotografów i czekałam na odzew. Doczekałam się - napisał do mnie (rzekomo) przedstawiciel jakiejś agencji modelingowej i zaproponował sesję w mieście obok mojego. Przeczytałam komentarze na jego profilu, stwierdziłam, że można mu zaufać i pojechałam.
Sesja zaczęła się w plenerze, a skończyła w studio zaaranżowanym w mieszkaniu. Nie wiem, jak głupia musiałam być, żeby iść tam z agentem, fotografem, i jeszcze trzecim mężczyzną. Mówiąc krótko dałam się wykorzystać, byłam chyba zbyt bardzo sparaliżowana strachem, żeby się sprzeciwić... Po wszystkim wróciłam do domu i wymazałam tę sprawę z pamięci, do czasu, gdy w telewizji usłyszałam o dwóch z tych trzech mężczyzn. Rozpoznałam ich pomimo zamazanych częściowo twarzy. Zostali oskarżeni o liczne gwałty. Kobietom, które im się stawiały, dosypywali narkotyki do napojów, a później szantażowali filmami i zdjęciami, które wykonywali, gdy one były nieprzytomne.
Nie mam żadnej traumy, ale do dziś zastanawiam się, czy wśród tych wszystkich zdjęć znalezionych u nich podczas śledztwa znalazły się też moje fotografie, a także czy trzeci z tych mężczyzn, który nie został oskarżony, jeszcze mnie pamięta.. Mieszkamy w jednym mieście, mamy wspólnych znajomych... A ja do tej pory pamiętam, jak on się nazywa.
Ostatnio podsłuchałam rozmowę mojego rzekomego przyjaciela!
Przychodzi do mnie tylko dlatego, że u mnie zawsze jest pełna lodówka - a moja mama zawsze go czymś częstuje i dzięki temu nie chodzi głodny.
Powinnam być zła za to, że oszukuje mnie, wykorzystuje i nawet mnie nie lubi, ale jest mi go cholernie żal i źle mi ze świadomością, że u niego w domu brakuje jedzenia.
Nie znoszę "koleżanek" z pracy.
O pracy w kobiecym zespole można by opowiadać legendy, wiele historii słyszałam (niekorzystnych oczywiście) i niestety, ale przekonuję się, że większość jest prawdziwa.
Nikt nie jest tak wredny i zawistny, jak jedna kobieta wobec drugiej... ale od początku.
Kilka miesięcy temu zmieniłam pracę, kompletnie inna branża, inne miasto i ogólnie same nowości.
Trafiłam do 4-osobowego składu Biura Obsługi Klienta jako wsparcie, takie piąte koło u wozu. Na starcie okazało się, że jestem najmłodszym pracownikiem, mimo moich 29 lat. Oczywiście dla mnie to nie problem, ale "koleżanki" nieco kręciły noskami, jak taka gówniareczka sobie poradzi (to przydomek, który słyszę często).
A poradziłam sobie świetnie. Podeszłam z zapałem do szkoleń, szybko rozpoczęłam pracę z klientami, bo choć nie znałam tej branży, to pracę z ludźmi uwielbiam. Szefowa początkowo zasypywała mnie pochwałami, na forum publicznym przytaczała ile rozmów miałam, ile klientów obsłużyłam, jakie zdanie mają pracownicy innego działu o mojej pracy... i tu zaczęły się schody.
"Koleżanki" wypytały, ile zaproponowali mi na umowie, kolejnego dnia usłyszałam, że do księgowości poszło zażalenie, że takiej niedoświadczonej osobie jak ja 2 tys. netto się nie należy :)
Przyjeżdżam do pracy 15 minut przed 8, bo po prostu nie lubię się spóźniać, jedna z kobietek miała mi dorobić klucz, żebym nie musiała czekać na schodach, nie doczekałam się. Szefowa w końcu podarowała mi swój, po tygodniu, gdy wróciłam z przerwy lunchowej okazało się, że mój klucz zniknął... Z biurka, z pokoju, gdzie były tylko "koleżanki".
Poszło anonimowe zgłoszenie, że przyjeżdżam do pracy wcześniej, by kraść kawę, więc przez kilka dni z rzędu miałam sprawdzaną torebkę, czy czegoś nie wynoszę.
Pomyślałam sobie, że będę twarda, zwłaszcza że praca sama w sobie jest przyjemna.
Ostatnio odbyłam rozmowę z szefowa odnośnie tego, że wychodzę z pracy punkt 16, a powinnam 16:01. Ubieranie się przed 16 bardzo przeszkadza koleżankom, zakłóca im pracę...
Im więcej było zażaleń, tym bardziej skupiałam się na pracy, a im lepiej sobie radzę, tym więcej się żalą. Błędne koło.
Pomyślałam, że tak się nie da żyć, upiekłam więc szarlotkę z tabletkami na przeczyszczenie. Przy oczyszczaniu czajnika z kamienia "przypadkiem" nie wypłukałam resztek octu. Firmowe mleko zaczęło mi się rozlewać, albo leję pełen kubek tylko po to, by nie starczyło koleżaneczkom. Papier toaletowy chowam w męskiej toalecie, tak że "koleżanki" szybciutko oskarżyły o kradzież nasz męski dział IT. Odłączam im kabelki od komputera, tak że nerwicy dostają, "bo znowu coś nie działa".
Drobnostki, można by rzec, a cholernie mnie satysfakcjonują.
I wiem, że to niepoważne, że nie powinnam, że dorosłej nie przystoi... ale wciąż szukam sposobów, jak dopiec im bardziej.
Wiele lat temu poznałam faceta, Michała. Zaczęliśmy ze sobą chodzić, po roku mieszkaliśmy ze sobą, potem zaręczyny, ogólnie sielanka.
Zawsze też miałam o te 10 kg za dużo. Raz chudłam, raz tyłam, ale szczupła to ja nigdy nie byłam. Po roku narzeczeństwa zmieniłam pracę na bardziej stresującą i cóż... Zajadałam stres. Wieczorem czekoladki, rano batonik, bo szkoda czasu na przygotowanie jakiegoś wartościowego posiłku, kiedy terminy gonią... Tyłam i nawet tego nie zauważałam. Dopiero gdy widziałam siebie na zdjęciach, dostrzegałam jak ogromna się staję. Mój partner coś pobrzękiwał, że może warto schudnąć. Posłuchałam go i wzięłam się za siebie. Racjonalnie. Dietetyk, dwa razy w tygodniu siłownia. Nie obciążałam się za bardzo, tak żeby chudnąć powoli, zmieniać stopniowo nawyki żywieniowe. Mi to odpowiadało, Michałowi nie. Coraz częściej pozwalał sobie na niewybredne uwagi "ale masz duży brzuch" albo "czy ta twoja dieta w ogóle działa, bo nie widać?". Podczas kłótni bardzo często nazywał mnie grubasem, tłuściochem, monstrum. Płakałam po nocach i obwiniałam siebie za to, że tak o mnie myśli. Podczas wesela kuzynki, kiedy brałam kotleta na talerz, potrafił spytać "Na pewno chcesz to jeść?". Popadałam w straszne kompleksy i byłam z nim, głęboko przekonana, że i tak nikogo nie znajdę ze swoją figurą, a on mnie przecież kocha.
Bardzo wzięłam sobie do serca jego uwagi, popadłam w straszne kompleksy. Nie wychodziłam w ogóle z domu, jedynie do pracy, zamknęłam się w sobie i... katowałam się. Dieta 500-600 kcal dziennie i wyczerpujące treningi. Właściwie cały mój świat stał się liczeniem kalorii. Żeby zjeść nadprogramowy wafel ryżowy, zastanawiałam się pół godziny. Schudłam dużo. Bardzo dużo. Wyglądałam jak żywy trup. Po roku starzy znajomi nie mogli mnie poznać, a mama niepewnie wypytywała się mnie, czy nie mam raka. A mój luby? Z początku był szczęśliwy, widząc jak kilogramy lecą, a potem nagle stałam się za chuda. Z "grubasa" przeszedł na "worek kości" i teksty typu "boję się cię dotknąć", "wyglądasz jak kościotrup, żadna z ciebie kobieta". Bolało, ale już nie potrafiłam z tego wyjść. Bałam się, że znowu będę gruba i brzydka.
Nie docierało do mnie, że ja ledwo żyję. Brak miesiączki, wieczne bóle mięśni, omdlenia, krwotoki z nosa. Nie szłam do lekarzy, bo wiedziałam, co powiedzą.
W końcu moja mama kiedyś usłyszała przez przypadek, jak mój narzeczony się do mnie zwraca. Spakowała moje walizki, ojciec na siłę mnie wyprowadzał i nawet się nie obejrzałam, a siedziałam u psychiatry. Wtedy nienawidziłam ich, chciałam wrócić do Michała, myślałam, że zniszczyli mi życie. Ale dzisiaj, po 10 latach, jestem im ogromnie wdzięczna, zwłaszcza jak patrzę na mojego drugiego męża - cud, a nie mężczyznę.
Gdy miałam coś koło 11 lat, marzyłam o tym, aby mieć dezodorant. Niektóre koleżanki takowe już posiadały, czym szczyciły się na wf-ie... a pot w tym wieku, no cóż, zaczynał już pachnieć nieco inaczej, z czym nie czułam się zbyt komfortowo.
Jednak wiedziałam, jakie będzie podejście mojej mamy - pobłażające wyśmianie tematu, bo głupoty wymyślam, po co mi to, ona w moim wieku itd...
Tak więc po kryjomu, za własne oszczędności, w lokalnej drogerii kupiłam sobie dezodorant w kulce (ile stresu przy kupowaniu!!).
Używałam go, kiedy nikt nie widział, po czym chowałam w szufladzie między ubraniami. Jednak cały czas bałam się, że zostanie znaleziony, a ja wyśmiana... Po tygodniu nie wytrzymałam już życia w ciągłym strachu i zawinęłam go w papier toaletowy, po czym wyrzuciłam do śmietnika.
Gdy jeszcze byłam w liceum, moi rodzice średnio znali się na obsłudze komputera.
Ściągnęłam więc program do ochrony rodzicielskiej i zablokowałam im dostęp do strony liceum, żeby nie wiedzieli, kiedy są wywiadówki.
Niedawno szukałam sukienki na wesele i udałam się do niewielkiego butiku, który polecała mi mama. Pani kasjerka nie wyglądała zbyt miło od samego wejścia i co chwilę rzucała w moją stronę dziwne spojrzenia. Nie zwracałam na nią za bardzo uwagi. Wzięłam trzy sukienki do przymierzenia i już chciałam iść, żeby je na siebie założyć, ale zastąpiła mi drogę. Spytała jaki rozmiar wzięłam. Odpowiedziałam zgodnie z prawdą, że 38/40, bo taki zazwyczaj noszę. Uśmiechnęła się do mnie z pogardą i wypaliła "Pani? Pani 38? Przecież to śmieszne. Od razu widać, że 46". Przyznam, że trochę mnie zamurowało, więc tylko uśmiechnęłam się i chciałam ją wyminąć, a ta trzyma te sukienki w swoich szponach i ani rusz. Pytam się grzecznie o co chodzi, przymierzalnia nieczynna czy co? A ona "Pani wybaczy, ale te sukienki nie są dla pani, my nie mamy takich dużych rozmiarów". Trochę mi już to babsko zaczęło działać na nerwy, więc wyszarpnęłam jej te rzeczy i powiedziałam, że lepiej znam swój rozmiar, a ta znowu mnie napastuje i mówi, że jak wątrobianka będę wyglądać, a plus size mają naprzeciwko. Wkurzyłam się niemiłosiernie i wyszłam.
Chciałam złożyć donos do właścicielki, ale jak się okazuje, to ona nią jest. Po całym zdarzeniu jest mi nadal bardzo przykro i sama już nie wiem co mam robić. Z jednej strony mam ochotę jej też narobić przykrości, opisać na wszystkich forach co mnie tam spotkało, ale z drugiej strony trochę mi głupio. I cały czas się zastanawiam, co w tę babę wstąpiło.
Gdy byliśmy mali, przychodził do nas dość często przyjaciel naszej rodziny. Zawsze opowiadał fajne historie, grał na gitarze i lubił się z nami droczyć/zaczepiać.
7 lat później dowiedzieliśmy się, że przez 11 lat gwałcił siostrzenicę w swoim garażu, w okresie, gdy spotykał się dość często z naszym tatą i gdy tak chętnie przychodził do naszego pokoju, jak się bawiliśmy...
Myślimy, że kogoś bardzo dobrze znamy?! A jednak.
Dodaj anonimowe wyznanie
